[./index.htmlpag.html]
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer
Sed diem nonummy nibh euismod tincidunt
St lacreet dolore magna aliguam
Ut wisis enim ad minim veniam
quis nostrud exerci tution ullam corper suscipit lobortis
nisi ut aliquip ex ea commodo consequat
Español
English
Français
Nederlands
Italiano
Deutsch
Sailing Mama-cocha Maria’s Prietpraat
Lorem
Ipsum
Dolor
Sit
Amet
[mailto:info@mama-cocha.nl]
Maria's prietpraat update per 24-04-2010 Oudere serie’s onder dit verhaal BIJNA WEER IN EUROPA. We varen momenteel door het Suez kanaal. Nog 80 mijl te gaan en we zijn in de Middellandse Zee. Dat betekent inderdaad Europa. Maar we gaan eerst nog voor anker vanavond in Ismailia. Dit is halverwege het kanaal. De loods gaat van boord en als we morgen verder kunnen dan komt er een andere loods aan boord voor het laatste traject. Ons vertrek uit Salalah 4 maart ligt in mijn geheugen alweer lang achter ons. Wat hebben we ons achteraf druk gemaakt over de piraterij bij de kust van Somalië. Niet onterecht overigens, maar doordat we in konvooi voeren was er nauwelijks tijd om over piraten in de piepzak te zitten. Pieter heeft er al voldoende over geschreven, we kunnen er nu hartelijk om lachen. Wat een klucht, wat een spektakel. Twintig boten bij elkaar die allemaal bang zijn en een mini militaire operatie uitvoeren. Als er al piraten in de ether waren en die hebben al die drukte op de marifoon aangehoord, dan zijn ze waarschijnlijk met een boog om ons heen gevaren. Die durfden zich niet in dat wespennest te wagen. Een Engels jacht met 4 jonge zeilers aan boord vonden het allemaal zo fantastisch, dat ze vanaf dag twee letterlijk alle teksten die via de marifoons te horen waren opgeschreven hebben. Wie weet wordt het ooit nog eens in boekvorm uitgegeven. Wil je meer weten over deze trip lees dan maar het verslag van Joost onze konvooi leider. Hij heeft een eigen website en heeft er uitvoerig over verteld. Aangekomen in Aden is het leed gauw vergeten. Er wordt weer druk geborreld en een gezamenlijke barbecue op de kant maakt dat het leed gauw vergeten is. Gebroederlijk staan we met z'n allen op een groepsfoto. Voor de eeuwigheid vastgelegd. We verkennen Aden met een taxi. De chauffeur spreekt goed Engels en weet veel te vertellen over zijn stad. De Engelsen hebben Yemen in 1965 verlaten. Volgens hem is er sindsdien niets meer veranderd in de stad. Dat is duidelijk te zien. Onbegrijpelijk, er wordt niets gerestaureerd. Kapot is ook voor altijd kapot. Wat een samenleving. Het land heeft geen olie. De overheid zorgt goed voor zich zelf en verder zijn er veel stammenoorlogen. Onderling is veel haat. De mooie historische zandstad San'a' in de bergen is niet ver weg maar wordt afgeraden te bezoeken via de normale wegen. Alleen veilig met een vliegtuig. Dat gaat ons toch wat te ver. We genieten toch van Aden vanwege de typische Arabische drukte. Het gejank uit de moskeeën, de kauwende kat mannen met hun dik gevulde wangen, de vrouwen en meisjes met hun Burka's. De drukke markten met al hun rommeltjes. Het aanbod dames kleding is bizar. Winkels en kramen vol Burka’s. Ogenschijnlijk lijken ze allemaal hetzelfde. Toch brengen de dames uren zoet met passen, er zitten kennelijk toch verschillen in. Een glittertje, borduursel of plooi, maakt de keuze al wat moeilijker. De mannen kregen me zelfs zo gek dat ik er ook een moest passen. Voorruit dan maar. Brrrrrr. Wat een gedoe. Vooral die doek voor de neus maakt me aan het hyperventileren. Gauw uit er mee. Maar eerst op de foto voor de eeuwigheid. Naast die Burka winkels zie je dan weer heel pikante dameskleding. Veel glitter, veel kunststof, op het ordinaire af. Elegante beschaafde dameskleding heb ik niet gezien. Hoe lopen die dames er in huis wel niet bij? We genieten van een heerlijke lunch samen met de taxichauffer. Eerst wilde hij met ons in de dames afdeling gaan zitten. Binnen nota bene zelfs met hokjes en gordijnen. Maar ik mocht toch ook wel tussen de mannen buiten eten. Lekkere lokale stoofschotel van geit soppen met brood en geen bestek. We doen goed ons best. Heerlijk. De wind komt nog steeds uit het zuiden en de volgende dag vertrekken we naar de Rode Zee. 17 maart komen aan in Suakin. Dat is lekker opschieten. De helft zit er al op. Suakin ligt vlakbij Port Sudan. Het moet er honderd jaar geleden ook zo uit gezien hebben. De tijd staat er stil. Op stoffige zandpaden wordt alles vervoerd per muilezel. Het is een aandoenlijk gezicht. Karretjes vervoeren water in oude olievaten. De bakkersknecht brengt zijn brood zo naar de markt. Overal ezeltjes en geiten. Geiten lopen in groepjes overal tussendoor. Bijna hondsbrutaal. Ook zijn er mannen die me een geit te koop aan bieden. Ze worden dan ter plekke voor je geslacht. Toch maar niet. In het dorp is een prettige drukte. De markt is het centrum voor iedereen. Iedereen biedt er handel te koop aan. Je struikelt over de kerels. Ze hangen, liggen zitten, waar je maar kijkt. In hun lange helder witte Mohammed jurken hebben ze blijkbaar niks anders te doen. De koffietentjes puilen uit van alleen deze hangmannen. We vinden het best gezellig. Samen met de Cat-co-cat uit Denemarken, die we voor het laatst in NieuwZeeland zagen en nu hier weer treffen drinken we koffie tussen de localen. Het koffieritueel van vers gebrande bonen daarna vers gemalen met veel gember en nog veel meer suiker laten we ons welgevallen. Heerlijk. We worden door Howard die op de markt loopt en ons in vloeiend Engels aanspreekt uitgenodigd voor een visite aan het ziekenhuis waar hij verpleger schijnt te zijn. Hij is erg trots op het nieuwe ziekenhuis, wat buiten het dorp ligt. Daar aangekomen, lijkt het meer op een chique hotel. We krijgen een rondleiding. Er lopen wat mensen rond, maar erg ziekenhuisachtig komt het niet over. Ook laat hij ons vol trots de apotheek zien. Midden tussen de medicijnen aan een tafel wordt ons iets te drinken aangeboden. De apothekersassistenten komen er gezellig bijzitten. Wat ik zo vluchtig kan zien, staan er allemaal medicijnen die we ook aan boord in onze E,H.B.O koffer hebben zitten. Meer eerste hulp bij ernstige infecties en ontstekingen. Veel antibiotica dus. We prijzen ons gelukkig dat we gezond zijn. Echte ernstige hulp kan hier beslist niet gegeven worden. We zien verder vooral eerste klas kamers. Er staat een bed en een badkamer ernaast. De kosten per kamer is 50 dollar per dag. Dat kan dus niemand betalen. Negentig procent van het ziekenhuis staat leeg. Op de begane grond is wat activiteit. Het blijkt de eerste hulp en de kraamafdeling te zijn. We zien enkele vrouwen op bed liggen met hun dikke buiken. Sommige hebben de baby al. Wat Howard nu precies voor werk doet is niet helemaal duidelijk. Hij loopt in een witte broek en hemd en zijn bureau is heel kaal en leeg. Trots laat hij ons een notitieboek zien met wat aantekeningen die in een grote lege kast eenzaam ligt te liggen. Denkelijk bestaan zijn werkzaamheden meer uit bewaken dan verplegen. Kan er geen touw aan vastknopen. Het ziekenhuis is gebouwd door de regering legt Howard uit. Er werken 5 Egyptische artsen en verder kan ik er geen touw aan vast knopen. Het ruikt niet naar ziekenhuis, zie geen passende verpleegmiddelen, geen verpleegkundigen, nada. Blijkbaar meer prestige. Enfin, na deze rondleiding krijgen we een lunch bij Howard thuis. We komen er niet onderuit. Zijn eigendom is een ommuurd terrein met een stenen kamertje en golfplaten dak , wat alleen gebruikt wordt als er mannen op bezoek komen. Ook staat er een koelkast in. Er is echter niet altijd stroom. Op het erf staan een paar hutten van bij elkaar gesprokkeld materiaal. Hout, takken, dekens, plastic, gordijnen etc. etc. Daarin staan wat zeer eenvoudige bedden en plastic tuinstoelen. Trots worden ons alle ruimtes getoond. Wc of douche hebben we niet gezien. Zijn vrouw weet van niks en als ze al geïrriteerd is door dit plotselinge bezoek, laat ze er niets van merken. Ze lag blijkbaar een dutje te doen. Haar jongste kind hangt in een soort hangmatje onder het bed en wordt frequent geschommeld. De ultieme gastvrijheid volgens onze gastheer is dat we alle vier op een bed moeten gaan liggen en net doen of we ontspannen een dutje doen. Met wat gedoe en geschuif haalt hij de bedden van de kinderen er bij en zo liggen we dan met de voeten op het bed een beetje verbaasd dit hele gedoe te aanschouwen. Inmiddels is vrouwlief achter wat kartonnen dozen in de "keuken"begonnen met de voorbereidingen voor de lunch. Het wordt een complete maaltijd. Dit alles in een keuken die bestaat uit een verzameling potten, pannen, plastic emmers, waterkannen, teiltjes en een gasstelletje op de grond. Op een krukje gezeten wordt alles gesneden en gehakt. Na een uur schuiven we met wat stoelen rond een klein tafeltje, maar eerst worden er handen gewassen in de "badkamer". De jongste zoon staat ons op het erf op te wachten met een fles water en een stuk zeep. Zo kan het natuurlijk ook. We eten allemaal met de vingers en soppen brood in een verrukkelijk prutje van tomaten en andere geheimzinnige kruiden, in een andere schotel veel courgette en een beetje geit, ook erg smakelijk. Weer in een andere schotel brood in een soort couscous. Warm en sappig. Het is blijkbaar om de gaatjes te vullen. Wat over is wordt doorgeschoven naar de kinderen die in een hut ernaast lief en stil met elkaar spelen. We voelen ons bijna opgelaten met al deze gastvrijheid. Maar hun zijn apentrots met name voor de buurtbewoners dat ze gasten hebben. Als toetje volgt nog het hele koffiezetritueel. Zelf koffie branden, dan malen en daarna koken. Met veel suiker en gember. Verrukkelijk. We worden ook nog voorgesteld aan zijn tweede vrouw, die pas na het eten verschijnt. Niet zo'n knappert als zijn eerste vrouw. Ook wilt Howard nog wel een Europese vrouw in zijn verzameling hebben. Als het te duur wordt wilt hij nr twee wel lozen. Hij kan er zelf om lachen. Ze willen geen geld aannemen voor deze lunch. Te gek. De andere dag hebben we ze blij gemaakt met een duikbril en zwemvliezen voor zijn zoontjes en natuurlijk sigaretten. Wij velraten Suakin de andere dag met wel een heel mooi ervaring, de gastvrijheid bij mensen thuis, die niets bezitten en alles willen delen. De tocht door de Rode Zee verloopt niet helemaal zo als we wensen. We moeten ouderwets tegen de wind en golven opbeuken. Brrrr. Pieter beschrijft het al uitvoerig en al knokkend hebben we dan toch uiteindelijk het Suez Kanaal bereikt, waar we nu dan de tweede dag met een nieuwe loods door het kanaal alweer de laatste uurtjes van Afrika afleggen. Misschien te weinig gezien. Toch indrukwekkend. Gelukkig hebben nog een dagtrip naar de Piramiden in Cairo gedaan. Plus het museum in Cairo centrum. Dat was echt fantastisch. Waar we niet rouwig om zijn is, dat we over een paar uurtjes dit continent achter ons laten en verlost zijn van het gebedel van de Arabische mannen. Met name hier de medewerkers van het Suez kanaal waar deze kerels al relatief een goede baan hebben voelen we ons vaak klem gezet door hun gebedel om nog meer geld voor hun bewezen diensten. Grote gezonde jonge kerels verlagen zich zo dat we er iedere keer weer instinken. Alle zeilers trappen in dezelfde trucs. Enfin, het hoort erbij. De loods stapt om half vier van boord. Hij heeft de laatste Egyptische munten 4 pakjes sigaretten en 15 euro fooi en neemt daar genoegen mee. We hebben totaal ongeveer 500 US dollar uitgegeven voor het Suez kanaal. Opgelucht varen we de Middellandse zee op. Met te weinig wind en dus ook de motor bij zetten we koers naar Kreta. Thailand en India. Ja en dan is het stil in de kombuis. Maar liefst elf weken laat ik het af weten. Er wordt al geïnformeerd of ik Marco Polo achterna ben gegaan. Hij was wel in trek bij de Japanse dames trouwens. Nee, ben maar niet bang, Japan ligt me te ver uit de route. Europa trekt me toch meer. De weken van zwijgzaamheid zijn voor ons drukke weken, vol afwisseling en steeds weer nieuwe ervaringen. Het gaat af en toe zo snel. Pieter heeft het meeste wel verteld op de website, daar valt niet zo veel aan toe te voegen. Melakka is een mooie ervaring geweest. Maakt een moderne indruk en wil mee met de rest van de wereld. Natuurlijk is de mix van culturen wat het weer bijzonder maakt. Neem nou zo'n modern eiland als Penang. Veel grote industrieën zijn er gevestigd en de torenflats sieren de skyline. Toch ook hier weer een mooie oude stad beschermd door het wereld erfgoed met prachtige Chinese wijken. Vanuit Penang vertrekken we naar Langkawi. Dit kun je weer een vakantieparadijs noemen grotendeels helemaal belastingvrij, maar dan nog niet ontdekt door de massa. We ontmoeten er een Nederlands zeilers echtpaar Ria en Andrè, die in 2004 via de Rode Zee hier aangeland zijn. Ze hebben ook een Koopmans 47, van woodcore. Maar inplaats van luieren en zeilen hier op al die mooie eilanden zijn ze weer actief begonnen met het uit de grond stampen van een nieuw Resort. Sunset Valley .Helemaal in oude stijl gebouwd. Fantastisch. Heb je behoefte aan een rustige vakantie in de natuur in Langkawi kijk maar eens op hun website www.langkawi-holidayhouses.info De prijs van sterke drank is hier zeer interessant . Even een greep. 1 ltr. Cointreaux 10.50e . 1 ltr Grand-Manier 16.50e . 1 ltr Pastice 2.50e. Aangezien we een paar duizend mijl door de Arabische drooglegging van alcohol moeten, slepen alle zeilers hun boten nokvol. Dat is wel te begrijpen. Ook wij doen er aan mee. Eigenlijk zijn we geen grote afnemers van hard liquer, maar meer wijn, doch daar moeten we mee wachten tot de Middellandse zee. We nemen genoegen met pakken wijn uit de supermarkt. Plus natuurlijk bier voor de dorst . We sluiten ons de laatste 2 dagen van de "Maleisië rally" aan bij deze groep zeilers. Daardoor ondernemen we met bussen een paar interessante tochten over het eiland en natuurlijk ook de afscheids avond. Een feestelijk buffetdiner met dans en live muziek in het Langkawi Resort. Erg gezellig.. Er wordt zoveel gedanst, dat ik dagen later nog rugpijn heb. Toch een beetje te heftig. Een dag later nemen we afscheid van de Libertijn. Hans en Annelies blijven hier een jaartje liggen en gaan nu een paar weken naar het besneeuwde Nederland .Brrrrr. Toch sinds Panama zeer geliefde medezeilers. Hans we zullen je missen op het net. Via de mooie eilanden Ko Rok Nok en het beroemde Phipi Don is het de bedoeling naar Ao Chalong in Phuket te zeilen. Het eerste eiland is weer voortreffelijk om te snorkelen, het tweede eiland is prachtig, maar we schrikken ons wild van de toeristen herrie. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat de locals met hun typisch long-tale bootjes de meeste herrie maken. Een mooie houten klassieke boot wordt aangedreven door een lijkt wel automotor met een heel lange stang die als schroefas net onder water werkt. Met als gevolg een oorverdovend lawaai doordat er geen knalpotbescherming is. Zeker 100 van die boten varen af en aan om alle toeristen naar mooie strandjes en snorkelplekken te brengen. Phipi Don is met de Tsunami in 2004 helemaal weggevaagd. Nu is het dorpje weer een krioelende massa van winkeltjes en straatjes. Overal liggen fotoalbums en video`s van de ramp te koop. In Phuket krijgen we familie bezoek. Schoonzus en nicht kiezen op de valreep toch voor een luxe hotel. Denken dat twee weken op een zeilboot wel erg behelpen is. Ook niet erg. Zo kunnen wij af en toe genieten van een heerlijk ligbad met onbeperkte hoeveelheden water. Zo`n hotel heeft een uitgebreid verwen pakket. Massage, pedicure, sauna etc. etc. We moeten Iris en Karin er gewoon wegslepen. Beeldschone meisjes en als vrouw verklede jongens, je ziet geen verschil, maar je hoort het aan de stem, verwennen je hier de klok rond. Hun hotel ligt in de baai van Patong. Deze stad biedt alles wat de Europese toerist maar wil. Dag en nacht. Het is 24 uur een spektakel van veel muziek, auto`s scooters, straatverkopers. Dames die van alles willen verkopen van fruit, food tot massage. Massage …Madame ?... hoor ik dan ook de hele dag. Voor de heren is het een paradijs …..Nou ja wat het waard is. Overal in het straatbeeld zie je oude blanke senioren met een bloedmooie jonge Thaise innig gearmd in het straatbeeld. Je kunt er van denken wat je wild. Ben je ervan gecharmeerd dan val je als oudere als een baksteen, zeker weten. Er wordt ons door diverse Thailandkenners uitgelegd hoe de vork in de steel zit. De jonge dames wonen samen met de blanke man in huis en voor gezelschap en huishoudelijk werk krijgen ze gemiddeld vanaf 80 euro in de maand. Dat is voor hun veel geld. Daar onderhouden ze ook nog hun familie mee. Er zijn zelfs dames met een agenda. Jan met de kerst, Piet met Pasen en Johan met de carnaval. Het zal ook wel eens fout gaan neem ik aan. Als Piet en Jan allebei tegelijk boeken. … Ook heb ik met eigen ogen gezien hoe een oude blanke grijsaard keurig gewassen en gestreken in een rolstoel, voortgeduwd wordt door een beauty. Altijd te verkiezen voor een somber koud bejaarden tehuis in Nederland. Toch? Misschien moet de minister van Gezondheid eens komen kijken, je krijgt hier ideeën genoeg. Dan nog het uitgaans leven in Patong. Er is een lange straat waar iedereen de hele avond langs flaneert. Kijken en bekeken worden. Flirten en verleidt worden. Ook hier weer natuurlijk massa`s straatverkopers met sigaretten en andere waren. De hele wereld trekt aan je ogen voorbij. De open bars trekken veel bekijks. Dit komt omdat er veel bloedmooie Thaise meisjes op de bar staan te dansen. Bruine lange benen steken uit minuscule korte rokjes en met hun heupwiegen proberen ze zo klandizie te winnen. Dat is natuurlijk geen enkel probleem. Elke avond lopen er horden toeristen met kwijl in de mond gierend van de lach of zenuwen langs en sneuvelt wel voor een drankje met zo`n mooi jong ding. Toch zie ik niks pervers of schaamteloos wat we in Nederland op de Wallen wel opgedrongen krijgen. Of ik zie het niet. Wel zo prettig. Pieter moest af en toe mee stappen als begeleider met zijn nichtje, een mooie jonge vrouw kan niet alleen in het donker de straat op, toch. Hij had hier natuurlijk geen enkel bezwaar tegen en nam deze taak zeer serieus. Na vertrek van familie op naar India. De oversteek van 11 dagen verloopt relax, tot in de straat van Mannar, voorbij Sri-Lanka. Het is weer wennen om bijna aan de wind door de golven te beuken. Gelukkig is het na 24 uur alweer voorbij en zeilen we beschut onder van de kust van India. Na 200 mijl bereiken we Cochin. Er is een grote veilige binnenhaven waar we na bezoek aan de custums door onze India gids voor twee weken, Nazar genaamd naar een speciaal hoekje geloodst worden. Het is verboden om van ankerplaats te veranderen. We blijven dan ook braaf liggen op de aangewezen plek, samen met nog een 15 tal andere zeilboten . We liggen voor Bulgatti Palace op een schiereiland gelegen aan de monding van een rivier. Nu een chique resort. In 1750 gebouwd door de Dutch. Het is het oudste paleis buiten Nederland wordt ons verteld. Trots laat de hotel manager ons het oudste gedeelte zien. Er hangen allemaal reproducties van Rembrandt, Vermeer en andere Meesters. Opvallend dat het park buiten prachtige oude bomen heeft, zeker uit Europa afkomstig. Ze krijgen net allemaal nieuwe bladeren, alsof de lente begint. Mooi om te zien. Ook de oude stad van Cochin doet nog een beetje Europees aan. Veel gebouwen uit de Portugese periode. Een prachtig paleis, met Nederlandse en Portugese invloeden. Hier zien we weer een Dutch Cementery. Helaas staan veel gebouwen te verrotten. Eeuwenoude muren met ingezakte daken. Hier is blijkbaar nog geen werelderfgoed. De oude wijken zijn nu bewoond door een pluimage van mensen. Een wijk is ingepalmd door de moslims en ziet er nogal armoedig uit. Verder woont iedereen toch vredelievend door elkaar. Opvallend is dat Cochin door de Portugese bezetting erg Katholiek is. Nog steeds. Maar dan even uitbundig geuit zoals de Hindoeïsme en het Moslim geloof .Ook het Jodendom is hier al 2000 jaar. De synagoge in Cochin (1568) is het belangrijkste Joodse monument van heel India. Ook zie je bijvoorbeeld een groot flatgebouw met een levensgroot Maria beeld op het dak. Of bij de plaatselijke chinees een altaar met beeldjes en kaarsjes, net zo kitscherig als de Hindoes dat ook doen. Natuurlijk worden we bij het krieken van de dag gewekt door het gebeier van klokken en de gebedsoproepers die via microfoons luidt schallen en oproepen tot gebed. Voor mij een sein om op te staan en een heerlijke kan koffie te maken. Op een plein aan de kade waar we toch een halve mijl vanaf liggen is in een tent een Katholiek congres. De tekst van de zang klinkt wel bekent in mijn oren, maar het tempo en de felheid waar mee gezongen wordt is me vreemd. Op straat opeens ook een heleboel nonnen, mooi lichtblauw in habijt en hoofdkapjes. Het straatbeeld is zo wie zo kleurig, lawaaierig en veel, veel mensen, lopend of gebruik makend van de tuk-tuk. Dit is een grappige open taxi Londen-style maar dan op drie wielen. Goedkoop en met topsnelheid gieren ze tussen het gewone verkeer door. We maken er veel gebruik van. De vrouwen en meisjes zijn allemaal ge kleed in een salwar kameez het meest flaterende kledingstuk van de wereld na de sarong. Tuniek, lange sjaal en een pofbroek. Of een shirt tot onder de borsten erg strak en dan een lange wikkel omslag doek over de heupen geplooid met weer een geplooide sjaal over de schouder. Daarmee houdt de gelijkheid wel op. Elke jurk sjaal of broek heeft andere uitbundige kleuren, glitters, steentjes of pareltjes. Elke vrouw of meisje is behangen met gouden sieraden. Oorbellen, halskettingen, armbanden, ringen. Al deze sieraden bepalen de waarde van de bruidsschat van de meisjes. Hoe meer hoe rijker. Stoffen bepalen ook de status. Goedkoop synthetisch, katoen of prachtig zijden . Helaas vind ik met al deze kleding dat de dames zich niet sportief kunnen bewegen. Het dwingt hun in een keurslijf van gratie en langzaam lopen. Rennen en fietsen zie je niemand. Er wordt wel gefietst, maar alleen door mannen die levensmoe zijn gezien de chaos van het verkeer. Ook zie je moslim vrouwen met hoofddoeken maar nog niet zo streng als straks in Arabië . Daar tussen door weer de schoolkinderen allemaal keurig gekamd met strikken in de haren in frisse uniformen Mannen zijn of westers gekleed of in lendendoeken zoals Ghandi altijd gekleed ging teruggevouwen tot over de knieën. De hele dag zie je in het straatbeeld de mannen ook hannesen met deze doeken. Of ze wapperen zich wat koelte toe onder al die lappen of de knoop gaat altijd los. Geen idee. Misschien is maar 1% van de dames westers gekleed. Toch worden we niet vreemd bekeken. Vriendelijkheid, hartelijkheid en behulpzaamheid is alles wat we meemaken. Onze ankerplek met 15 zeilboten is een trekpleister voor de rondvaartboten vol dagjesmensen uit de provincie. Al na een dag hoor ik als ik goed luister de gidsen ons door de microfoon aankondigen zo gauw ze in de buurt komen. Realiseer me dan opeens hoe anders we er ook moeten uitzien voor hun. Aan boord summier gekleed, korte broek of zomerjurkje. Blote armen en benen. Op de knieën over het dek kruipend om dhypermoderne oogklinieken en tandartspraktijken, naast een publiek ziekenhuis, waarvan ik dacht dat het gebouw al twintig niet bewoond was. Je kijkt nergens meer van op. We zijn naar een olifantenfarm geweest. Alles eco en mooi. Nieuw restaurant erbij, maar wat zie je. Ze verkopen ijsjes en iedereen, echt iedereen gooit de wikkels gewoon op de grond. Nergens een prullenbak te zien. Dan te bedenken dat we alleen maar een klein stukje van Zuid India zien en wel de provincie Kerala. De meest toeristische en misschien wel de meest westerse met de minste armoede. Kijk maar eens op www.pioneertravels.com. We hebben jammer genoeg niet de tijd om de bergen in te trekken. Boven in de bergen zijn prachtige natuurreservaten en thee/koffie plantages als ook alle kruiden en specerijen groeien er. Ze zijn zo trots op hun provincie. Wat opvalt en dat is wèl door de overheid verplicht, de sterke drank wordt alleen maar verkocht in speciale drankenwinkels, alles achter getraliede luiken en dranghekken. Per persoon maar een fles sterke drank, of een fles bier van 0.6 liter. Op ons westerlingen wordt een uitzondering gemaakt. Elke avond bij het invallen van de duisternis staan er rijen met enkel mannen voor de getraliede winkels. Goed dat we onze voorraad al in Langkawi aangevuld hebben. Verder genieten we van een prachtige dansvoorstelling in de oude stad. Kathakali is een oude dansvorm, waarschijnlijk de enige dansvorm waarin alle bewegingen van het lichaam gebruikt worden om de gevoelens te uiten ontstaan vanaf 1500, met rituelen mythen en legenden. Vanaf een jaar of 8 worden kinderen al eigen gemaakt met deze dansvorm en worden daarna minstens 8 jaar opgeleid door een Guru. Kostuums, make-up, het is een genot om naar te kijken. Via mimiek met oren, ogen gezicht en vingers wordt uiting gegeven aan gevoelens er wordt niet gesproken, wel gedanst met begeleide muziek van trommels en zang. Tja en dan willen we toch weer verder. Moeilijk hoor. Nazar onze gids laat ons met spijt vertrekken. We zijn een belangrijke inkomstenbron voor hem. Twee weken lang heeft hij zich uitgesloofd. Diesel gehaald in kannen. Een zware klus is dat. 20 keer 20 ltr aan dek sjouwen. Ga er maar aan staan. Ook veilig mineraal water in verzegelde flessen van 20 ltr sjouwt hij aan. Alles wat je vraagt brengt hij voor een habbekrats aan boord. Zijn familie heeft onze was op de hand gewassen. En buiten gedroogd. De legendarische wasplaatsen in India zijn een toeristische attractie. Ze zijn er trots op. De midden en lagere klasse kan absoluut geen wasmachine betalen. Onze tuktuk chauffeur zegt trots dat hij geen wasmachine nodig heeft. Hij heeft een vrouw…… We hebben Nazar betaald voor elke dienst. Van en naar emigration. Loodsen door het haven gebied enz enz. . 900 rupia vroeg hij ( 15.00e ) Natuurlijk heeft hij ook wat verdiend aan de was en diesel, maar waar hebben we het over. Twee weken trouwe dienst voor 15.00e Op de boekenbeurs hier ligt een boek over India. Geschreven door de Australier Gregory David Roberts -SHANTARAM-. Als ik het uit heb begrijp ik India en mensen zoals Nazar beter. Het is echt een land om nog eens te bezoeken. Wie weet. Inmiddels is het 20 febr. en de oversteek zit er bijna op. Nog 207 mijl te gaan. Alweer een week op zee maar het weer werkt geweldig mee. Elke dag de wind uit dezelfde hoek, niet te veel maar ook niet te weinig. Zonnetje erbij, bijna perfect dus, als we niet in de buurt van Somalië waren, 100% perfect. Wij zijn alerter met de verrekijker en in de nacht met de rader en AIS, het is niet anders. We lezen veel en werken onze correspondentie bij, zo ook het nieuws uit de kombuis. Daar is het rustig achter het fornuis. Er wordt elke dag lekker gekookt maar geen culinaire hoogstandjes. De diepvries vertoont nukken, dat is jammer. Want als hij niet diep vriest kan ik mijn voorraad niet lang bewaren, dus alles wat kwetsbaar is wordt opgegeten. De porties zijn daarom groter dan wat we gewend zijn. Dus dat grote stuk koe van de markt in India ligt nu in de marinade, daar maak ik morgen een stoofschotel van. Hachee of te wel Zuur vlees. De portie is echter zo groot dat ik maar wacht tot op de ankerplek, dan kan ik meteen wat mensen te eten vragen. Veel boten hebben geen diepvries en een lekker verse vleesschotel is altijd geliefd Na anderhalve week zand happen in de containerhaven van Salalah waar de oude en de nieuwe wereld nog vloeiend samen gaan. Aan de ene kade traditionele vissers boten en kustschepen waar geiten en schapen een voor een opgetakeld worden met gewoon een touw om de buik, aan de andere kant van een kade de onvoorstelbare rijkdom van een olieprins die als hobby vissen heeft, dat zien we aan een vloot van 4 mega yachten, een doet dienst als hotel en de andere drie zijn volgeladen met de mest luxe bootjes en ander spul voor visvermaak op zee. En daarna kennis gemaakt te hebben met een echte Arabisch land met dromedarissen die zomaar de weg oversteken, met gesluierde vrouwen en mannen met Mohammed jurken en keppeltjes, met een stad die uitpuilt van rijkdom door de olievelden, autowegen met nieuwe auto`s en complete woonwijken met stadsvilla`s. Alles nieuw, nieuw. Met markten vol fruit, granaatappels, groenten, vis, vlees en geit, schaap met stalletjes met mooie vijgen, dadels, yoghurt, feta, olijven, kortom weer een andere wereld met een andere geur en smaak. Natuurlijk wordt er van al dit lekkers ingekocht en opgeslagen voor het volgende traject. Het meest zorgelijk traject van onze reis om de wereld 22 oktober Bali. De aankomst in de Benoa jachtclub is een beetje teleurstellend. Er liggen maar weinig zeilboten. Meer motorboten. Toch is er geen plaats vrij in een box. De baai is ondiep, dus ankeren is ook geen optie. We mogen naast een boot parkeren die een stevige mooring heeft. Blijkt toevallig Cor uit Den Bosch te zijn. Doet een seizoen langer in Bali en komt om in het werk bij de locale werf. Hij is technisch heel handig en deze mensen zijn onmisbaar. Natuurlijk doen we de gebruikelijke ruil van tijdschriften boeken en dvd's. Ook worden er bruikbare tips uitgewisseld wat te doen in Bali en er is veel te doen. Het kleine eiland leeft van de toeristenindustrie. Sinds 1970 is het big boom. Ondanks twee verschrikkelijke bomaanslagen in Kuta in 2002 en 2005 met meer dan 500 doden, blijven de toeristen weer gewoon komen. Als je Bali ziet begrijp je het ook. De bevolking is 95 % Hindoe. Ze leven per familie gezamenlijk in kleine kampongs en werkplaatsen. De organisatie van dorpen, werkzaamheden op het land en creatieve ontwikkelingen alles wordt gemeenschappelijk volgens hindoe kasten regels gedaan. Ook zorg en welzijn en geloofsuitingen zijn strikt georganiseerd. We rijden enkele dagen met een busje met chauffeur kris, kras over het eiland. Delen deze kosten met Roger en Sue van de Waipiti uit Brisbane. De chaufeur is tevens gids en zo krijgen we een goede indruk van het eiland. Prachtige vergezichten over vulkanisch gebergte en prachtig glooiende rijstvelden tegen de hellingen geplakt. Verstilde oude dorpjes in de bergen met als belangrijkste bron van inkomsten de landbouw, tegenover de moderne toeristen industrie langs de kustlijn. De typische bouwstijl van Bali 'Bal-ay' domineert overal. Je ziet nauwelijks verschil tussen tempel of family compound. Ook zie je overal kleine altaartjes met offers aan de goede geesten. Op straat, bij de ingang van winkel of restaurant, in de taxi, liggen offertjes om de kwade geesten te verjagen. Soms trap je er pardoes op. We zien het spektakel behorende bij een ceremonie van een begrafenis, ook zijn we getuige van vele tempel feesten. Iedereen is dan traditioneel gekleed . Hele kleurrijke optochten trekken aan ons voorbij. Alle tempels die we bezoeken zijn ceremonieel aangekleed, terwijl normaal door het jaar ze er maar verlaten bijliggen. Op dit kleine eiland waar toch 3.2 miljoen mensen wonen is het altijd bedrijvig. Zeven dagen in de week. Er wordt hard gewerkt op de rijstvelden en in de toeristen industrie. Ook de art werkplaatsen zijn een zeer belangrijke bron van inkomsten. Verder houtsnijwerk, schilderkunst en niet te vergeten de dans. We hebben genoten van een uitvoering van de Barong & Rangda. Een dramatisch spektakel met veel kleurijke personen in prachtige gewaden en de Barong Keket half hond en half leeuw gedragen door twee mannen. Als achtergrond een gamelan orkest. We nemen de luxe van veel buiten de deur eten. Zo goedkoop en de satè en de nasi Rames is goddelijk. Hier ontmoeten we nog een oud Venlonaar, Ward. Hij woont en werkt al 22 jaar in Bali en omringende landen. Vroeger in de hotel industrie nu in de Aloë Vera. Een produkt wat gewonnen wordt uit de Aloë Vera plant. De sap is geneeskrachtig en wordt verwerkt in cosmetica, zeep, voeding etc. etc. Men heeft ontdekt dat de plant hier in Bali het hoogste gehalte puur aloë vera sap heeft ter wereld. Dus big business. Na een middag gezellig bijkletsen en een diner in de avond nemen we afscheid van Ward met een tas vol Aloë Vera producten. Voorlopig hoeven we ons geen zorgen te maken over huidkwaaltjes . We gaan weer verder. De reis naar Singapore gaat voor de helft met prachtige wind ruim van achter en dat is mooi mee genomen. De tweede helft treffen we geen wind of veel wind met onweersbuien. De doldrums zijn berucht in dit gebied, dus daar zitten we midden in. Onbedoeld gaan we veel te snel naar Singapore. Als we nog een eilandje willen bezoeken is het niet te bezeilen door onweers buien of midden in de nacht niet aan te doen vanwege geen zicht. Ook hebben we nog een discussie of we in Kalimantan naar de orang utans gaan. Het is maar 200 mijl om varen, even twijfelen we. Misschien krijgen we spijt. Het zeurt twee dagen. De beslissing om twee dagen in de rimboe te trekken met gids en kok in een klein bootje hebben we uiteindelijk toch maar niet gedaan. We hadden geen zin om malariatabletten te slikken, door muggen gebeten, of anders weer een prooi van krokodillen te worden. Schijtlaarzen zijn we. Zeilen over alle zeeën maar willen niet de rimboe in. Af en toe sluiten we ons af voor weer nieuwe prikkels en uitdagingen. Het wordt soms te veel. Tachtig mijl voor de Singapore liggen nog wel duizend kleine eilandjes. Hier hebben we er nog enkele van bezocht. Het valt ons op dat de manier van bewonen op deze eilanden bijna hetzelfde is dan bv. de San Blas eilanden voor de kust van Colombia. Men leeft van visvangst en woont nog in hutjes op palen. Enerzijds lijkt het wel honderd jaar terug in de tijd anderzijds staan tussen de hutten zomaar schotelantennes wel met aggregaat. Ook zien we hier overal telefoonpalen. Er schijnt hier een goede reclamespot te zijn van Papoea's gekleed in alleen maar rietenrokjes en peniskokers die lachend bellen met de nieuwste mobieltjes in de hand. Voor het eerst op onze reis komen er jonge vrouwtjes naar me toe roeien en bedelen of ik kinderkleertjes heb. Helaas, toch zijn ze ook blij met oude kleren van mij. We worden uitgenodigd voor een bezoek in het dorp. Als ruil voor de kleren bieden ze niks aan. Vreemd, normaal zie je in de tropen altijd bomen met fruit, mango , banaan ananas, hier zie ik niks Het is me een raadsel waar ze van leven. Het ligt niet aan de natuur. Alles groeit en bloeit er. Regen is er ook genoeg. Misschien onkunde . Durf geen visje te vragen. Met de kinderen van het dorpje op palen nog naar hun schooltje gelopen. Een lang pad van wel drie kilometer. Ergens in het midden was het pad overstroomd door de regen. We zakten tot aan de knieën diep in de modder. Twee keer per dag moesten al die schoolkinderen zo door de modder ploeteren. Geen enkel probleem. Het laatste Indonesische eiland Batan dat we aandoen, lift helemaal mee in de welvaart van Singapore. Met de ferry van Nungsa bay is dat maar een half uur. Hier geen hutjes meer op palen. We liggen in Nungsa-bay marina met maar drie andere boten. De haven wordt omringd door een prachtig resort, een zwembad en uitgestrekte golfbaan. De volgende morgen lig ik alleen in het zwembad. Dat is nog eens luxe. De beleggers hopen op zeker op de toekomstige rijke Indonesiers, waar er nu blijkbaar nog niet zoveel van zijn. Drie dagen vieren we vakantie. Boot schoon, was in de kast en zelf goed schoon geweekt in het zwembad. Dan steken we de Singapore strait over. Mijn hemel, wat een boten zeg. Tussen honderden tankers, containerschepen en alles wat daar tussen drijft is het voorzichtig manoeuvreren en goed opletten. We hebben als doel Danga-bay Marina achter Singapore eiland aan de Maleisische kust. Maleisië heeft blijkbaar een zak met gouden munten te veel. Ze hebben langs de kust op meerdere plaatsen prachtige projecten neergezet met luxe appartementen, shopping-centrums, attractieparken plus marina's. Dat maakt het plaatje compleet. Maar er zijn (nog) geen Maleisische zeilboten. Dus mogen wij wereldzeilers er gratis liggen. Of voor een appel en een ei. De haven in Danga-bay ligt dan ook propvol. Van hier uit kun je met het goedkope openbaar vervoer naar Singapore. Dit is een avontuur op zichzelf. Eerst met de bus naar Johor, daar overstappen op de causway-link. Die rijdt naar het transit station. Iedereen uit de bus, lopen naar de douane, inklarings formulieren invullen, dan weer doorlopen naar de causway bus die verderop staat en dan pas mag je doorrijden naar Singapore. Dit alles door een gebouw bijna zo groot als Malesië airport. Ook zo mooi en luxe. Daarbij vergeleken is het Centraal station in Amsterdam maar armoe. Al die mensen die in Singapore werken of gaan winkelen moeten dit proces twee keer per dag doorstaan. Dat zijn misschien honderdduizenden mensen per dag. Maleisië en Singapore hebben nog nooit van Schengen gehoord. Singapore hebben we 20 jaar geleden al eens bezocht. We herkennen weinig. Alles is blijkbaar alweer eens afgebroken en opnieuw gebouwd. Nog groter en luxer. Je struikelt over de shopping malls. Het hotel waar we toen logeerden, staat er nog. Ingeklemd en oud. Ook het beroemde Raffles hotel is klein geworden, ingebouwd door hoge torens en malls. In Orchard-road staan grote groene bomen. Kan ik me niet herinneren. Alles is versierd met kerstdecoraties. Grote kerstbomen sieren de pleinen. Overal klinkt kerstmuziek in de winkels. Door de koude airco kom ik nog een beetje in winterse sferen en neurie blij met de liedjes mee. Kopen is wat moeilijker voor ons Europeanen. De maatjes hier zijn xxs en xs. Goedkoop is het ook niet meer. We hebben nog een heel gezellige ontmoeting met Bernice, een studie vriendin van onze dochter. Ze woont hier met haar partner in een heel mooi luxe appartement. Ze zijn expats van Ocè en werken hier al drie jaar. Leuk om zo al werkend deze kant van de wereld te leren kennen. China, Japan N-Z. Australië, alles ligt vlakbij om vakantie te vieren. We logeren een nachtje bij hun en kunnen zo s`morgens op ons gemak de stad bezichtigen. Na twee dagen Sinapore en een week Danga-bay willen we weer verder. De Maleisische kust is 500 mijl lang. Na twee dagen zeilen liggen we nu in Melakka. Net voor zonsondergang glippen we weer in een mooie nieuwe jachthaven. Er liggen maar drie boten. Onze buren komen uit Finland, en zijn aan hun tweede rondje om de wereld bezig. Hij vertelt dat hier een historische oud centrum is met wel 10 musea. Dat klinkt veelbelovend. Hier is al in 1500 driftig handel gedreven met de Portugezen. Meen zelfs dat Marco Polo, via deze route naar Japan is gegaan. Vertrek naar Vanuato 6 augustus. De afgelopen zeven weken zijn een aaneenschakeling van fijne dagen. Onze Eveline en Maarten zijn twee weken aan boord van de Mama-cocha geweest. Samen hebben we de Yasawa Group gezeild. Een keten van mooie paradijselijke eilandjes. Het is voor ons een genoegen deze pracht met hun te delen. Voldaan en uitgerust vliegen ze vanuit Fiji naar het Great Barrier in Australië, waar ze met een camper hun vakantie voortzetten. Voor ons wordt het tijd om verder te gaan. Onze plannen zijn wat gewijzigd. We gaan niet naar Brisbane maar rechtstreeks naar Darwin met nog een tussenstop in Vanuatu. Waarom? We komen er achter dat ons reisschema veel te veel uitloopt van ons oorspronkelijk streven. Aangezien de seizoenen je verplichten een keuze te maken, zit er niets anders op om door te gaan. Anders sijpelt er weer een jaar tussen je vingers vandaan. Het vertrek uit Fiji doen we met pijn in ons hart. Hier nemen we afscheid van veel vrienden die nog blijven en weer terug gaan naar Nieuw-Zeeland of Sydney. Misschien wel een afscheid voor altijd. Dag Ahu, Dingo, Kind of Blue, Stamper en Gaia. Dit zijn pas alleen de Nederlanders. Over de anderen zal ik het maar niet meer hebben. Samen met de Windchase, Sakia en Merijn vertrekken we naar Vanuatu, even worden we nog vergezeld door een rally van 21 boten, voornamelijk Amerikanen. Spoedig verdwijnen ze aan de horizon. Het waait hun niet hard genoeg en dan zetten ze meteen de motor op vol vermogen. Dat doen wij wijselijk niet en rustig glijden we over een knobbelig zeetje richting Vanuatu. Na 4.5 dag komen we hier in de morgen aan. We hebben nog steeds een lekkage in de pakking van de as afsluiting. Dat zit ons toch niet lekker en dat probleem moet uit de wereld. Na zoeken op internet en informeren bij de bouwer worden we niet veel wijzer. Met de boot uit het water gaan is in Port Villa niet zo'n goed idee. Hoe krijgen we dat vet nu op een goede manier in die rubber pakking? Het lekken is waarschijnlijk ontstaan door uitdroging van deze ring. We hebben geen idee of het ding versleten is of gewoon te droog . Pieter denkt al twee dagen. Ik ook natuurlijk. Denken, denken, denken,…. Dan ontstaat het idee om een plat spuitzakje te maken van dun hard plastic. Knippen, plakken, vullen, met vet en inspuiten maar. Samen plat onder motor schuiven en diep in de ring mikken. En………? Het werkt!!. Wat een opluchting. Het werkt.nu nog steeds. Onder motor is het weer droog. Zo hoort het ook. Brrr. Eindelijk kunnen we genieten van Port Villa. Een mix van Franse en Engelse stijlen. Waar de supermarkten Frans georiënteerd zijn. Leuk, leuk, weer paté en rillette. Zelfs ganzenlever zie ik. Na een week gaan we weer verder. Hebben nog een afscheidsetentje op de Windchase. Saskia en Merijn krijgen vrienden op bezoek en daarna gaan ze naar New Caledonië. Wij maken ons klaar voor vertrek naar Darwin. Drie duizend mijl richting westen. Het wordt een mooie tocht. De wind blaast constant uit het oosten .Soms zuid-oost 15 tot 20 knopen. Het wordt een droom tocht… Het afscheid van de Pacific maakt ons een beetje treurig. Wat hebben we hier genoten……Ook het passeren van de Torres strait gaat voorspoedig. Zoveel reisverslagen gelezen van beroemde zeilers die hier de meest spannende en gevaarlijk uurtjes van hun reis beleefd hebben, dat je stiekem toch wel een beetje bezorgd bent. Hoe je het ook plant we komen in het donker aan en uitgerekend deze nacht gaat de volle maan zich verstoppen achter een dik wolkendek. We moeten helemaal vertrouwen op onze G.P.S en op de bakens die op de meest moeilijke punten de tocht zullen markeren. 60 graden aan de wind 25 knopen snel denderen we de donkere nacht door. Samen doen we de wacht. Een paar extra ogen vinden we wel wenselijk. Zo bereiken we de volgende morgen Thursday eiland . Hier wachten we op de costumes. We willen wel melden dat we er zijn, maar toch willen we ook doorzeilen naar Darwin en daarom vragen we of we nog een week eten en onze verse spullen mogen bewaren. Deze vraag was in het verleden onmogelijk. Alles werd afgenomen. We zijn helemaal verbaasd dat het toegestaan wordt. We mogen nu alleen nergens aan land tot Darwin. Dat waren we ook niet van plan. Alleen onze wijn voorraad vinden ze toch wel wat groot. Twee flessen de man is toe gestaan. ( Als je met vliegtuig arriveerd). Wij wonen aan boord . Het is ons huis. Nee hoor geen begrip. Mooi wordt dan ook onze wijn verzegeld en mag pas weer bij vertrek geopend worden. Pieter protesteert nog wat hij dan moet drinken. Nou vooruit dan, voor elke dag een fles tot Darwin. De jongedame kijkt ons aan alsof we alcoholisten zijn. Zelfs een fles champagne mogen we ook houden want laten we uitgerekend net op deze dag 35 jaar getrouwd zijn. Ze wensen ons nog een fijne dag toe en dat was dan de costumes. Ongelooflijk. Australië is blijkbaar een beetje aan het versoepelen.. We hebben de gekste verhalen gehoord. Zelfs in Darwin is niemand meer in ons geïnteresseerd. We hebben netjes de verzegeling van de wijn laten zitten tot vertrek. Van 10 tot 27 september vliegen we naar Perth. De overgang van het weer is schokkend. Daar hebben ze het slechtste voorjaar sinds mensenheugenis. Veel te koud en veel regen. Overdag maar 14 graden en in de nacht maar 10 dat is even wennen. Broer Bill en schoonzus Leny laten ons West-Australië zien. Met hun auto rijden we van Noord naar Zuid wel een 3000 km. Van Cape Leeuwin bij Augusta in het Zuiden tot Geraldton in het Noorden. We zien prachtige wilden bloemen in een uitgestrekt verlaten landschap tussen Moora en Mullawa. Je moet hier geen lekke band krijgen. Heel af en toe komt je een tegenligger tegemoet. In het zuiden in de buurt van Pemberton zien we de hoogste en dikste bomen van Australië in het Karribos in het Warren national Park. Ook hier in het zuiden genieten we van prachtige jonge wijngebieden en een bezoek aan hun kelders is dan ook zeer de moeite waard. Perth is verrassend modern en gelegen aan de Swan River. Een prachtig panorama van mooie moderne torenflats in het centrum en aan de andere kant het druk bevaren Perth water. De oevers worden allemaal volgebouwd met waanzinnig mooie stadsvila's. De rijken uit Hongkong zijn uitgeweken met hun geld naar deze regio. Er wordt gebouwd als de gekken. Perth noemt men nu een stad van overvloed met een mooi Californisch klimaat en geen smog. In het centrum bezoeken we de Art gallery en krijgen gratis een gids die ons rondleid op de afdeling Aboriginal kunst. Bill woont ergens tussen Perth en Fremantle, ook hier is alles splinternieuw. Zijn huis is een jaar oud en naast hem rijzen de huizen als paddenstoelen uit de grond. De een nog mooier dan de ander. Wat wij echter vreemd vinden en ook lelijk bovendien men bouwt er allemaal schuttingen om hun huis. Soms is het net een vesting. Op de fiets gaan we naar Fremantle. Nog pittig ook, want er zitten venijnige heuveltjes tussen. Fremantle is een belangrijke havenstad. We voelen ons er meteen thuis. Veel havens en natuurlijk ook veel zeiljachten. Er is een mooi maritiem museum en samen met het museum in Geraldton vechten ze om resten en spullen opgedoken uit de Batavia. In Geraldton zien we een mooie verfilming over het drama van de stranding, kaping, en de ondergang van de Batavia gefilmd op een mooie replica van dit V.O.C schip. We hebben in Fremantle een afspraak met vrienden van onze "Palmerston survivers club "de Woodsia en Miss Molly. Samenkomst in een tapas cafe van de plaatselijke bierbrouwerij. Tussen de grote biertanks is het een vrolijk weerzien en de uurtjes vliegen voorbij. Verder is het mooi om eindelijk met eigen ogen te zien hoe mijn broer hier 40 jaar geleden aangekomen met niets een mooi bestaan heeft opgebouwd en ondertussen al 7 keer opa is geworden van 2 van zijn 4 kinderen. Er zijn zelfs 2 stamhouders, terwijl er in Nederland maar 1 is. Hoe trots hij op dit alles is en terecht. Na 2.5 week moeten we echter weer afscheid nemen. Tekort natuurlijk. Australië is zo groot. In Nederland fietsen de 65 plussers rondjes rond Nederland. Hier zie je allemaal oudjes met caravans rondjes om Australië maken. Het duurt minimaal een jaar. Dan heb je alleen maar de kusten gezien. Het grote warme binnenland is niet te doen. Vanuit het vliegtuig zien we dan ook alleen maar diep rode woestijn. Daar wil je niet zijn. Op zondag 27 sept. vliegen we terug naar de tropen. In de verpletterende hitte van Darwin maken we ons klaar voor vertrek. Aankomst Indonesië 8 okt 2009 W. Timor Kupang. Na een warme en slome oversteek vanuit Darwin komen we in de morgen aan op het eiland Timor. Op de motor varen we door een passage, met allemaal viskwekerijen, dus goed opletten door naar de hoofdstad Kupang. Daar hebben we een afspraak met onze agent Napa, die voor ons de inklaring heeft geregeld. Door de verrekijker zien we Kupang al in de verte liggen. Het eiland ziet er heet schraal en droog uit. Ze hebben al maanden geen regen van betekenis gehad. De huizen aan de kant staan tot op het strand gebouwd. Het ziet er rommelig orientaals uit. Dichterbij gekomen zien we veel mensen en horen al het lawaai van toeterende auto's en motorfietsen. Dit lawaai zal ons de komende dagen overal blijven vergezellen. Via de marifoon verwijst Napa , onze agent, ons naar de juiste anker plaats. Dàt is makkelijk. Dat begint veelbelovend, deze service. Tsja, dan moeten we ook maar gauw naar de kant om kennis te maken. Op het strand worden we geholpen met het tillen van de dingy door wel vier mannen. Deze gaan om beurt onze dingy bewaken zolang we in Kupang zijn. Door een wir war van steegjes komen we bij het huis van Napa. Deze wandeling is al een belevenis. Straatjes waar alleen maar naaiateliertjes zijn, of eenmans bedrijfjes met allerhande koopwaar. Veel plastic huishoudartikelen van de slechtste Chinese kwaliteit Weer afgewisseld door groentestalletjes. Enfin je ziet alleen maar mensen, die om wat te verdienen alles, maar dan ook alles aan de man proberen te brengen. Dan ineens besef je pas wat voor geuren er allemaal in je neus naar binnen dringen. Heerlijk oosters. Kruiden, specerijen, dampend geurende soepen, maar ook nare vieze geuren. Er klopt zo te zien niet veel van afwatering of riool . Dus dat geeft lelijke problemen. Vuilnis wordt gewoon open in cementen bakken gegooid. Vandaar dit mengsel van mooie en lelijke vieze geuren. Het schijnt dat parfum ook zo gemaakt wordt. Aangekomen bij het huis van Napa, moeten we eerst in de tuin onze voeten afspoelen met een schep water. Het halve strand plakt nog aan onze benen. Dan pas mogen we zijn huis betreden. Het is er lekker koel en schoon. In zijn gastenboek zien we een boel oude bekende zeilers die ons voor gegaan zijn. Ook zien we voor het eerst een Belgische boot die we sinds de vertrekkersdag in 2006 nergens meer tegen gekomen zijn. Dus toch nog kans dat we ze met de kerst in Phuket ontmoeten. Het leven is hier schandalig goedkoop. Dat merken we als we geld trekken uit de muur. Een miljoen ropia is ongeveer 75 euro. Een gemiddeld gerecht in een restaurant kost 20.000 ropia. Dus voor 1,50 eten we hier heerlijk. Dat wordt verleidelijk. De volgende middag gaan we samen met Napa lunchen in een goed restaurant. Met het busje er naar toe. We moeten helemaal onderuitgezakt zitten. We zijn echt te groot. Het lijkt wel of we de enige toeristen zijn. Het seizoen is voorbij en Timor ligt ver weg van Bali, wat toch favoriet is voor de westerlingen. Daarom worden we door iedereen begroet en toegelachen. Als ze horen dat we uit Bolanda komen, kennen ze opeens allemaal nog Nederlandse woorden. Geleerd van oma en opa. Nu zijn ze er weer trots op. Ook zien we hier en daar nog duidelijk herkenbare Nederlandse huizen en winkels. Teksten op houten reclame borden zeker nog van voor de oorlog. Een straatventer probeert me zilveren Nederlandse munten te verkopen. Echte Wilhelmientjes. Rijksdaalders en guldens. Diep uit zijn buidel haalt hij ook nog zilveren voorwerpen die beslist in de villa's achter gelaten is toen de Nederlanders allemaal gehaast moesten vertrekken. Olifantjes en zo, bijna helemaal kaal gepoetst. Lieflijk, maar van vervlogen tijden. Er moet hier ergens zelfs een Nederlands kerkhof zijn wat nog helemaal intact is. Op wat enkele Nederlandse woorden na, hebben we toch geen voordelen van het feit dat hier de Nederlanders het zoveel jaren voor het zeggen hebben gehad. Nu mag je blij zijn dat een enkeling een handje Engels spreekt. De schooljeugd is nieuwsgierig en wil graag laten merken dat ze al een beetje Engels geleerd hebben. De volgende morgen gaan we naar de Pasar. De lokale markt. Willen wat groenten en fruit kopen. Het is een kwartier lopen. We treffen het niet. De weg er naartoe wordt op zaterdagmorgen opnieuw geasfalteerd. We smelten met de slippers bijna in het asfalt. Het deert niemand, dus wij doen ook maar alsof het normaal is. Op de markt, is het druk, geurig, stinkend, kleurig, gezellig en hartverwarmend. Kraampjes met een duizelig aanbod. Kaalgeplukte kippen, levende kippen, halve kippen. Met vliegen, ook vreemd vlees, bloederig, de herkomst of onderdeel van, is niet te herkennen. Nu ook weer veel vliegen. Het aanbod eieren is gigantisch. Konijnen in hokken, evt. ter plekke geslacht. Ook kippen kun je levend of vers geslacht meekrijgen. Dit is uiteraard het veiligst. Gelukkig heb ik een diepvries aan boord met vlees uit Australië. We zullen er heel zuinig mee zijn. Ook bedenken we ter plekke dat we de hengel maar weer gaan gebruiken. Opeens voel ik wat langs mijn kuiten likken. Als ik naar beneden kijk blijkt het een dik gezellig zwart varken te zijn. Ze lopen gewoon op de markt tussen iedereen door. Ze vervangen de poetswagens van de gemeente. Eten alles op wat op de grond valt. Moeten wel erg lekkere varkentjes zijn. De dames die groenten verkopen besprenkelen hun waar de hele tijd met water om de boel vers te houden. Daar zit nou het venijn. We zien dit water uit een goot komen waar een eind verderop nog mensen de was in deden. Ik hoop maar dat het water dat hun gebruiken toch uit de waterleiding is. Trouwens dat mogen wij westerlingen ook niet drinken. Aan boord gaan alle groenten en fruit die we kopen eerst in chloorwater. Tot nu is dat afdoende gebleken.. Gelukkig zien we toch ook mooie frisse locaties waar water te koop is. Daar wordt het leiding water gefilterd. via koolstoffilters en ozon. Je ziet dan ook veel flessen gevuld worden voor waarschijnlijk alleen drinkwater. Napa vindt het wel gezellig met ons, want na drie dagen is hij eindelijk klaar met zijn belangrijke papieren. De health officer wil ook nog wat aan ons verdienen, omdat we geen geel vlaggetje hebben hangen. Whisky, whisky,.. dat hebben we niet. Een fles wijn is ook goed. Blijkt de boef ook nog islamiet te zijn. Met custums zijn we gauw klaar, die man ziet scheel van de kiespijn. Met een paar goede pijnstillers, nog van de tandarts uit Tahiti, is hij weer gauw verdwenen. Nu kunnen we vertrekken. Vandaag zondag 11 oktober zeilen we dan ook heerlijk aan de wind 10 knopen richting Sumba. Uitgeleide gedaan door het geschal uit de luidsprekers van de gebedsoproepers van drie moskeeën. Maandagavond net voor zonsondergang laten we het anker vallen in de haven van Waingapu. Lekker beschut in een mooie baai kunnen we net voor donker nog een beetje rondkijken. Het is nog een binnen komen van allemaal vissertjes in lokale houten bootjes. Iedereen zwaait vriendelijk en kijkt nieuwsgierig .Ook peddelt er nog een holle boomstam naar ons toe. Amel de eigenaar is het slimst van allemaal. Hij biedt zich aan als gids voor de andere dag. Hij is 31 jaar en wil wel eens op een andere manier geld verdienen dan alleen maar visvangst. Waarom ook niet. We maken een afspraak voor 9.00uur in de morgen. Het blijkt een gouden greep. Hij is al om halfnegen langszij de boot. Op de kant staat een vriend die vloeiend Engels spreekt. Hij is 41 en al jaren werkeloos. Na een goede schoolopleiding heeft hij enkele jaren in Bali voor Indonesiën airlines gewerkt. Bij een recessie was het afgelopen met de pret. Sindsdien is hij huisvader en zijn vrouw staat voor de klas. Dus elke job is welkom. Ze regelen twee motorfietsen en daar gaan we dan. Op naar een Ikatweverij. Een ikat is een speciaal met de hand geweven doek en de kleuren worden van te voren bepaald en ingebonden, zodat na elk verfbad een verrassend mooi effect ontstaat. Met name de aardse kleuren indigo en rusty kombo van de combo tree en purper en bruin zijn favoriet. Elke kleur vraagt een apart bind en droog proces. De techniek is al 2000 jaar oud en komt waarschijnlijk uit Zuid China en Vietnam. Tot voor kort werden in Sumba ikats alleen gedragen door de hogere klassen. Nu niet meer, ik heb namelijk ook een doek gekocht. Je ontkomt er niet aan. Voordat Amel en Andreas ons echter naar de ikat weverij brengen wordt er plotseling gestopt bij een straat- of plein, of wat het ook mag zijn en hij begint van alles uit te leggen waar we in eerste instantie geen touw aan vast kunnen knopen. Het volgende hebben we begrepen. Hier woonde de koning en koningin van Sumba. Hij laat ons het graf zien van de Koning want hij is blijkbaar net twee maanden geleden overleden. Dan brengt hij ons naar het huis waar de weduwe woont met enkele hofdames. Het is een open huis en we lopen er zomaar naar binnen. Het voelt een beetje gênant, dat kan bij onze Beatix helemaal niet. Zo zijn we niet opgevoed. Maar volgens Andreas zijn we welkom. Hij is er kind aan huis. We worden netjes voorgesteld en nemen plaats op mooie zetels. Tegenover ons zit de weduwe. Er wordt gepraat over koetjes en kalfjes. Volgens mij speelt het een beetje mee dat we uit Bolanda komen. Het ritueel van op Betel noten kauwen ( Timor en Sumba zijn er verslaafd aan) wordt me uitgelegd en ik wil het wel proberen. Het schijnt je warm te maken en ontspanning te geven. Ben je ouder dan 15 jaar dan mag je mee doen. Net als nicotine en cafeïne schijnt het verslavend te zijn. Het is ook onbeleefd om het te weigeren. Doe je mee dan wordt dat erg gewaardeerd door de oudere dames. Nou het doet me niks, nada, bovendien heb ik een knalrode tong. We zien mensen in de stad met knalrode tongen lippen en tanden. Geen gezicht. Het schijnt ook nog erg kankerverwekkend te zijn. We krijgen vervolgens een gastenboek onder de neus gedrukt en men vraagt een kleine donatie. Pieter schenkt 25.000 ropia. (2.00 euro) Ineens worden de dames wat actiever. Ze bieden ons koffie aan en willen mij wel in tradionele kleren aankleden. Waarom niet. De koningin die tot nu toe een beetje afwezig was loopt achter een gordijn en komt terug met allemaal mooie kleren en sieraden. Alles is al heel oud. Ze kleed me zelf aan. Een prachtige schilpadden haarkam, gouden ketting, haarband met gouddraad., armband, mooi gevlochten mandje. Het moet een tradionele trouwfoto voorstellen. Vooruit dan, we zijn net 35 jaar getrouwd. Ze heeft er blijkbaar plezier in. Samen op de foto en ze heeft pas rust als ook Pieter zich laat verlijden tot een verkleedpartij. Boven onze hoofden hangen foto's van al haar kinderen. Ze wonen en studeren verspreidt over de hele wereld. Een dochter is zelfs getrouwd met een Fin. De koningin kijkt een beetje treurig. Het koningschap is nog maar symbolisch. Haar zoon heeft een belangrijke baan bij het gouvernement en heeft geen tijd(zin) in de opvolging van zijn vader in deze traditionele baan Terug op de boot en nog nagenietend van al dit verrassends, horen we buiten een gegiechel en gespetter. Een 15 tal jongetjes komen enthousiast naar de boot zwemmen. Willen spontaan aan boord klimmen. Als apen komen ze aan alle kanten over het vrijboord of via de ankerketting aan boord of ze springen in en uit de dingy. We kunnen er allen maar om lachen. De een is spiernaakt en brutaal, de ander in zijn onderbroek, een derde verlegen in een echte zwembroek op het achterdek. Maar ze willen allemaal op de foto voor een simpel snoepje. Op het commando 1,2,3, springen ze allemaal weer overboord. Sumba je bent leuk. De volgende ochtend vertrekken we al voor dag en dauw naar Flores of de Komodos. Het geschal van de gebedsoproepers uit de torens van de moskeën heeft ons mooi op tijd wakker gemaakt. Tijdens deze oversteek hebben we gezelschap van honderden dolfijnen. Een lust voor het oog. Ze jagen achter tonijnen en andere vissen. Hebben deze keer geen belangstelling voor onze boot. Druk zijn ze bezig. Nog nooit zo'n grote groepen bij elkaar gezien. Ook zien we op twee mijl afstand het blazen van fonteinen water de lucht in. Het kunnen alleen maar walvissen zijn. Volgens onze pilot is de Sumba strait vergeven van dolfijnen walvissen en anders soorten omdat hier een stroming van warm en koud water bij elkaar komt en er zit erg veel plankton in het water. We overnachten op een klein eiland Rindja. Daar zien we de volgende morgen vroeg apen op het strand en zelfs zien we varanen lopen. Het grootste nog levende reptiel We mogen niet het strand op want ze kunnen dodelijke verwondingen aanrichten. Dit schijnt nog het enige gebied in de wereld te zijn waar deze beesten nog vrij in de natuur leven. Heel bijzonder allemaal. In het natuurpark Komodos kun je met een gids een tocht over het land maken. Hij heeft lange stokken bij zich om ze op afstand te houden. Toch wel eng allemaal. Inmiddels is het al 16 okt. We krijgen haast. Laten daarom Sumbawa links liggen en overnachten in Lombok op een vakantie eilandje Gile Aer. Een samenkomst van backpackers is het hier. Gezellig. Ook zien we hier weer wat zeiljachten. Op weg naar Bali worden we verrast door een heel grote zeilregatta. Allemaal kleine zeiltjes. Wat sportief, denken we nog naïef. Door de verrekijker zien we totaal iets anders. We worden in de vroege ochtend tegemoet gezeild door een driehonderd tal kleine vissersbootjes. Ze hebben allemaal kleurige zeiltjes, naar ons gevoel is de zeilvoering op zijn kop. Zie foto. Er zit maar een visser op zo'n bootje en hij heeft nauwelijks tijd om te zwaaien. Druk doende met lijnen die achter zijn bootje slepen. De hele dag op weg van Lombok naar Bali komen we deze zeilbootjes tegen. In de verte zien we al het eiland Bali opdoemen het wordt tijd dat ik me eens goed ga inlezen in de Lonely planet. 19 mei-20-juni 2009 van SavuSavu tot Lautoka, Fiji eilanden. Tja, dat op de hoogte houden….. De locatie is weer eens drastisch veranderd. Nieuw-Zeeland met bijna winterse temperaturen is ingeruild voor een tropische warme omgeving. Het hurricane seizoen is hier in Fiji voorbij en de droge periode met koudere temperaturen breekt aan. Dat zegt men tenminste. Hier zit ik nu op dit moment in de vroege ochtend buiten onder de bimimi in de prille ochtend met alleen een omslagdoek omgeknoopt. Het is een beetje druilerig. Links een prachtige kleurrijke regenboog voor donkere wolken. Rechts een waterig zonnetje. Verder windstil. Uit de marifoon schalt een luide stem van iemand uit de jachtclub. Gooooood….. Morning every one …….Hij probeert ons enthousiast te maken voor allerlei aanbiedingen van restaurantjes en happy hours. De verleidingen zijn erg groot. Heerlijke currys en barbeques voor prijzen waar je stil van wordt. Voor nog geen 8, 10, 12 dollar heb je verrukkelijke schotels . Daar valt niet meer tegen aan te koken. Je moet weten dat 10 Fiji dollar 3.35 euro waard is. We liggen alweer een week aan een mooring in deze prachtige baai voor het dorp Savusavu na een oversteek van negen dagen. We hebben genoten van deze tocht. Misschien iets te weinig wind, maar daar had ik geen moeite mee. Het was de periode van volle maan en dat is mooi meegenomen. Als de zon s`avonds onder gaat, dan komt aan de andere kant een prachtige grote maan. Dat is zo mooi….. Ook heb je enorm veel profijt van dit maanlicht tijdens het zeilen in de nacht. Dus puur genieten. Gelijk met ons zijn er ongeveer 40 boten vertrokken uit N-Z. waaronder twee andere Nederlandse boten. De Sunra en de Libertyn. Deze laatste zeilt solo. We hebben een beetje marifoon contact gehouden met elkaar, zo vloog voor Hans deze tocht zonder bemanning ook snel voorbij. De oceaan is zo groot. Je ziet van die andere 40 boten niets, nada. Je hoort alleen af en toe een oproep via de marifoon. Nu een week later is de baai alweer goed leeg. Een tiental boten zijn alweer verder. Deze hebben haast want ze willen in september in Bali aankomen. Zeilen rond de wereld is veel mensen ontmoeten maar van net zo veel mensen weer afscheid nemen. Van sommige weet je dat je ze waarschijnlijk nooit meer zult zien. Ook wij zijn weer bezig met vertrekken. Savusavu is ons als kennismaking met Fiji goed bevallen. Een klein rommelig dorpje met een levendige markt, waar alle bewoners trots op zijn. Er is van alles te krijgen. Groenten, fruit, vis en natuurlijk ook weer veel handwerk door de bewoners zelf gemaakt. Kon het niet laten om een mooie grote houten schaal te kopen waar de traditionele kava drank in wordt geserveerd voor de gasten. Ook natuurlijk een paar houten vorken waar in vervlogen tijden mensenvlees mee werd gegeten (tot midden 19e eeuw was kannibalisme heel normaal ). Priesters en chiefs mochten geen (mensen)vlees aanraken. Daar waren ze te Goddelijk voor. en daarom werd dan met zo'n speciale houten vork, meestal door een vrouw het voedsel in hun mond gestopt. Trouwens zo`n mensenlichaam werd volledig gebruikt. Men maakte halskettingen, oorbellen haarspelden etc van de kleine kootjes. Vlees werd gerookt en verwerkt tot snacks en geslachtsdelen en schedels hingen in de boom voor de hut. Het was een gruwel en angst voor elke gestrande zeeman in die tijd. Zo ook Captain William Bligh van de Bounty is hier in Fiji ook bijna in de pan beland. Gelukkig wist hij net te ontsnappen. Het grote kanaal tussen deze eilanden heet dan ook ter nagedachtenis aan hem Blighwater. Zoals wel bekend, na de muiterij van de Bounty heeft Bligh met 18 zeelui 6000 km gevaren in een open roeiboot met zeiltje van Tonga naar Timor in 41 dagen. Dankzij zijn navigatienotities durfden latere schepen door die gevaarlijke riffen te varen en werd Fiji langzaam maar zeker benaderd met name door missionarissen die hun graag bekeerden en het kannibalisme afgeleerd hebben. Trouwens de eerste Europeaan die Fiji ontdekte in 1643 was Abel Tasman (een Nederlander) op zijn weg naar Indonesië voor de VOC. Zijn beschrijvingen over de riffen waren zo angstaanjagend dat pas 130 jaar later Captain Cook vanuit Tonga in 1774 het opnieuw probeerde. Wij gaan langs de hele noordkant van dit eiland Vanua Levu op weg naar Viti Levi. Niet veel zeilboten nemen deze route wegens tijdgebrek. Het is ook een beetje eng, want het gaat allemaal tussen riffen door. Gelukkig hebben we tracks van een Amerikaan gekregen. Dat maakt het allemaal makkelijker. Met behulp van G.P.S. en MaxSea, plus deze tracks moet het zeker lukken. De eerste baai die we aandoen is helemaal voor ons alleen. Op het strand rennen een boel kinderen en tussen de palmen door zien we het schooltje. Als we met de dingy het strand op gaan worden we uitgelaten begroet. Bula, Bula, (hallo). Vrolijke kindersnoetjes en veel handjes. Iedereen wil ons aanraken of een hand geven. We horen van de schoolmeester dat er maar 20 zeilboten per seizoen op visite komen. Dus wij zijn een gezellige afleiding voor hun. Jammer is de volgende morgen de wind gedraaid en liggen we lager wal, dus naar de volgende baai. Doen we een baai aan de komende weken en is het een echt dorp met chief, dan moeten we een audiëntie aanvragen bij de chief. Als welkomstgeschenk (sevusevu) nemen we taga yaqona mee. Dit is gedroogde kava van de kavawortel. Kava is in poedervorm een mild narcoticum. De farmacie maakt er diureticum van. (Medicijnen voor hartziekten o.a.) Van deze wortel maakt men dus de tradionele drank. Het schijnt voor ons niet te drinken te zijn. Je lippen worden stijf en je wordt van een sterke mix goed gedrogeerd. Voor deze mensen is het een zeer oude seriueze traditie om zo mensen te ontvangen. Je kunt niet weigeren. Na dit ritueel draagt de chief verantwoording voor jou net zo lang als je in zijn dorp denkt te blijven. Dus dat wordt wat de komende weken. Op de markt hebben we een aantal bosjes taga yaqona gekocht. We liggen nu samen met de Ahu, ( Jacqueline en Peter) een catamaran, in de tweede baai. De baai heet Nasau baai. Het is er nauwelijks bewoond. Behalve in het water dan, daar wonen honderden kwallen van een angstaanjagende bijna Pruisisch blauwe kleur. Niet zwemmen dus. Tussen de palmbomen zien we zelfs een verlaten resort. Ruzie tussen twee eigenaren, of een sekte? blijkt later. Er woont nu een gezin. Ze zijn in een verlaten huis getrokken van een paar Denen die terug gingen naar Europa. Er lopen verwilderde koeien rond waar niemand naar om kijkt. Bij het afscheid worden we overstelpt met madarijnen en limes plus een tros bananen zo groot dat waarschijnlijk driekwart in de zee verdwijnt. Wat moeten we nu met zeker 100 bananen die tegelijk rijp zijn? Op de boot bij controle op ongedierte blijkt er een gekko in te wonen. Van schrik verlaat hij zijn nestje en valt pardoes in het water. Weet niet of hij kan zwemmen. Jammer. De andere dag heeft Pieter zin in een lekker stukje zeilen en we nemen even afscheid van de Ahu en zeilen naar een Atol. Natuurlijk worden we toch weer zenuwachtig als we deze atol in moeten. Ondanks de tracks van anderen is het zenuwslopend om zonder zon te vertrouwen op deze gegevens van anderen. Al behoorljk laat in de middag gooien we anker uit. Niet helemaal tevreden over de lokatie zullen we het er toch mee moeten doen. Te laat om weer te vertrekken. Net voor zonsondergang genieten we nog van prachtig snorkelen in koel klaar helder water. De volgende dag wordt er meer wind verwacht dus maar weer verder. We zetten koers naar Albert Cove. Alsof afgesproken treffen we Ahu en Gaia- Sue hier weer. Op het strand zien we tussen de palmbomen enkel hutten. Later worden we verrast door een unieke bijna authentiek kleine nederzetting. We treffen een viertal hutten aan. Er wonen vier gezinnen met opa`s en oma`s, ooms en tantes plus een groot aantal kinderen Vrijheid en blijheid is hier troef. Geen gas, electric of koelkast. We gaan op bezoek tijdens teatime. We worden getrakteerd op verse jonge kokosnotensap. Zo ..vers…. Op de grond gezeten op gevlochten palmbladeren, ( daar slapen ze s`nachts op) keuvelen we gezellig over koetjes en kalfjes. Het lijkt alsof oma de enige is die een beetje scherp op let en vragen stelt aan ons. Ze heeft ondertussen haar vuile jurk verwisseld voor een schone frisse. We mogen wat foto`s van hun maken en brengen een groepsfoto de andere dag mooi geplastificeerd terug. Oma is vreselijk trots. De ooms zorgen voor de visvangst voor het avondeten. De bak vis die ik zie is om te watertanden. Er zit ook een grote kreeft in en wat tridacnaschelpen. Deze laatste hebben we nog nooit geproefd. Verbaasd kijk ik toe hoe een vijftal jongetjes (zes of zeven jaar) heel serieus op de grond zitten en de vissen schoon krabben. De oudste oom biedt me de mooie grote kreeft aan met een tridacna. Hij weigert geld, maar ik mag wel wat terug geven. Met een kilo rijst, een blik cornetbeef en een pakje groene currysaus zijn ze dan ook erg blij. Alle vier de hutten hebben zo als afwisseling een mooie zondagsmaaltijd. Wij dus ook. Samen met de Ahu smullen we van de kreeft en tridacna. Deze wordt simpel rauw gegeten, dun gesneden met wat peper zout e citroensap. (vergelijkbaar met een jacobsschelp) Ook de kreeft houden we simpel. Lekker gekookt in een bouillon plus een knoflookmayonaise. Op zondagmiddag gaan we nog even op bezoek. De hele familie zit gezellig op de mat, in het midden staat de grote houten kom met de sevu-sevudrank. O nee ik vergis me, als ik goed kijk is het een plastic kreeftenbal, doormidden gezaagd. Dat voldoet natuurlijk ook. Natuurlijk moeten we aanschuiven en meedrinken. Dit wordt dus mijn eerste proeverij. Gezellig uit de bak in een en het zelfde kommetje biedt men ook mij deze drank aan. Tja wat proef je dan. Het ziet er uit als sigaren as aangemaakt met water, proeft als aarde, met een bittere afdronk alsof er nog een regenworm in gecutterd is. Lekker? Nee, niet dus. Trots op mijn prestatie klapt iedereen drie keer in de handen. Dit ritueel herhaald zich zolang er nog wat in de kom zit. Het is niet onbeleefd om te weigeren. De familie, van baby tot oma zit gezellig de hele middag op de mat, zingt liederen en speelt gitaar. De baby's en peuters gaan van arm tot arm. Iedereen knuffelt en aait. Tjonge, tjonge wat is dat relaxt. Voor ons onvoorstelbaar. De volgende dag weer een stukje verder zeilen. Nu gooien we het anker uit voor de ingang van het huis van Jim en Kyoko op Also-Iland. Een Amerikaan en zijn Japanse vrouw. Ooit als zeilers vertrokken uit Amerika in 2001 en in 2002 hier het anker uitgegooid en blijven plakken. We liggen naast hun boot genaamd "Also" Met een dikke laag aangroei. Niet meer in topconditie. Jim is 68 jaar oud, ooit autocoureur en technical manager voor Jaguar Mercedes en BMW. Heeft nu een soort fabriekje gebouwd en doet de locals technisch opvoeden, zodat ze hun buitenboordmotors zelf kunnen repareren, plus ook nog hun vissersboten kunnen opknappen. Heel idealistisch allemaal. Hij is diabeet en zijn voet is flink ontstoken en vraagt me advies. Heel, heel lang geleden was ik ooit verpleegkundige, maar hier heb ik weinig op te zeggen. Ook de Gaia-Sue wordt advies gevraagd. Hij is tandarts en zij ook verpleegkundige. Hun kijken ook machteloos. Het echtpaar woont prachtig afgelegen, verstoken van medische zorg, later blijkt ook nog onverzekerd. Willens en wetens nemen ze deze risico`s in ruil voor een stukje paradijs. Jim is aan de antibiotica en wacht af. Hun liever dan ik. We zijn een er drietal dagen te gast want het waait erg hard. Elke middag lunchen we bij hem voor 5 fiji-dollar. (1.75 euro). Eenvoudige maaltijden klaargemaakt door lokale vrouwen. Taro-bladeren worden elke dag anders geserveerd. Ook eten we gestoomde bladeren van pompoen. Je moet het maar verzinnen. Een blikje makreel in verse cocoscremesaus is onverwacht lekker. De diepvries is leeg ,de winkel leeggeplunderd en de voorraad uit Lambasa kan door de harde wind niet geleverd worden. Daar wordt je waanzinnig creatief van. We verlaten Jim en Kyoto en anderhalve dag later gooien we het anker uit bij Joe en Julie. Ook dit is een ex-zeilers echtpaar. Hier gaan me de haren helemaal rechtop staan als blijkt dat Joe al 73 jaar is en Julie 68. Pas drie jaar geleden zijn ze begonnen met de bouw van dit mooie intieme Resort. Daarbij fokt hij Zuid-Afrikaanse geiten, heeft nu ook nog een zwembad gebouwd. Nou ja, niet zelf natuurlijk. Maar hij is architect en kan nog steeds niet ophouden met ontwikkelen en creëren. Personeel er opnahouden is niet kostbaar. Ongeschoolde arbeid kost 1.50 en geschoolde arbeid 5 dollar per uur. Julie doet ook nog de was voor ons en ze brengt ons naar de markt in Lambasa, want de voorraad gaat na twee weken aardig op. Dit energieke echtpaar besluit spontaan de andere dag met ons mee te zeilen naar het eiland Kia vijtien mijl naar het noorden op de rand van het grote rif. Het is de eerste vrije dag van Joe in de laatste 3 jaar. De volgende dag is het mooi rustig weer. Julie neemt een koeltas mee voor de lunch. Gevuld met zelfgebakken cocosbrood, cake, luxe broodjes en heerlijke chickenwings in cocos\pindasaus. Met ons mee gaan verder twee jonge dames uit hun keuken en een vrijgezel van het eiland die de boot heeft gemist. Op het eiland Kia zijn we aangemeld en daar zullen we de eerste rituele sevusevu meemaken. De jongenlui komen bij ons aan boord en de oudjes bij de Ahu op de catamaran. Joe is niet meer lenig genoeg voor het klimmen in een monohull Het wordt een gezellige oversteek met het geklets en gegiebel van de twee keukenprinsessen. Eerst kijken ze de ogen uit in de boot. Mijn keuken met cardanisch kookstel is het einde voor ze. Ook echte filterkoffie met Hollandse speculaaskoekjes (Holl. winkel Nieuw-Zeeland) vallen erg in de smaak. Daar willen ze wel het recept van, wat ik toevallig ook nog aan boord heb. Van hun krijg ik de tip hoe in de tropen oerhollandse appeltaart te bakken. Niet met appels maar met nog bijna onrijpe papayas. Appels zijn wel te krijgen maar peperdure import. Van de jongeman Wanga horen we in eerste instantie niet veel. Verlegen? Of een kater? Nog niet helemaal duidelijk. In het zicht van het eiland wordt hij wat actiever en gaat zowaar stoer achter het stuurwiel staan. Leuk voor de foto's. Ook de meiden poseren stoer achter het wiel. Malti is Indisch van geboorte en blijkt niet te kunnen zwemmen. Dat zegt ze pas op het einde van de zeiltocht. Taraivosa is geboren op Kia en daar leren de kinderen eerder zwemmen dan lopen, anders mogen ze niet op het strand spelen. In het zicht van het strand gaat Taraivosa zich optutten. Zelfs lippen krijgen een kleurtje. Ook de oogleden en wenkbrauwen worden bijgewerkt. Ze gaat op bezoek bij familie en ze is drie jaar geleden voor het laatst op het eiland geweest. Ook verkleedt ze zich in een decente lange wikkelrok en blouse met driekwart mouwen. Zeer serieus verzoekt ze mij en Malti het zelfde te doen. Dus zoeken naar een lange rok en nette blouse. Wat geeft het. Hoed en zonnebril mag ook niet. Op het strand worden we opgewacht door de ouderen van het dorp. We worden verzocht onze opwachting te maken in het dorpshuis. Er zitten al een 15 tal oudere vrouwen en een 10 tal oudere mannen plus de chief op ons te wachten. We mogen ook aan de andere kant van de houten cava-kom op de grond plaats nemen. Er worden over en weer vriendelijkheden uitgewisseld. Daarna is er zeker twintig minuten een hele discussie in hun eigen taal. We begrijpen er natuurlijk geen woord van. Dan wordt er opeens weer Engels gesproken en gaan ze akkoord dat we twee dagen op het eiland blijven. Ze voelen zich verantwoordelijk voor ons. Dan gaan de jongere mannen de door ons geschonken gedroogde cava verwerken tot de beroemde sevusevudrank.. Ook nu doen we stoer de ons aangereikte mok opdrinken. Driemaal wordt dit herhaald en allemaal drinken we alsof we het lekker vinden. Daarna mogen we opstaan en gaan we kennismaken met de andere dorpelingen. Op mijn vraag waar alle jonge vrouwen zijn antwoorden de oudere dames, tja die moeten thuis nu koken. De dochters en schoondochters verzorgen het avondeten en de oma's letten op de kleintjes. De school is ook uit en alle kinderen vliegen op ons af. Voor de kleintjes is het even wennen. Ze hebben al drie jaar geen toeristen gehad op het eiland, dus weten de kleintjes niet hoe blanken eruit zien. Toch is het ijs snel gebroken en er wordt aan alle kanten aan me getrokken. Vertel, vertel,vertel… Alles willen ze van me weten. Al gauw zit ik op het strand met wel 20 kinderen om me heen en vertel mijn verhaal. De oudere kinderen zijn goed op de hoogte waar Nederland ergens op de kaart te vinden is. Nadat hun nieuwsgierigheid tevreden gesteld is moet ik met ze wandelen langs het strand. In een half uurtje heb ik een verzameling schelpen zo mooi, waar de kleintjes ze allemaal vandaan halen? Die had ik nooit gevonden. Ook ben ik nu in het bezit van een mooie onbeschadigde Nautilus schelp. Erg zeldzaam. Of te wel moeilijk te vinden. Ze wonen 700 meter diep in de oceaan en alleen als ze dood gaan komt de schelp naar boven drijven. Ze worden wel 27 tot 30 jaar. De volgende morgen worden we op school verwacht. Jacqueline en ik nemen deze taak tot ons. Om acht zijn we er en de school begint met…….ja, met gezamenlijk tanden poetsen. Een leuk tafereel. Zeker 65 leerlingen van klein tot groot allemaal tandenpoetsen. Het is blijkbaar nodig. De meesten hebben prachtige gebitjes, maar je ziet ook dramatische mondjes die nooit meer opgeknapt zullen worden. Kiespijn betekent hier eenvoudig trekken…Alle leerlingen zitten in een lokaal op de grond en wij zitten op twee stoelen voor hun. Ook hier moeten we een korte samenvatting geven van onze reis en achtergrond. Het hoofd van de school heeft ook een vraag aan ons. Wat kost zo'n boot nou.! We waren hiervoor al gewaarschuwd, dat ze zo'n vraag spontaan stellen. Een Amerikaans stel had hier trots op geantwoord, anderhalf miljoen dollar… Als afscheidscadeau hadden ze een schriftje en 3 potloden achter gelaten… Dat konden ze niet begrijpen. Maar wij komen uit Nederland en die praten nooit over hoe duur iets is, dus dat hebben we het schoolhoofd ook uitgelegd. Als cadeau had ik drie dvd. van o.a. Le Ballon-Rouge, en nog wat. Bleek een schot in de roos. Uit volle borst werd er gezongen door de hele school. Het afscheid was moeilijk…… Zo gaat het maar door hier. Kan er wel een boek over schrijven. Een paar dagen later hebben we een mooie ruilhandel met een passerend vissersbootje. Drie makrelen, 20 mandarijnen en 5 kokosnoten worden geruild voor een kop koffie, glaasje cola en een leesbrilletje voor pa. Dolblij was hij ermee. Zag hem tobben met de krant op wel een meter afstand van zijn ogen. Ook werden we uitgenodigd voor de zondagsdienst, in de methodistenkerk. Dit zijn ideale gelegenheden om meteen het hele dorp te ontmoeten. Toch viel ons de opkomst tegen. Plus de dienst was minder. Vergeleken met de RK- kerk in Tonga zelfs wat teleurstellend. Lag niet aan de mensen hoor. Het zijn gewoon gewoontes. Je kunt een kerkdienst in Staphorst ook niet vergelijken met een RK kerkdienst in b.v. Venlo of Maastricht. We hebben er ruim drie weken over gedaan om Vanua-Levu aan de oost en noordkant te passeren. We zullen dit nooit vergeten. Nu liggen we twee dagen op het eiland Yauda. Het is hier ongerept schoon. We snorkelen in fantastisch kraakhelder water. Heel veel visjes te zien op mooi koraal. Het lijkt wel een kraamkamer. Een half uur geleden kwam een vissersbootje langs. De jongens hadden een drietal kreeftjes in de aanbieding. Zelfs het vlees van de kreeftjes is glashelder schoon. Morgen vertrekken we naar Lautoka op het hoofdeiland Viti-Levu. We hebben een klus te doen die klassiek is voor alle wereldzeilers. De afvoerbuis van het elektrische toilet is helemaal verkalkt. De buis heeft een doorsnee van 4 cm, en er is nog maar een pinkje als opening. De problemen ontstonden toen ik begon te werken met chemische middelen. Dacht dat er een verstopping was door een haarclip, niet dus. Stom genoeg waren we altijd in de veronderstelling dat PVC niet aankoekt. Mooi wel dus. Er zit niets anders op dan een nieuwe leiding te trekken. In het vervolg zal ik vaak spoelen met schoonmaakazijn. De oorzaak schijnt ook te komen omdat we spoelen met zoutwater. Urine en zout water koekt aan. Je kunt toch niet het moeizaam verkregen drinkwater door de wc spoelen wat de watermaker elke dag produceert! Zoals ik de vorige keer ook al zei, ik hou jullie op de hoogte, tot de volgende keer, Maria Gulfharbour Marina 15 maart Niet te geloven, het is nu 15 mrt. Bijna vier en een halve maand geleden kwamen we aan in Nieuw Zeeland. Al die tijd hebben jullie niets gehoord uit de kombuis. Het was stil in mijn prietpraat hoekje. Kan niet uiteggen waarom. Had er geen zin in, is niet het juiste woord. Misschien een beetje schrijfmoe. Van de andere kant, het leven is hier weer zo normaal westers, dat het jullie bijna niet meer interesseert, denk ik dan. We wonen hier op pier O nr 26. Dus we hebben bijna een gewoon huisadres, alleen nog net geen postcode of sofinummer. Maar brieven via Gulfharbour komen zeker aan. Het is dus voor ons een bijzondere luxe dat we gewoon de stekker in een stopcontact steken en daardoor de hele dag volop heet water hebben, een ijskoude koelkast en een hartstikke bevroren diepvries. Verder onbeperkt kunnen föhnen, stofzuigen de wasmachine draaien en strijken, stofzuigen etc. Onbelangrijk, maar o zo fijn na twee jaar alleen maar aangewezen op de generator en motor op eigen voorziening. Ook hebben we hier weer ontvangst via onze televisie en wel 6 of 7 zenders. De eerste dagen zat ik dan ook als een zombie voor de tv. Er waren zelfs uitzendingen van België, Nederland Frankrijk en Duitsland. Voelde me net een immigrant met heimwee. Nu is alles weer gewoon. We hebben zelfs een eigen auto. Alleen al nodig om onze boodschappen te doen. Op Curacao werden we nog met busjes opgehaald en naar de supermarkt gebracht. Hier worden we niet zo verwend omdat het aantal vertrekkers beduidend lager is dan in de Caribic. Ach die auto stelt niet zoveel voor, hier heb je heel goede tweedehands Japanse auto`s en we kunnen hem weer inruilen, dus dat is goed geregeld. Voor ons goedkoper dan huren. Deze auto heeft ons helemaal rondgereden over het Noord en Zuid eiland. Tot nu toe doet hij het uitstekend Al meer dan 5500 km heeft hij ons voortreffelijke dienst bewezen. De maand november en december stonden dus in het teken van ontdekken. Het overweldigende mooie groene Nieuw Zeeland. Plus al de mooie eilanden hier in de baai van Auckland . Het Great Barrier Island en vele andere eilandjes. Een paar hebben we samen met onze zoon Erik en vriend Rob tijdens de Kerstvakantie bezocht. De Nieuw Zeelanders zijn zo trots op hun land, maar wij weten dat wat we gezien hebben onderweg in de Pacific nooit meer te evenaren is. Beetje overdreven misschien. De eilanden met hun mooie stranden en warme water, plus het mooie snorkelen met het prachtige onderwater leven, daar kan Nieuw Zeeland niet aan tippen. Van de andere kant, de ruige natuur hier met de onvergetelijk mooie sappige weilanden de heuvels, de bergen, de fjorden, de meren, de gletsjers, dat is ook weer onvergetelijk. Het is hier een samenvatting van Noorwegen, Zwitserland, Schotland etc. Kom je vanuit de tropen zoals wij, dan ben je verbaasd hoe groen en fris alles weer is. Maar ook hoe vreselijk koud het weer kan zijn. Voor het eerst in 2.5 jaar liggen we weer onder een dekbed. Hebben zelfs af en toe een vest aan. Ook de wind is altijd fris. Nooit benauwd en dat is natuurlijk wel fijn. Ook genieten we volop van lange zomeravonden. Wel tot negen was het licht hoog zomer. Nu moeten we constateren dat het alweer herfstig wordt want de dagen worden weer korter en kouder. Door het overlijden van mijn zus waren we toch nog onverwacht in januari even twee weken in Nederland. Ondanks het verdriet was het weerzien met kinderen en vrienden natuurlijk bijzonder. Mijn hoofd was net van elastiek. Niets was te gek. In die twee weken zat alles gepropt wat normale mensen misschien in twee maanden doen. Het kan blijkbaar allemaal. Toegegeven, terug in Nieuw-Zeeland sloeg de Jetlag alsnog genadeloos toe. Dikke benen en voeten en een toetaal ontregeld slaapritme. Pas na een week voelde alles weer een beetje normaal aan. Daarna weer weekend tassen inpakken want het Zuid-eiland moest ook nog verkend worden. De eerste stop was in Hamilton, waar we hebben overnacht bij onze buren uit de jachthaven. Ze stonden erop dat we bij hun sliepen. Wat een vertrouwen, wat een gastvrijheid. Kun je haast niet voorstellen, zomaar twee vreemden in je huis die je maar een paar uur hebt gezien. Ze waren de volgende morgen al vroeg naar hun werk. We moesten zelf ons ontbijt maar zoeken in de koelkast en de deur goed achter ons dicht trekken. Geweldig toch. Deze hartelijkheid is ons vreemd in Nederland. Dat is pas een goed begin van onze verkenning door het Zuid-eiland. Dat het ook anders kan merkte ik meteen de andere dag. Op weg richting Lake Taupu had ik Pieter net afgelost met auto rijden. Toegegeven, links rijden op tweebaans wegen gaat in het begin nog een beetje stroef. Toch probeer je al rijdend te genieten van de mooie vergezichten en prachtige baaien. Blijkbaar was niet iedereen overtuigd van mijn 40 jarige rijkunst zonder ongelukken. Zag wel af en toe in de achteruitkijkspiegel dat er een rode auto achter me bleef hangen. Dacht nog, dat het ook een toerist uit Europa die net als wij genietend van het mooie uitzicht. Niets was minder waar. Bij lake Ratouroa wilden we rechts afslaan om de geisers te bewonderen en merkten we dat we gevolgd werden door een politiewagen. Ietwat nerveus, wat nu weer …. , werden we tot stoppen gedwongen en werd ik verzocht uit te stappen. Of ik wat gedronken had? Neu… , warme chocolade melk…. Voor het eerst in mijn leven werd ik s`morgens om elf uur verzocht of ik wilde blazen. BLAZEN!!!!. Ja graag. Nuchter wil ik altijd blazen. Hadden ze niet moeten doen toen ik nieuwjaarsdag 2006 s`morgens om vijf uur thuis de berg afzeilde. Dan had ik nu nog geen rijbewijs gehad. Enfin de agent met een rode kop verontschuldigde zich nog. Hij was getipt door de rode auto achter ons. Deze persoon vond mijn rijgedrag verdacht. Nou ja zeg , hevig verontwaardigd stap ik mopperend weer met Pieter in de auto. Dat af en toe de ruitenwissers aan gaan of dat de knipperlichten op het verkeerde moment knipperen, dat hoort allemaal bij de onhandigheid van links rijden. Valt ook niet mee. (De bediening in de auto is ook allemaal omgekeerd) Onze hersenen zijn helemaal rechts geprogrammeerd. Zelfs nu na vijf maanden gaan op stressmomenten toch opeens de ruitenwissers draaien terwijl je eigenlijk richting naar rechts gaf. Het blijft lachen. Als het daar bij blijft. We moeten de auto over een maand weer bij de garage inleveren. Onbeschadigd krijgen we bijna de helft van de aankoop terug. Goedkoper dan huren. Pieter heeft uitgebreid verslag gedaan over onze reis door Zuid-Eiland dus dat ga ik niet herhalen, alleen ons verblijf in Napier wil ik toch even vermelden. Alle boeren broeloft fanaten uit Venlo kunnen hier hun hart ophalen. Heb me echt moeten beheersen. De art deco en de tweede hands winkeltjes met kleding uit vervlogen tijden waren juweeltjes. Er lagen vossenbontjes en stola`s, hoeden, schoenen en jurken van een kwaliteit en lage prijzen… Om hebberig van te worden. We hadden zeker ruzie gekregen als ik wat gekocht had. Waar laat je het op zo`n boot. Bont in de tropen is ook niet zo handig. Het gekke was, op het moment dat wij daar in Napier genieten van hun prachtige uitdossingen, met in het park een grote picknick, mooie oldtimers op de weg, lijkend een schilderij van Renoir, is het in Venlo carnaval. Te gek. Weer terug op de boot wordt het leven van alle dag weer hervat. De jaarlijks terugkerende verfbeurten om de boot in perfecte staat te houden dwingen ons weer in het keurslijf. Badkamervloer en wc vloer zijn weer als nieuw. Door warmte en zeep, heeft de verflaag veel te lijden. Zo ook de deksel en rand van diepvries en koelkast zijn voorzien van vier laklagen. Nu nog het verniswerk van alle houten handgrepen en eettafel. Verder hebben alle sunscreens een nieuw stiksel gekregen. Wat in Las Palmas was gestikt is inmiddels helemaal vergaan door de UV zonnestralen. Nu heb een peesblessure in mijn linker schouder en doe daarom vandaag wat rustiger aan. Niet gekregen van al het schuren, waarschijnlijker door het hardlopen s`morgens vroeg . Train niet om mee te doen aan de Venloop, maar voor mijn zwembandje om de heupen, opgelopen doordat we hier niet meer zwemmen en veel minder lopen dankzij onze auto. Ook zweten we aanzienlijk of helemaal niet meer. Dus voor de ijdelheid en goede konditie ben ik maar gaan lopen. Dit is hier in de omgeving van Gulf Harbour geen straf, maar puur genieten. Achter de grote golfbanen door licht een ongerept natuur gebied. Om 8 uur s`morgens wandelen tussen de schapen, grote vogels en een soort pauwen. Verschrikt schiet iedereen voor me weg, want ik ben de enige om deze tijd. Heuvel op heuvel af met vergezichten over de peninsula, links en rechts glimpen van diepe baaien en kliffen. Op het hoogste punt een spectaculair uitzicht 360 graden rond. De skyline van Auckland city, de eilanden van Hauraki Gulf, Wenderholm en Marahurangi regionaal park. Hier wordt een mens echt stil van. Ook weer om nooit te vergeten. De eerste keer vergat ik zittend op een bankje alle tijd en Pieter maakte zich al ongerust. Twee uur zijn ongemerkt zo voorbij. Ook had ik een kwartier nodig om alle schapenstront van mijn gympen te krijgen. Niet zo handig. Waarom krijg je dan pijn aan je schouder tijdens het lopen? Waarschijnlijk heb ik al te serieus met mijn armen heen en weer gezwengeld tijdens al dat (snel)lopen. Dus morgen wat voorzichtiger met mijn armen bewegen. Ik hou jullie op de hoogte, Groetjes Maria The kingdom of Tonga. Oktober 08 De eilandengroep Tonga ligt alweer achter ons . De eerste groep Vava,u, de tweede groep Haápai en als laatste Tongagatapu. Alle drie de eilandgroepen zijn verschillend. Vava,u is grootst met redelijk hoge heuvels. Het hoofdeiland ligt helemaal beschermd omringt door andere eilanden daardoor een redelijk veilig huricainehole . De tweede en derde groep is was weer relatief laag. Prachtige kleine eilandjes met onvergetelijk mooie zandstrandjes. Net zo als de atollen in de Toamotu's. Relatief weinig bevolking en ook weinig toerisme. Af en toe zie je tussen de palmen een intiem resort. Vaak gerund door Amerikanen en Europeanen van een oudere leeftijd. Misschien de eerste commerciële hippies uit de seventies. Soms heb je zo maar geluk dat je een avond op een strand een prachtige barbecue meemaakt met een verzameling zeilers en een paar hotelgasten. Er is altijd wel iemand die muziek maakt. Zo gezeten aan een houtvuur met zang en gitaar maken dat ik helemaal wegzwijmel. Onvergetelijk. De laatste 10 dagen in Tongatapu met de hoofdstad Nuku a lofa zijn we druk in de weer met uitklaren, boodschappen doen en diesel inkopen. Op de plaatselijke markt nog genieten van de laatste lokale specialiteiten. Men is beroemd om hun specifiek mandvlechtwerk. Voor Europa verboden, maar hier liggen nog volop sierraden van schildpaddenhuid te koop. Men maakt er mooie haarspelden en armbanden van. We moeten veel gaan verstoppen voor de douane in N-Z en Australië. Mijn mooie voorraad schelpen en conches moeten ook allemaal verstopt worden. Natuurlijk zijn deze allemaal aangespoeld met geen levende slakjes of ander spul, maar toch kan ik ze beter niet laten zien. Wat niet weet wat niet deert. Op zondag gaan we weer met alle zeilers naar de plaatselijke kerk en ook hier op dit eiland is het een feest met veel zang en vrolijkheid. De pastoor groet ons na afloop van de dienst hartelijk en vertelt dat hij drie koren heeft in zijn parochie en ze maken bijna ruzie wie er mag optreden. Hij heeft het opgelost door ze alle drie voor in de kerk te plaatsen. Om beurten mogen ze zingen. Natuurlijk zingen ze allemaal tegelijk en de ramen trillen van hun uitbundigheid. De kerk zit ook hier weer vol prachtig geklede mannen vrouwen en kinderen in hun traditionele ta'ovala. In gedachten nemen we al afscheid van dit lieve volk, dat nog redelijk afgeschermd ligt van de grote drukke wereld. We vertrekken uit de stadshaven en gaan voor anker bij een eiland buiten, waar we nog ons onderwaterschip schoon poetsen, want je mag Nieuw Zeeland niet in met algen en slakjes van de Pacific. Het lijkt bijna of ze smetvrees hebben. Ook onze voorraad blikjes met reserve voeding moet allemaal op anders wordt het ons afgenomen. Denk aan paté, knakworst, ham, cornedbeef etc. Ook kaas, melk en alle groenten en fruit moeten op. Op de valreep hebben we nog net een feest bij 'Big Mama' een Resort aan het strand. Haar man en zoon zijn jarig en we worden allemaal uitgenodigd om te komen eten. Een groot buffet met traditioneel Tonga eten staat klaar. Drank is uiteraard voor eigen rekening. De plaatselijke politieband speelt leuke evergreens. Uiteraard wordt er gedanst en we swingen er vrolijk op los. Wat een leuk eiland. Op zondag 2 november vertrekken we dan echt richting Nieuw-Zeeland. De eerste twee dagen verlopen volgen het boekje. De derde nacht worden we gegeseld door 35- 40 knopen wind. De hele nacht met z'n tweeën wacht gelopen. Door alle commotie bijna nog vergeten dat het al 4 nov. is (Pieter's verjaardag). Het is goed gemaakt met een feestontbijt en een lekker diner. Lamsfilè en vers gebakken cake. Tijdens deze oversteek eten we zo wie zo veel te veel, want de diepvries moet leeg. De Kiwi's willen geen vers vlees van andere landen. Bang voor ziektes in hun eigen veestapel. Na harde wind volgen twee dagen van windstilte, daarna weer harde wind en uiteindelijk na 7.5 dagen komen we midden in de nacht in Nieuw-Zeeland aan. We zijn verplicht aan te leggen aan de quarantaine steiger. Om drie uur vallen we doodmoe in een diepe slaap, dankbaar voor een oversteek zonder schade. De volgende morgen staan de custums drie man sterk al om half negen langs de boot. Met mijn innemendste glimlach vraag ik of ze eerst naar de buren gaan. Moet me nog douchen en de laatste eieren met spek bakken. Ze doen het ook nog. Een uur later zijn ze er weer. Een grote dikke plastic zak slagvaardig in de hand. Heb nog op voorraad 5 tomaten, halve ananas, halve witte kool, uien, knoflook, aardappelen, wortelen, rauwe ham, komkommer, rettich, gember. Alles moet weg. Wat ik mag houden is kaas, melk, boter en mayonaise. Mits gekocht in Europese of Amerikaanse winkels. Ook de blikken van deze A kwaliteit mogen allemaal blijven. Moet echter mooie zaden om b.v. een ketting mee te maken, inleveren. Naar de schelpen zijn ze helemaal niet geïnteresseerd. Zo dat valt allemaal erg mee. Eenmaal aan de steiger tussen de andere zeilboten moeten we om alles lachen. Wat viel dat allemaal mee zeg! Voorlopig genieten we nog elke avond van de gastvrijheid van de Opua Yachtclub. Gratis pizza, seafood, kaas, wijn, en BBQ avonden! Alle bedrijven die belang hebben bij ons verblijf sponsoren dit allemaal. Erg aardig. Inmiddels zijn er al 8 Nederlandse boten gearriveerd. Dus genoeg verhalen over ieders oversteek. Gelukkig heeft niemand averij opgelopen. De helft van de zeilers gaat naar huis Kerst vieren. De anderen krijgen gasten of gaan zelf rondtrekken. Nu liggen we even luxe in de jachthaven. Dankzij walstroom en water wordt er gepoetst en gewassen dat het een lieve lust is. Pieter klust in de machine kamer. Nieuwe filters ect. Er zitten bacteriën in de tank. We kijken uit naar het moment van Nieuw-Zeeland verkennen. Met de boot of met een auto. Deze baai ziet er al veelbelovend uit. Prachtige heuvels en schitterend groen. Als de zon schijnt, is de lucht kraakhelder. Iedereen waarschuwt ons ook voor bescherming voor de zon. Dit nemen we ook zeer serieus. Erg veel UV straling hier. We zijn klaar voor dit mooie land. tot de vogende keer, Maria. 30 september. Tonga. Bijna zeven weken verder en Bora-Bora alweer 1400 mijl achter ons. Er is niet veel veranderd. Water, veel water, intens grote oceaan met grote golven en af en toe een eiland. De grootste oceaan van de wereld hebben we bijna overwonnen. Nog 1300 mijl naar Nieuw Zeeland. De helft van onze reis zit er vrijwel op. We hebben zelfs de tijdslijn passeert. Kunnen weinig mensen ons navertellen. Mijl voor mijl kropen we dichterbij en opeens zijn we zomaar een dag kwijt in onze agenda. Lagen we 12 uur achter op het thuisfront. Nu opeens liggen we 11 uur voor op jullie. Heel bijzonder. We kwamen aan in Tonga op 8 september. Om ons aan te passen aan het eiland werd dinsdag 9 september gewoon overgeslagen. Het vertrek uit Bora- bora naar Aitutaki verloopt voorspoedig. Zelfs twee dagen het spinakker bijgezet. Na 4 dagen aankomst in Aitutaki. Het anker buiten het rif uitgegooid. Binnen is het te ondiep. In een flinke deining toch het schip verlaten om het eiland te bezoeken. We durven wel. Toch vertrouw je in de loop van de tijd op je anker. De eilandbewoners weten precies dat wij van die blauwe boot zijn die buiten licht. Binnen in het rif liggen nog twee boten lekker beschut, helaas steken we te diep. Het eiland mist de Franse sfeer en is niet zo welvarend of te wel, krijgt niet zo veel geld uit Nieuw-Zeeland. Zestig procent van de huizen is leeg. Deze bewoners zoeken hun geluk in Nieuw-Zeeland of Australië. De andere veertig procent probeert het gemis van de vertrokkenen te verdoezelen. Iedereen is erg aardig en niet verlegen om een praatje. Alles in het Engels. Wel zo makkelijk. Er is geen openbaar vervoer en letterlijk iedereen verplaatst zich op scooters. Gezien het vetpercentage zou fietsen waarschijnlijk beter zijn. We hebben er een dag ook een gehuurd en lekker bij Pieter achterop het kleine eiland verkend. Aan de andere kant van het eiland ligt het vliegveld met ernaast een mooi resort. Lekker genietend van de lunch worden we door verschillende gasten aan gesproken. Men hoort dat we uit Nederland komen. Deze vakantiegangers komen uit Nieuw-Zeeland en hebben hun roots bijna allemaal uit Nederland. De dame van de tafel naast ons, haar vader blijkt uit Sevenum te komen. Haar man heeft weer een werf in Auckland. Na wat adreskaartjes te hebben verwisseld met de belofte ze te bezoeken, weer verder met de scooter. Na drie dagen toch maar weer het anker gelicht. Voorzien van nieuwe proviand en lekkere wijn uit Nieuw-Zeeland voor weer betaalbare prijs. Ook hebben we bergen fruit gekregen. Dacht n.l. dat een huis verlaten was en in de tuin stond een prachtige boom barstens vol met sterfruit. Plus nog een boom vol oranje limoenen. Deze zijn verrukkelijk. Plotseling staat de eigenaar voor me met plastic draagtassen en staat er op dat ik ze helemaal vol pluk. Hij lust geen sterfruit. En citroenen zijn te zuur. Dat laat ik me geen twee keer zeggen. In de baai ligt de Free Spirit een catamaran uit Amerika. Zij hebben te veel grapefruit, papaja's en bananen. We maken een verdeling en samen zijn we gelukkig van deze nieuwe voorraad. Maak er meteen een paar potjes chutney van, anders word te veel rot. Zo vertrekken we naar Palmerston. Een speldenknop in de oceaan. Onder de zeilers is het bekend als een grappig, beetje excentriek eiland. Er wonen een vijftigtal mensen. Allemaal nakomelingen van Dhr. Masters. Een goudzoeker uit Ierland. Deze belandde hier in 1863 met drie dames van de Cooks eilanden en stichtte zo een nieuwe gemeenschap. Zijn nazaten wonen er nu nog. Zijn graf en de eerste woning worden goed gekoesterd. Deze vijftig mensen samen inclusief hun kinderen proberen te leven zoals een echt dorp overal ter wereld. Een burgermeester, een schooljuf, iemand voor de gezondheid, iemand voor de computer ( hun enige contact met de buitenwereld). Iedereen is onmisbaar en erg belangrijk. Kijk je b.v. naar de grote generator die het dorp voorziet van elektriciteit voor o.a. de koelkast en tv, dan is dat ook wel begrijpelijk. Iedereen moet wacht lopen en onderhoud plegen aan de generator. 24 uur per dag. Stel dat die kapot gaat. Hun hele voorraad eten zou bederven. Als men weet dat de voorraadboot soms maar om de drie maanden komt, dan is dit een zeer belangrijke taak. Opmerkelijk, de schooljuf is de enige blanke en getrouwd met een local. Haar roots liggen zelfs in Nederland. Hun rieten huis springt eruit wat properheid en comfort aan gaat. De andere huizen zien er wat rommelig uit. Er wordt aangebouwd en afgebroken zoals het hun uitkomt. Natuurlijk nog nooit gehoord van welstandscommissie en zo. Maakt ook niet uit. Bij aankomst op het eiland wordt ons meteen een gastgezin aangewezen. We hebben de eer Edward en Sherley met hun twee zonen toegewezen te krijgen. Later blijkt dat ze bijna de meeste gasten inpikken. Dit is hun lust en leven. Het brengt afwisseling in hun eenzame bestaan. Plus dat ze van een levendige ruilhandel niet vies zijn. Alles is welkom. Sherley is dol op zoet, dus pakken chocoladecakemeel, koekjes, ook blikken cornet beef en smac blijken favoriet. In ruil maken ze voor ons strandbarbeque, vis in cocosbladeren, vis in deegkost gefrituurd, prachtige papagaaivissen liggen op het rooster. We eten zelfs doctorvissen, ooit in onze zaak verkocht voor 75 tot 100 euro per stuk. Onze mannen, Pieter en Vincent van de Dolce Vita trekken er met spareguns op uit. Ze snorkelen in het rif naar vis voor de barbecue. Het lukt Pieter aardig. Maar als er plotseling achter hem een haai van wel twee meter opduikt wordt het hem ook wel een beetje te spannend en springt gauw in de dingy. Vincent maakt zich er niet druk over. Heeft het blijkbaar al vaker gedaan. Volgens hem moet je brutaal de haai aankijken en de gevangen vis meteen in de dingy gooien anders heeft de haai hem in een schrok al verorberd. Ja, ja, ieder z'n hobby. Elke dag vers gebakken broodjes. (iets te veel suiker erin). Het kan niet op. De gastvrijheid is onbeperkt. Zeker nadat blijkt dat we niet het eiland kunnen verlaten doordat we gevangen zitten tussen een onverwacht hoog hoge druk en een erg laag lage drukgebied, wat zeer veel wind en hoge golven voorspeld. Vijf dagen en nachten liggen we met zeven boten achter onze mooring, hopende dat ze het houden. Ankerwacht van twee uur per boot de hele nacht. Het blijkt nodig. Een boot drijft op het rif en een boot drijft richting hoge golven. Dankzij oplettendheid is er niks ernstigs gebeurd. Het schept een speciale band tussen ons zeilers onderling, maar ook met de eilandbewoners. Elke dag wordt er via de marifoon geïnformeerd hoe het is bij ons buiten en in de middag brengt men warme broodjes en gebakken vis. Te veel zelfs. Maar er is niets tegen in te brengen. De vijfde dag, waait het in de middag iets minder. Samen met de dames en kinderen van Dolce Vita en Free Spirit worden we opgehaald om lekker op het strand te wandelen en ook nu weer een lunch. De heren moeten op de boot passen. Keihard vaart Edward met ons door het rif en hoge golven. De kinderen gillen van plezier. Net een wildwaterbaan. Onze billen bonken onvriendelijk op de aluminium bodem, maar het kan de pret niet drukken. Heerlijk uitgewaaid en lekker gewandeld worden we om vijf uur weer op boten afgeleverd. De zesde dag, zegt het weerbericht dat de tot nu toe zuid/oosten wind, die ons de bescherming achter het rif gaf, verandert noordelijke winden . Dit betekent vertrekken. Of we willen of niet. Het wordt dan te gevaarlijk dicht bij het rif. De heren vergaderen nog op het eiland en plotseling binnen een uur is iedereen anker op. Even slikken, toch alsnog de hoge golven met veel wind in. We houden ons stoer, de boot doet fantastisch haar best. De eerste 24 uur last van erge hoofdpijn maar verder verloopt de tocht zonder haperen. We zeilen voor het eerst met het derde rif. Afwisselend de kotter of de genua. Zonder schade of andere malheur komen we vier dagen later in Tonga aan. De hechte band met de Dolce-Vita (Brazilië), Free Spirit(Amerika), Fame(Australië), Spirit of Extasy(Afrika), Woodsia(Australië) en Kindof Blue(Ned). wordt verstevigt, nu ontspannen samen borrelend en etend in heerlijke restaurantjes en cafeetjes. Na een week vertrekt de Dolce Vita richting Singapore. Ze hebben haast, de sabbatical zit er bijna op. De Fame vertrekt naar Fiji. Krijgt de kinderen op bezoek. Helaas, wereld zeilen is ontmoeten en weer afscheid nemen. Dat laatste stemt wel eens verdrietig. Wat wel weer leuk is, hier in Tonga treffen we de hele Nederlandse vloot die ook naar Nieuw-Zeeland wil. Sommigen hebben we al maanden niet meer gezien. Sinds Panama zelfs. Nu is het wachten op een weather window. Het advies is eind oktober. Dus we hebben een paar weken vakantie. Inmiddels zijn er al drie om. Wat doen we zoal? Nou ja, het bekende natuurlijk. Lekker boodschappen doen, koken, poetsen, restaureren, chroom poetsen, kortom de klussenlijst wegwerken, maar ook snorkelen en als het kan whalewatchen. Ons nog niet gelukt. Het weer is wisselvallig. Met depressies zelf koel Slechts 23 graden. Maar met het zonnetje er bij is het verrukkelijk. Niet zo benauwd meer. Moest voor een akkefietje naar de huisarts, wat blijkt, die goede man komt uit Nederland en wel uit Geleen. Nou ja zeg, dat is even boffen. Wij zwerven met de boot de wereld rond, hij zwerft van de ene praktijk naar de ander. Hij heeft geluk, zeker in deze gebieden is een goed opgeleide westerse dokter zeer welkom. Dus altijd werk. Opvallend ook weer hier in Tonga, alle commerciële activiteiten worden voornamelijk aangepakt door westerse mensen. Gelukkig is het personeel vaak wel van de eilanden. Het ontbreekt hun blijkbaar aan start kapitaal. Tonga is een zeer oude monarchie en alles is in het bezit van een grote familie. Men kan geen land kopen. Wel pachten voor 50 jaar. Daarom wagen de grote investeerders zich niet op deze eilanden groep. Het blijft zo gespaard voor de grote toeristen industrie. Voordeel? Nadeel? De lokalen zijn niet rijk, maar maken een lieve en relaxte indruk. Zijn erg behulpzaam en de groente en fruitmarkt is een uitje. Afgelopen zondag zijn we ook naar de kerk gegaan. Toevallig een RK. Ben keurig decent gekleed in jurk en Pieter in lange broek. De lokalen hebben een tradionele kledingdracht. Man, vrouw jongen, meisje, iedereen draagt een gevlochten matje (ta'ovala) omgeslagen om het middel. Vast gebonden met mooi gevlochten band. In de matjes zitten naar talent van de bezitter(ster) prachtige motieven geweven. Een ta'ovale dragen betekent respect tonen voor God, Koning en land. Voor toeristen ook wel te koop voor honderden dollars. De kerk ligt hier aan de oever op een heuvel en elke morgen om zes uur worden we wakker van gezang. Ook nu in deze dienst wordt prachtig en uit volle borst veel gezongen. Na afloop krijgen we van iedereen om ons heen keurig een hand en dankt men ons voor het bezoek. Heb mijn ogen uitgekeken naar alle mooie ta'ovales. De ene nog mooier dan de andere. Ook de kinderen zijn uitgedost alsof ze naar een feest gaan. Prachtige jurkjes en zelfs al vol behangen met sieraden en oorbelletjes. Ook de baby's worden door hun moeders de hele dienst op de arm gekoesterd en anders wel door een zusje of broertje bezig gehouden. Niemand stoort zich aan een huilpartij. Soms gaat iemand naar buiten, misschien een beetje lucht happen, en komt weer gewoon op de plaats terug. Prachtig allemaal. We liggen hier nog wel een tijdje, houdt jullie op de hoogte. Bora-Bora 15 augustus 08 Dit is het laatste eiland van Frans-Polynesië dat we bezoeken. Als er niks tussen komt vertrekken we zondag naar de Cooks eilanden. Raia-Tonga staat gepland. Daarna Nuie en dan Tonga. Dat zijn weer 1400 mijl richting Nieuw Zeeland. Met een beetje weemoed zal ik hier vertrekken. De Franse invloed op alle eilanden geeft een Europees gevoel, met andere woorden ook een beetje thuisgevoel. Van af Cooks eilanden zal de conservatieve invloed van de Engelsen of de Kiwi's zeker te merken zijn. Er zijn eilanden bij waar op zondag niets maar dan ook niets gedaan mag worden. Alleen braaf naar de kerk en verder thuis zitten. Ook wij mogen niet aan de boot werken of de was doen. De sociale controle schijnt erg groot te zijn. Och een verplichte rustdag, daar is niks op tegen, toch? Verder horen we niets dan goeds dus ik verheug me weer op dat andere. Daarvoor is de wereldreis toch bedoeld. Zoals te lezen valt uit de website waren de laatste twee maanden geweldig. Zwemmen, snorkelen en voor anker liggen in de mooiste baaien. Bijna in elk dorp of baaitje hebben we genoten van de volksdansen. Het was een groot geluk dat we er iedere keer net bij uit kwamen. Soms was de aankondiging maar een klein A-4 tje op een raam van de supermarkt. Of de mevrouw bij de VVV gaf ons een tip. Soms was het liften soms een paar km. lopen. Soms zaten we in de laadbak van een vrachtauto. Ook een keer met vier op de achterbank. Gelukkig zijn we van de jaren sixties en gewend aan de duim opsteken. Het is niet zo dat meteen iedereen voor ons stopt hoor. We moeten er toch ons best voor doen. Meestal lopen we gewoon naar ons doel. Stopt er iemand nou dan hebben we geluk. De dansavonden zijn een lust voor het oog. Het hele dorp zit op de tribunes. Hele gezinnen, jong en oud. Van babies tot opa en oma. Ook wordt er tijdens de dansen volop gegeten en gesnoept op de tribunes. Dit is dan weer buiten de feesttent op kraampjes volop te koop. Alleen gèèn alcohol. (Feest zonder alcohol?) Schijnt toch te kunnen. We hebben prachtige, soms aandoenlijke, soms guitige, dansen gezien. Jong-oud-dik-dun-mooi-lelijk-man-vrouw. Iedereen gaf zich helemaal en niemand werd uitgelachen. Zelfs gestimuleerd en toegejuicht. Puur emotie. Prachtig. In gedachte vergelijk ik het wel met de carnavals optochten. Hoe iedereen maanden van te voren oefent en kostuums naait. Of choreografie verzint en muziek schrijft. Niet de zang te vergeten. Er wordt ook veel gezongen tijdens de dansen. Voorlopig kunnen we op de andere eilanden nog volop genieten van dit mooie volksvermaak. Voeg er even een mailtje tussen wat ik een paar weken geleden verstuurd heb dan hoef ik niet alles nog een keer te schrijven. Het is nu zondagmorgen 20 juli 12.00u. We zitten lekker kneuterig aan boord. Net gedoucht en de boot gekuisd te genieten van een lekker stukje jazz op de radio. Om zeven uur vanmorgen toch reeds opgestaan. Eerst wat bijkomen en een boekje lezen op het achterdek. Dan koffie zetten met het bekende fruitontbijt met zelfgemaakte yoghurt. Daarna om 8 uur luisteren naar het netje van de andere Nederlanders. Het weer van de afgelopen dagen heeft de boel wat door elkaar gegooid. Een paar liggen nog op Tahiti en Moorea. Kind off Blue en wij liggen sinds woensdag hier op Huahine. Anderen liggen op Bora Bora en drie zijn vertrokken naar Suwarrow. Dit is een eiland 800 mijl verder oostelijk. Ze hebben slecht weer getroffen. Dat hoor je dan op de ssb radio en dat is niet leuk. Eentje heeft zijn hele grootzeil door midden gescheurd. Het zijn geen levensbedreigende situaties maar je weet dat die mensen nog een 200 mijl moeten tobben op een rot zee. De andere boot heeft twee kleine kinderen aan boord en dat is natuurlijk ook afzien. Toch is het fijn te horen dat alle Nederlanders op het netje elkaar steunen en sterkte toewensen. Je weet wel dat je er alleen voor staat, maar toch weet je ook dat anderen met je mee leven en altijd nog kunnen ondersteunen. Hier is het weer ook goed van slag. Al drie dagen regen en veel wind. Wij liggen mooi achter een rif dus volkomen veilig. Vervelend voor alle toeristen die een vreselijk duur ticket hebben betaald en nu in hun ressort op de kamers zitten. Over ressort gesproken. We hebben ook onze prijs verzilverd, die we gewonnen hebben op Moorea. Een nachtje slapen in een tuinhuis op een ressort. Het zag er erg leuk uit. De foto's zullen wel een keer volgen. De bedrijfsleider is zelf een verwoed zeiler en heeft zijn eigen boot ook voor het ressort liggen. Vandaar ook de prijs een nachtje in zijn hotel. Helaas exclusief ontbijt en diner. Dus het kan dan nog goed duur uitpakken. We hadden een reservering via de ssb gedaan. Laat er uitgerekend die nacht veel wind opsteken. Ze wilden de reservering ook niet meer verplaatsen(?) We durfden onze eigen boot niet alleen te laten, dus hebben we lekker geluncht in het hotel, ons tuinhuisje bekeken en eens uitgebreid gedoucht. Het grote bed had wel plaats voor vier personen. Ook dat hebben we uitgeprobeerd.(Hum). Maar weer een keer gedoucht en daarna naar de tv gekeken. Toen vonden we het wel welletjes. Op naar de Mama-cocha. Goed dat we niet hebben overnacht. De wind was loei hard. Hadden we geen oog dicht gedaan in dat hotel. Toch was het erg leuk om gezellig weer eens in een hotel tussen de gewone toeristen te lopen. Allemaal lekker wit en alleen maar oog voor de zon om bruin te worden. Nu twee dagen verder is er nog steeds veel regen. Tussen alle buien door gaan we wel eens verkassen naar een andere baai. Toch kunnen we nauwelijks wandelen of zwemmen. In een bui is er echt geen zicht. Zoveel valt er dan naar beneden. Onze klussenlijst hadden we in Papeete goed afgewerkt dus we genieten nu een beetje van allerlei gerommel aan boord. Heb gisteren voor het eerst sinds mijn vertrek uit Nederland een quiche gebakken. Was altijd te warm weer. Nu niet. Vanmorgen heb ik een cake gebakken met peertje gember en poire Williamine likeur en verse vanille. Pieter stond al klaar om de garde en de beslagkom af te likken. Zeker nog gewend van vroeger bij zijn moeder. Eerlijk gezegd bakte ik thuis nooit cake. Helemaal geen geduld voor. Bakte liever iets hartigs. We hopen toch dat het weer gauw opknapt. Dit eiland schijnt erg mooie baaien te hebben. Allemaal lekker veilig achter het rif. Helaas geen internet dus ook geen skypen voorlopig. We zagen hier ook een huurboot met let wel 11 personen er op. Allemaal Noren. Volwassen mensen rond de 45 jaar. Hoe kun je met 11 volwassen mensen op een schip drie weken wonen. Het waren allemaal bevriende echtparen en hij noemde het ook een psychologisch experiment. Grapje, nee ze waren al een week samen en hadden het erg naar hun zin. Het is hier ook fantastisch. De Society eilanden springen er ook weer goed uit. Een tip om een boot te huren op Raijatea, dan kun je hier prachtig de eilanden rond trekken. Geen idee wat de kosten zijn Zo dat schiet lekker op. Dat zijn de voordelen van de computer. Je schuift met de tekst van links naar rechts, wel zo handig. Ook kunnen zo meer mensen genieten van onze nieuwtjes zonder dat we het gevoel krijgen dat we de hele dag achter de laptop moeten zitten. Heb af en toe bewondering voor Pieter dat hij trouw elke keer de website bijhoudt. Hij steekt er veel tijd in. Zo meteen springt hij op een huurfiets hier om in het dorp voor ons vertrek nog gauw de website te uploaden. Dit lukt met deze provider aan boord op de een of andere manier niet. Tot gauw, want manlief wil vertrekken. tot de volgende prietpraat, Maria Tahiti, Papeete 15-06-08 Aankomst in het donker. Er is geen keus. Of overnachten op zee met vreselijke golven en veel wind, of in de luwte van Venusbaai voor anker en lekker slapen. De keuze is gauw gemaakt. Dankzij Max-Sea en G.P.S. durven we het aan om baai achter het binnen te lopen. Alles klopt op de vierkante centimeter. Als het anker valt drinken we nog een glaasje wijn, en genieten van de geluiden die ons vanaf de kant toewaaien. Gitaarmuziek, dans en lekker geuren van gegrild eten. We zien in het donker duizenden lichtjes van huizen en verlichte straten. Sinds Panama hebben we niet meer zo'n skyline gehad. Ziet er veelbelovend uit. Het lukt ons niet meer om de fles leeg te drinken. We liggen al om 9 uur te slapen. De oversteek van hooguit 270 mijl was dan ook niet mis. Bij het verlaten van de atoll Fakarava is er weinig wind maar veel swell. Maar na enkel uren trekt de wind toch aan tot 25 knopen. Valt wel mee, maar die deining is niet leuk. Het wordt alleen maar erger. Net kokende soep. Toch ons normale wachtpatroon en een redelijke nachtrust. De volgende morgen moet er echter stroom gemaakt worden. Door dat de generator al een paar dagen alle medewerking weigert wordt de motor gestart. Groot is de verbazing als zelfs na een kwartier de motor afslaat. Nog nooit meegemaakt. Na een uur als de motor afgekoeld is en na het ontbijt toch maar de machinekamer in. De kapitein overtreft zichzelf. Na twee uur ploeteren tussen de hoge golven en spattend buiswater in hebben we het toch gepresteerd om alle filters van diesel en waterscheiding te verwisselen. Dit is dan toch eindelijk de beruchte nasleep van vuile diesel die we blijkbaar in Galapagos getankt hebben. De filters van zowel generator als motor waren lekker verstopt. Misschien naïef van ons te denken dat het ons niet zou overkomen. Beiden motoren lopen weer als gelikt. Het eerste wat hier in Papeete ook op de klussenlijst staat is het kopen van nieuwe filters. Gelukkig hebben ze hier goede watersportwinkels. Alle maten zijn voorradig. We liggen vervolgens drie dagen in het centrum van de stad in de marina. Die luxe hebben we sinds Las Palmas niet meer genoten. Drie dagen wordt er ook overvloedig met de waterslang gepoetst en gewassen. Als alles weer schoon is en glimt vertrekken we naar de ankerplaats voor vertrekkers. Dat is voorbij het vliegveld een stuk uit de stad. Daar zien we zoveel boten en grote jachten liggen. Sinds Panama niet meer voorgekomen. Als we een goed plekje hebben gevonden zien we ook weer een hoop bekenden. De Stamper, Libertijn, Blue Christal, etc. Het is een verzamelpunt van boten die een tussenstop hebben, voordat ze weer volgeladen met nieuwe proviand diesel, water en geen klussenlijst verder trekken richting Nieuw-Zeeland of Australië. Leuk, leuk. Na een bezoek aan de tourist-information weet Pieter het zeker, hij wil meedoen aan een rally naar het volgende eiland Moorea. Na enig twijfelen mijnerzijds laat ik me toch overhalen. Een rally, semi zeilwedstrijd dat is lang geleden dat we daar aan mee gedaan hebben. We vragen Anita en Dick van de Kind of Blue als versterking van ons zeilteam. Op zaterdagmorgen half negen vertrekken we richting startlijn. Nog even aanvragen of we over mogen varen aan de verkeerstoren van Papeete. Onze mast is te hoog voor de opstijgende vliegtuigen. Zou slordig zijn als we net voor de start een stuk kwijt raken. We krijgen ook nog twee gasten aan boord. Een technicus van Air France en een medewerkster van een autoverhuurbedrijf. Ze zijn wel erg verliefd samen. Hebben niet zo veel oog voor de wedstrijd. Na een schitterende start, als eerste van de 25 deelnemers over de streep, de zenuwen tot het uiterste gespannen (voor ons te lang geleden) is dat dan ook het enigste hoogte punt van de wedstrijd. De wind valt letterlijk na de startlijn in het water. Wat lokalen houden het nog even vol om op ons in te lopen omdat ze de stroom meepikken maar, dan is het ook gebeurd. Gelukkig voor de zeilen wordt na anderhalf uur de wedstrijd afgeblazen. Op de motor verder naar Moorea. Daar wacht ons nog een schitterend programma van festiviteiten aangeboden en georganiseerd door de plaatselijke bevolking. Het lijkt wel Koninginnedag uit de jaren zestig. Alle deelnemers van de yachten worden uitgenodigd om mee te doen aan spellen. O.a speerwerpen, bananen rally, kanowedstrijd en zware keien tillen. Aan dit laatste stoere spel doet geen enkele zeiler mee. We hebben blijkbaar allemaal een zekere leeftijd om zuinig te zijn met de rug. Maar het speerwerpen raakt niemand de kokosnoot aan de paal wat de bedoeling is. De kanowedstrijd is toch wel het leukst. Twee keer starten vier kano's met vier zeilteams. Het team Mama-cocha eindigt als tweede. Helemaal niet slecht, zeker niet als we zien dat drie teams kopje onder gaan. Met de bananenrally halen Dick en ik de tweede plaats. We moeten een paal op de schouder nemen met kokos noten en bananen als contragewicht een parcours rennen. Valt nog tegen ook. Ook worden we nog verpoosd met dans en muziek en natuurlijk is er nog een schitterende maaltijd met lokale specialiteiten. Zelfs rum punch is onbeperkt voorradig. Bij de prijsuitreiking wordt het team Mama-cocha verrast met de tweede prijs. Een overnachting in een bungalow jardin au Huanine Tiare Beach resort. Dat zal wel veel badderen worden of heel lang douchen. Luxe hoor. Voor meer foto's van deze dag zie op de website van de Kind of Blue. Nu enkele dagen verder is er van het team Mama-cocha weinig strijdvaardigs meer te merken. We zijn alle vier wat lusteloos en dicht bij de boot ( lees w.c.) De verrukkelijke maaltijd op het strand bereid in zandovens is blijkbaar voor onze magen toch niet zo geschikt. Voornamelijk de magen spelen op. Veel krampen en ander gebubbel. Laat het gauw over zijn. Tot de volgende P.P., Maria 29-mei.2008 Tuamotu atolls. De afstand bedraagt 520 mijl. We doen er drie en een halve dag over. Tussen half en aan de wind. We mogen niet mopperen over de tocht. De boot wordt goed schoon gepoetst doordat er regelmatig een fikse regenbui over komt. Eindelijk worden de schoten weer geel. In Panama was alles goor geworden door de vuile uitlaat van vrachtschepen en auto's. Zijn zeer benieuwd hoe de atoll Kauehi er uit ziet. Bij het binnen komen van het rif worden we verrast door kruiszeeën. Het laatste restje van eb. Het water perst zich door de smalle opening van de atoll de oceaan in. Een hoge golf valt op het voordek en perst zich door een kiertje van een luik en maakt mijn bank in de salon lekker nat. Balen. Wil geen zout in de boot. Even plotseling als de golven komen, laten we ze ook weer achter ons. Voor ons ligt een uitgestrekt binnenmeer. Na een uur ankeren we aan de oostkant van de atoll. Lekker achter het rif. In de verte zien we de ruwe golven van de stille oceaan dit nu geen vat meer hebben op ons. We zijn niet alleen op de ankerplaats. Een tiental boten plus de Kind of Blue, die een dagje eerder aangekomen is. De volgende morgen gaan we met een twintig tal op bezoek naar een parelfarm. Het bezoeken van atollen staat gelijk aan het bezoeken van parelfarms. Het is een unieke kans om te doen en zeer interessant. De eigenaresse van het kleine supermarktje is getrouwd met de eigenaar van de parelfarm. Ze brengt ons allen in de laadbak van haar vrachtwagen naar de farm. Hier krijgen we een gedegen uitleg over hoe de kweek nu precies te werk gaat. We mogen alles zien en aanraken. Alleen het insemineren van de oesters natuurlijk niet. Dit vakwerk wordt meestal gedaan door Chinese dames die er erg bedreven in zijn. Ze worden betaald per hoeveelheid oesters die ze insemineren. Het kleine minerale kogeltje wat ze erin stoppen krijgt 18 maanden de tijd. Dan heeft de oester er een prachtige parel van gemaakt. Zijn afweersysteem vormt een parelmoerachtige laag op het minerale kogeltje. Dit dus is dan de parel geworden waar de dames allemaal hebberig van worden. Heeft een oester een top parel geproduceerd dan wordt hij weer geïnsemineerd. Dit kan drie keer herhaald worden. Het wil echter niet zeggen, dat er elke keer een top parel uitkomt. De natuur is in dit grillig en elke keer is het een verrassing wat er uit komt. Bij lange na niet worden er elke keer topparels geoogst. Op deze farm laten ze ons geen top parels zien. Die verkopen ze op de pearlmarket in Tahiti. Er komt een koffer vol met parels op tafel. In plastic zakken zitten parels van B kwaliteit. Ook zakken met allemaal parels in kegel vorm of eclips. Toch zijn deze ook zeer mooi. De kleur bepaalt de prijs. We graaien allemaal in de parels. Geen enkel probleem. We mogen de soorten alleen niet door elkaar gooien. Men heeft gewoon vertrouwen in ons dat we eerlijk zijn. Er wordt dan algauw gewikt en gewogen en over de prijs onderhandeld. Genoeg parels veranderen van eigenaar. Ook ik, die me van te voren helemaal niet bezig hield met parels raak gefascineerd door deze kogeltjes. Maak speels een kettinkje met allerlei vormpjes en kleuren en het resultaat is totaal anders dan een glad parelcollier. Kijk manlief aan (ben over een paar dagen jarig) en ga eens onderhandelen over de prijs. Ben nu in het trotse bezit van grappige parels die alleen nog geboord en geregen moeten worden. Maar och dat heeft tijd. Het is een leuke herinnering aan deze mooie atolls, waar niet alleen mooie parels groeien. Onder water op het rif zwemmen de mooiste vissen ter wereld. We snorkelen zelfs tussen (kleine) haaien. In het diepe zie ik af en toe toch wel erg grote vissen en dan zwem ik maar gauw naar de anderen. Toch wel een beetje eng. Ook het kristalheldere water is een lust om in te zwemmen We hebben pech dat het weer een beetje verstoord is. Veel bewolking en regen tijdens ons bezoek aan de Tuamotus. Het snorkelen is dan veeeeeel minder leuk. Het zonlicht is nodig om de onderwaterwereld te laten fonkelen in al zijn kleurenpracht. Mijn verjaardag vieren we daarom in de atoll Fakarafa met bewolking en af en toe een bui. We hebben niet zoveel bezoek, wel veel mailtjes. Begin de dag zelfs met telefoontjes uit Nederland om me te feliciteren. Wat een luxe. De dag wordt gezellig afgesloten met Dick en Anita van de Kind of Blue die bij ons komen eten. Er wonen niet veel mensen op de atolls. Op Fakarafa wat net zo groot is als het IJselmeer wonen 200 mensen. Doordat tegenwoordig bijna op alle atolls kleine vliegtuigjes kunnen landen is er voldoende variatie in eten en drinken. Vroeger toen er nog geen vliegverkeer was zal het er beslist eenzaam en verlaten zijn geweest. Bij alle huisjes zie je schotel antennes. We kunnen gewoon naar Nederland bellen. Het schijnt dat de Fransen erg veel geld stoppen in Polynesië als genoegdoening na alle atoomproeven voor het laatst in de jaren 90 van de vorige eeuw. Met spijt in ons hart verlaten we de atollen. Op naar Tahiti. 13-mei 2008 Marquesas. Na drie weken eindelijk aankomst in Fatu Hiva.Terug kijkend is de oversteek een peanut geweest. Daar ben ik best blij om. Het kan natuurlijk ook anders. Met veel regen en wind. Dus ik ben zeer tevreden. Met mij alle andere zeilers. Iedereen is het er over eens dat we een beetje geluk hebben gehad. Het schijnt een jaar geleden veel ruwer te zijn geweest. Fatu Hiva lijkt wel een Fata Morgana Een droom eiland. Zo mooi. Heb uren door de verrekijker gekeken. De valleien, heuvels en dalen zien er zo spectaculair uit. Daar krijg je geen genoeg van. Elke keer zie je weer wat anders. Fantastisch. Hebben er veel gewandeld. O.a. naar de waterval. De oorsprong van de watervoorziening van het eiland. De bewoners leven er erg puur. Voornamelijk van de opbrengst van hun fruit en groenten. Er is een levendige ruilhandel met ons zeilers. Wij zeilers zijn bijna de enige toeristen die het eiland aandoen. Een oud t-shirt levert gauw 15 grapefruits en een tros bananen op. Het gaat niet om de ruil maar om de lol. Voor wat hoort wat. De jonge dames zijn dol op geurtjes en nagellak. Juist die dingen die een vertrekker nu net afgezworen heeft. Ook willen ze best jou Bh of bikini. Tjeetje. Hoe lossen we dat op! Ook de kinderen zijn verwend. Als ze ons zien gillen ze om bonbons. Pieter neemt een zak met snoepjes mee en speelt voor sinterklaas. Jammer van de mooie tandjes. Uiteindelijk ben ik best tevreden. Voor een zwart oud T-shirt van Pieter heb ik een berg grapefruit en bananen. De nieuwe bezitster is er dolblij mee. Ruilen is anders niks voor mij. Voel me schuldig of belazerd. Zeker als ik zie dat een paar meisjes de grapefruits jatten uit de tuin van de kerk. We worden uitgenodigd samen met 10 andere zeilers, voor een diner bij de locals. Tegen betaling uiteraard. Het is een leuke avond met veel muziek en dans. De kleintjes (4jaar) krijgen op hun blote lijfjes een kleurige doek om de heupjes geknoopt en op de muziek van opa's gitaar wiegen de heupjes als volleerde dansers. Ook hier geldt, vroeg geleerd oud gedaan. Fantastisch allemaal. Het is nu zondag morgen en we hebben twee dagen de waterlijn van de boot schoon gescheurd. Een klere opdracht. Zeker de vaste algen op de waterlijn. Na twee dagen is de waterlijn weer toonbaar. Wij helemaal gebroken van de spierpijn. Het is zondagmorgen 9.00 uur. Net op het moment dat we anker op willen, komt de Franse douane. Leggen uitgerekend hun anker over de onze. Na een beleefd verzoek gaan ze weer anker op en kunnen we fatsoenlijk ons anker binnen halen. Gelukkig maar dat we willen vertrekken naar Hiva Oa. Enkele dagen later horen we dat de vijf boten die achter bleven een fikse bon van $200.- hebben moeten betalen. Iedereen had eerst moeten inklaren op Hiva Oa en dan pas mag je de eilanden bezichtigen. Je moet je voorstellen dat je net de Elfsteden tocht hebt uitgeschaatst, aankomt in Leeuwarden en dat je dan terug moet om in om in Heereveen een stempel te halen. Dat doet niemand. Soms snap je de regeltjes niet. Het eiland Hiva Oa is een bedevaartsoord voor schilders en fans van Jacque Brel. Dus ik als hobbyschilder moet natuurlijk ook naar het graf van Gauguin. Hij ligt op een prachtig kerkhof met een fantastisch uitzicht over de baai en zee, toch wel armoedig onder een pover gesteente. Vergeleken met andere graven o.a. Brel kun je zien dat hij bankroet gestorven is. Het eiland heeft een museum ter nagedachtenis van beide beroemdheden. Alle werken van Gauguin zijn nageschilderd en hangen hier in een openlucht museum. Ziet er leuk uit. Doet niet onder aan de werken van hem die in Musèe D órsey in Parijs hangen. Ook zijn huis is opnieuw nagebouwd. De laatste zieke jaren van zijn leven moeten goed uit te houden zijn geweest. Zeker met al die plaatselijke schone meisjes. Voor Brel hebben ze een hangaar gebouwd en daar staat zijn twee motorig vliegtuigje in. Fans hebben het helemaal gerenoveerd. Aan de wanden allemaal foto's van zijn carrière als zanger en ook als wereldzeiler. Erg leuk allemaal. Bij de Amerikanen is hij blijkbaar onbekend, alleen liefhebbers van het chanson weten wie hij is. Twee eilanden verder, op Nuka Hiva worden we verrast met een fair. Een jaarlijks terugkerend evenement. Niet toeristisch, maar voor de bewoners een leuke week waar van genoten wordt. Allerlei activiteiten worden aangeboden. Oa. Voor de heren kano's bouwen. Of wie heeft de mooiste koe of geit. Wie heeft de leukste kraam. Wie maakt de mooiste sieraden etc. Dus alle bewoners doen hun best om aan te tonen waar ze in uitblinken. Daar komen wij toevallig bij uit. Boffen dus. Uiteraard zijn de zeilers ook welkom op zaterdagavond. Er wordt door de plaatselijke jeugd in groepen prachtige dansen voorgedragen. Hun slanke lijven getooid met zwaaiende palmen rokjes en bloemenkransen om de hals. Hun ritmisch wiegende heupen worden opgezweept door de trommels en gitaarmuziek van de band. Ook schuiven we aan de eettafels waar de dames heerlijke gerechten hebben gekookt. Tegen betaling uiteraard, maar toch. We zijn welkom. Na afloop van de voorstelling, dansen we gezamenlijk. Jong en oud dik en dun en proberen allemaal net zo ritmisch te wiegen als de dansende meisjes. Op de eilanden in Polynesië doen ze niet moeilijk met homoseksualiteit. Dus we zijn niet meer verbaasd als we de mooiste meisjes zien, geraffineerd gekleed, die bij nader inzicht toch jongens zijn. Ze werken veelal in horeca of winkels en gedragen zich super vrouwelijk. Niemand stoort zich er aan. Alleen wij westerlingen zijn wat verbaasd. We lezen dan ook in de pilot, dat moeders vroeger, die alleen maar jongens baarden, hun laatst geborene als meisje mochten opvoeden. Het zal wel ergens in het midden liggen. Ben op dit eiland ook naar de nachtmarkt geweest. Klinkt spannend. Toch heel logisch. Om half vijf opgestaan en in de dingy naar de kant. Daar was op het marktplein een drukte van jewelste. Allemaal kramen met kakelverse produkten. Volop verse vis. Net geslacht speenvarken. Heerlijke groenten en fruit. Ook veel zelfgebakken zoetigheid. Donuts, guiche's koek etc. Waarom zo vroeg? Logisch er is geen hete zon die alles gauw lelijk laat verwelken. Ook hoeft er niet gekoeld te worden. Om acht uur s'morgens was de markt alweer verdwenen. Ons bezoek aan Nuka Hiva hebben we afgerond met een rondrit om het eiland. In een gehuurde fourwheel samen met een Oostenrijks echtpaar langs prachtige baaien en vergezichten. De zuidkant van het eiland is heel tropisch. Oerwoud, palmen en bloemen. De noordkant daar en tegen is begroeid met voornamelijk tropische naaldbomen. Het ziet er heel koel uit. Weer typisch een alpenlandschap. Verrast door deze afwisseling vonden we dit een prachtige tocht. We zijn klaar voor vertrek. Dag vijftien richting Marquesas eiland Fatu Hiva, Alweer 15 dagen in rechte lijn over een immens groot water, de wind ruim van achter inkomend, weinig veranderingen in het weertype. Ongekend in Europa zoveel dagen, weken achter elkaar hetzelfde weer. Langzaam beginnen we zelfs te snakken na een frisse regenbui. We hebben nog geen druppel gehad. De boot is net als plantjes, wil af en toe toch wel wat zoet water proeven. Hij ziet er dan ook niet uit. Al het beslag, ramen en luiken zijn aangekoekt met zout, zout en nog eens zout. Voelt als jif, dus begrijpelijk dat we regen willen. Van de andere kant vind ik dit stabiele weer natuurlijk prima. Geen zorgen over de zeilvoering of rekening houden met onweer. Nee dit is rust gevend. Niet dat we in slaap vallen, deze ruime achterliggende winden houden de boot constant in beweging. Van links naar rechts schommelt het vier en twintig uur per dag. Alle handelingen doe je met voorbedachte raden. Zoniet dan slingert er wel iets door de boot of anders stoot je jezelf ongenadig ergens tegenaan. Koken, eten, drinken, dit gebeurt met vaste rituelen. Mijn cardanisch opgehangen gasfornuis is veilig, toch doe ik altijd nog een extra dikke katoenen schort voor met koken, een pan hete soep over blote benen kunnen we niet hebben. De eerste dagen verlopen voorspoedig. De beruchte windstiltes rond Galapagos hebben we niet meegemaakt. Met een mooie halve wind maken we meteen snelheid en na een dag of drie pakken we de passaat wind op. Alles volgens het boekje. Dag vier toch een kleine tegenslag. Een scheur in het grootzeil. Er zit niks anders op dan zeil omlaag en met grof naaldwerk en speciaal garen aan de slag. Je legt een reep zeildoek over de scheur en naaien maar. Klinkt simpel, maar je staat op een wiebelend en naar alle kanten schommelend dek te pogen je evenwicht te bewaren en daarbij moet de naald door een dikke laag zeildoek. Gelukkig zit ik goed aangelijnd anders was ik zeker het water ingerold. Na een paar uurtjes ploeteren in de hete zon, is het zeil weer klaar om gehesen te worden. Doodmoe met een pijnlijk stijf lichaam wat nu al kreunt van de spierpijn door de gedane inspanningen kijk ik tevreden naar het resultaat. De volgende morgen, bij jullie Koninginnedag lezen we samen aan het ontbijt wat sailmailtjes door o.a. van de kids die zich verheugen op de oranjemarkt in Utrecht. Opeens wat is dat? De boot wordt sterk afgeremd. Van 8 knopen na 4.5 knoop. Wat raar. Hebben nog niets in de gaten. Opeens ziet Pieter de Genua (voorzeil) langs de boot drijven. Wat blijkt, er is een musquaton haak afgebroken. Zeil ligt spoedig op het dek, maar we hebben de pech dat de val boven aan de mast ergens vast is blijven zitten in plaats van netjes na beneden te vallen. O shit, niet te geloven, dat betekent of de rest van de tocht geen genua en dus ook geen snelheid meer, of de mast in …….! Een heel kleine mini seconde denk ik nog, zal ik me door Pieter de mast in laten hijsen? Als Ellen MacArtner het tijdens de volvo-oceaan race alleen kan, kunnen wij dat ook wel met ons tweeën. Toch ben ik een schijterd en al gauw ga ik nadenken over de voorbereidingen om Pieter de mast in te hijsen. Hij vindt al mijn voorzorgsmaatregelen maar overdreven, toch ben ik onverbiddelijk. We hebben een goeie crosshelm speciaal voor dit soort gelegenheden, verder maak ik een harnas voor zijn bovenlijf van dik neopreen om een eventuele klap op te vangen voor zijn borstkast en nieren. Een extra life-line voor dubbele veiligheid en ook nog kniebeschermers gemaakt van een paar nylon kniekousen van mij waar de voeten afgeknipt zijn, ook weer opgevuld met een laag verdikte neopreen. Hij voelt zich net een teletubbie. Toch is ook hij wel blij met de extra beschermingen, want een ding is zeker, hij mag onder geen enkele voorwaarde los komen van de mast, want deze is 23 meter lang en als je daar van los komt wordt je naar links en rechts geknald, daarom hebben we wel zes zekerheden ingebouwd omdat te voorkomen. Meter voor meter wordt voorzichtig naar boven gehesen . Elke meter moet er een lijn verlegd worden om de mast. Het lukt en met een zucht van verlichting is Pieter boven zo klaar met de klus en de genuaval ploft mooi naar beneden. Maar dan..Op het commando "Zakken maar" gaat er bij mij beneden wat mis. In opperste concentratie om alles goed te doen, klem los, reservelijn vieren en dan komt het vieren op de lier. Daar gaat het fout. Beleg de lier altijd voor de zekerheid soms wel 5 keer. Dan schiet hij nooit door je handen, maaaaaaaaaaaaaar ..heel soms schiet hij dan ook te langzaam. Zoals nu dus. Tot overmaat van ramp gaat hij dubbel zitten, dus in de knoop. Daar bovenop het gewicht van Pieter, dus de boel zit helemaal op slot…. Paniek, zowel benenden als boven in de mast… Er volgen wat scheldpartijen naar beneden.. Zakken verdomme!!!! Snap het allemaal. Maar er is geen beweging in te krijgen. Kalm blijven, nee dus, gil mijn frustratie naar de golven, woedend trek ik aan de schoot, tot blaren toe… Hijs met de hulplijn Pieter wat omhoog, klein beetje speling, nog te weinig. Hij is het spuugzat daar boven. Als je nog geen last van zeeziekte hebt, wordt je het daar zeker. Zakken!!!!!…. Huilen beneden… Echt paniek nu. Zie hem daar al hangen.. helemaal uitgedroogd in de zon. Veel zeilers hebben er nachtmerries van, er zijn ook tig zeilers moppen in omloop die het leuk visualiseren. Maar nu even niet. Uiteindelijk heeft Pieter zelf daar boven de oplossing aangedragen door de val los te koppelen, maar na zich eerst weer vast gemaakt te hebben aan de genuaval. Beneden gauw de knoop ontward en nu dan eindelijk zakken. Doodmoe, op van de zenuwen en stress staan we daar tegenover elkaar te hijgen en te trillen van moeheid en drijfnat van de zweet. Het is wel duidelijk dat de rest van de dag in rust is doorgebracht. Heb nog de binnenkant van de dijen van manlief gemasseerd met advil gel, want daar zat nu net geen zacht neopreen en hij heeft de dijen zo vast aan de mast geklemd dat ze nu bont en blauw zijn. Gelukkig zijn we de komende tijd alleen. Dag twintig. Het is nu half vier in de morgen , mijn laatste wachtronde deze oversteek. Doe nog gauw even verslag, want daar zal de komende dagen geen tijd voor zijn. De laatste zeildagen waren bijna saai en rustig. Het pinksterweekend was dus dit jaar saai. Wel zeer mooi weer, maar dat hadden jullie in Nederland ook. We hebben nog een keer zeil gerepareerd, er is blijkbaar door de zeilmaker in Nederland bij de karren voor bevestiging aan de mast een te zwakke verbinding gemaakt. Dit zullen we in Tahiti moeten laten versterken. Tot nu toe houden onze eigen herstelwerkzaamheden prima. De laatste drie dagen zakte de wind weg. De zee werd rustig en er was weinig deining. Heb dan ook bij gebrek aan andere activiteiten de poets spullen tevoorschijn gehaald. Al het beslag is van zout ontdaan weer roestvrij en je kunt er bijna in spiegelen. De ramen en luiken zijn ook weer gewassen. Het dek is afgespoten (daar ben ik mee begonnen) met de tuinslang. Pieter heeft een verbinding gemaakt met de zoutwaterpomp, nu komt er krachtig helaas wel zoutwater uit de slang. Maar om het dek van vuil, zoutkorsten en visschubben te ontdoen is het erg handig. Bijna drie morgens is er gepoetst , gerepareerd en andere klusjes gedaan. Nu hebben we een mooi glimmende boot en zijn klaar om land aan te doen. Alleen de romp krijgt nog een beurt op de ankerplaatst. Deze ziet er ook nog schandalig uit. Wat wil je , nu al bijna vier weken geen druppel regen gezien. Over vier uurtjes hopen we in de baai van het eiland Fatu Hiva het anker uit te gooien. Er liggen enkele bekende medezeilers. Eén boot speciaal want we hebben een peperdure fotocamera bij ons. Het pakje was te laat aangekomen op de Galapagos. Er wordt met spanning op ons gewacht. De vorige camera was gestolen, zomaar de rugzak afgetrokken. Men weet wel wat de moeite is op te stelen. Je kunt beter geen dure dingen hebben , zeker niet als je onderweg bent. Nog 15 mijl te gaan . Het is nog pikkedonker en ga nog gauw even slapen. Pieter belooft me te roepen als er land in zicht is. 22 april Galapagos Puerto Ayora We liggen alweer 5.5 week op de Galapagos eilanden. Of beter gezegd de boot met Pieter liggen alweer zo lang stil. Zelf ben ik 3.5 week terug naar Nederland gevlogen vanwege de ernstige ziekte van mijn lieve zus Corry. We weten al lang dat we afscheid van elkaar moeten nemen en volgens de artsen was het nu zover. Toch heeft ze me nog voor haar huis uitgezwaaid. Dankbaar dat we elkaar nog zo hebben mogen treffen. Dankbaar voor de mooie gesprekken. Dit is het meest moeilijke moment van wereldzeilen. Je weet dat je nooit altijd daar kunt zijn waar je het liefste bent. Ook heb ik in deze weken nog even kris kras door Nederland gereisd en geprobeerd mijn meest dierbaren te ontmoeten.. Waaronder natuurlijk mijn kinderen met hun partners. Jammer voor diegene waar ik geen tijd meer voor had zoals bv mijn schilderclubje en zo is er nog van alles te noemen. Nog druk in de weer geweest met een boodschappenlijst met onderdelen voor de boot. Je vertrekt met lege koffers en op de terugreis zijn de tassen niet te tillen. Je snapt niet waar de douane controles zin voor hebben. Heb onder andere een boormachine mee terug genomen. Drie dozen Dioder licht van Ikea. Dit ledlicht is fantastisch in de nacht en vreten nauwelijks stroom. Ook natuurlijk een stuk Rijpenaar kaas voor de schipper en een paar lekker Italiaanse worsten. Alleen de drop in de handbagage werd nog eens apart gecontroleerd. Gelukkig is de rest niet opgemerkt. De zondag voor vertrek heb ik samen met mijn dochter nog een dag cursus maritiem redding zwemmen gedaan ergens op de Maasvlakte bij Rotterdam. Haar vriend Maarten had de schouder gebroken met skiën. Het was een stoere training zeg. Onder andere je zelf redden uit een auto onder water, springen van 7 meter hoogte, in en uit reddingsboten springen en drenkelingen redden. Tegen touwen omhoog klimmen en omlaag. Proberen in een helikopter te komen met een speciaal tuig etc. etc. Nadat we het hele circuit al een keer geoefend hadden, moesten we het nog eens over doen maar nu met ander halver meter hoge golven regen wind pikkedonker en bliksem. Spectaculair . We waren dan ook op het eind van de dag met recht uitgeput en zeer tevreden en trots dat we aan alle onderdelen mee gedaan hebben. Een ding is zeker dankzij mijn pady duikcursus ben ik zeker watervrij en na deze dag ook minder bevreesd voor de dingen waar je liever nooit mee te maken krijgt als zeiler. Trouwens deze cursus is ook een aanrader als bv. een bedrijfsuitstapje. Zeer sportief en team bevorderend. Tijdens de vliegreis terug naar de Pacific merkte ik dat mijn oren helemaal dicht zaten en dit is niet zo handig met dalen. Dat moesten we drie maal en dat deed flink zeer. Terug op de boot had ik flink koorts . Balen. Neem ik op de valreep van de winter nog een flinke griep mee uit Nederland. Nu zijn we vier dagen verder en voel me al een beetje beter. Het was net alsof mijn hoofd vol met bizonkit zat. Alle holtes deden pijn. Flink stomen zegt de dokter altijd. Niks hielp. Hoe kom je er dan achter of het viraal of bacterieel is? Heb na drie dagen dan ook besloten er antibioticatabletten tegen aan te gooien. De koorts is weg en de snotfabriek is minder actief. We hebben zin om te vertrekken. Vandaag nog even naar de groente markt. Volgens de bijsluiter van de kuur mag ik niet in de directe zon. Had ik nu maar een burka. Ach met grote hoed en grote zonnebril ziet ook wel interessant uit. Morgen vertrekken we dus. We zijn dan weer vier weken van de buiten wereld afgesloten behalve via de sailmail is er contact met familie. Dus tot over vier weken dan maar weer. Maria Panama-Galapogos 4'23"60..N en 82'02"81.W Dit is alweer de derde nacht op weg naar de Galapogos eilanden. Een uur geleden werd ik abrupt uit mijn dromen gewekt. Na drie uur draaien en woelen was het me eindelijk gelukt in een diepe slaap te vallen. Het viel dan ook niet mee om me hier van los te rukken en Pieter te helpen met het reven van het grootzeil .Voor ons zat nl. een sqwall en de eerste duppels regen vielen al. Ook zag ik in de verte bliksemflitsen. Hé hé, eindelijk wind. Nu zijn we een uur verder. Pieter slaapt. Heb de kotter weer ingerold en verwisseld voor de genua. Over de bootsnelheid zal ik maar niet schrijven. De sqwall is even snel weer opgelost. Nu geniet ik weer van een rustige zee. De oceaan lijkt al dagen op de Loosdrechtse/Roermondse plassen. Helemaal vlak, alleen een diepe deining is het verschil. De eerste dag zeilden we nog in de ondiepe baai van Panama. Slechts 90 meter diep. Daar viel nog van alles te beleven. Zovéél vissen. Roggen van wel een meter doorsnee. Hier noemt men ze Manta's . Ze vlogen over het water. Dartel en speels over elkaar heen buitelend. Op vrijersvoeten misschien? Ook koddig om te zien zijn zeeslangen. Ze schoten nerveus als een pijl uit de boog voor de boot weg, zo strak gespannen als een speer. Kaarsrecht overeind. Pieter dacht dat ze geschrokken waren voor de boot. Natuurlijk werden we ook weer welkom geheten door een groep dolfijnen. Dit keer waren ze traag, sloom en lui. Zeker een warme dag gehad. Als de zee zo stil is hoor je opeens veel meer geluiden die je niet thuis kunt brengen. Midden in deze windstille nacht was er opeens een gekwetter op het water. Wat is dat dan weer? Een hele school kleine visjes zwalkten door het water en ik hoorde ze letterlijk in de donkere nacht verdwijnen net als een groep kwetterende meiden. Helaas heb ik wel eens op discovery gezien dat zo'n school meestal opgejaagd wordt door grote roofvissen. Voor mij een belevenis. Nog twee of drie dagen zeilen en we passeren de evenaar. Voor het eerst van ons leven op het zuidelijk halfrond. Bij vertrek uit Nederland kreeg ik van mijn zus Corry en haar man Winferd een mooie fles champagne cadeau, om speciaal voor deze gelegenheid een toast uit te brengen op Neptunes. Hij ligt al koud. Neptunes we komen er aan. Nu is het nieuwe maan en het is pikkedonker. Alhoewel de sterrenhemel nu op z'n mooist is. Als diamanten schitteren ze aan de hemel. Weet nooit wie Pluto, Venus, Mercator of Mars is. Ben nooit toegekomen aan een cursus astronavigatie. Dat is soms wel jammer. We vertrouwen daarom op alle instrumenten aan boord. Honderd mijl achter ons zeilt de Kind of Blue. Dick is jarig vandaag. 60 jaar. Via de S.S.B. zender werd hij vanmorgen door ons Nederlandse netjes door diverse boten toegezongen. Leuk hè. Vanavond hadden we weer contact en vertelde hij een leuke dag te hebben gehad. Lekker gegeten met een extra pilsje. Anita had hem lekker verwend. We houden de borrel tegoed tot de aankomst op Galapogos. Mijn wacht schiet aardig op zo. Nog twee uurtjes en ik mag weer verder dromen. Ga nu nog even lezen uit een boek van Martin Bril" Het tekort". Heb nota bene met een Duits jacht een paar goede Nederlandse boeken kunnen ruilen. De kapiteinse vond het leuk om Nederlands te lezen. Had n.l. een paar jaar in Nederland gewoond. P.s. We vangen geen vis. Doen er ook weinig moeite voor. Op Contadora lagen we naast een mooie luxe vissersboot.met 6 Amerikanen op visvakantie. Ze hadden veel lol samen en met lede ogen zagen we ze een beetje fiedelen met hengel en molen .Bang raak. De ene vis na de andere. Toen we terug kwamen van een wandelingetje op het eiland gingen we bij hun langs de complimenten maken over hun goede vangst. Ze straalden van trots en waren erg gevleid. Dat we uit Nederland kwamen daar hadden ze wel eens van gehoord, gaaf hoor! Maar dat we naar Galapogos gingen wauw,,,,,. Nog nooit van gehoord. Even later tuften we verder in onze dingy met bijna een kilo vers gevangen baby-tonijn. Al mooi gefileerd en in een diepvrieszakje. Tja, zo leer je nooit vissen. Groetjes Maria 1 Maart. Panama-city Inmiddels hebben we Panama-city alweer verlaten en liggen voor anker aan een mooi zandstrand op het eiland Contadora, Het mooiste eiland van Las Perlas. Hier verblijven de allerrijksten van Panama. We kijken naar mooie villa's en een enkel hotel. Er is ook een klein vliegveld en een helikopter vliegt over. Het is weekend, niet dat het druk is maar er lopen wat mensen op het strand. We liggen hier met een tiental zeilboten voor anker. De meesten kennen we vanuit Panama-city. Het is een beetje onthaasten wat iedereen hier doet. De boot onder water ontdoen van alle vuil, olie en alg aangroei en mentaal voorbereiden op de oversteek van 1000 mijl naar Galapagos. Hebben gisteren 30 mijl gevaren en het was weer even wennen. Ook nog het geluk van 24 knopen wind. Tenminste dat denken we want de windmeter deed het niet. De bootsnelheid was soms 8 knopen. Pieter moet de mast in, want we denken dat daar bovenin aangekoekt vuil en zout zit. Het heeft al weken niet fatsoenlijk geregend. De boot vraagt om een lekker sopje, maar het ziet er niet naar uit dat het de eerste dagen gaat regenen. Ook de wind laat voorlopig afweten. We doen daarom alles op ons gemak. Pieter neemt de onderkant voor zijn rekening . Ik doe vanuit de dingy de zijkant. Het water is hier weer lekker schoon en aanmerkelijk koeler dan aan de Caribische kant. Ook profiteren hier alle zeilers nog even van het gemak dat een paar families op de kant in hun villas de internet lijnen open laten staan. Dit is een ongekende luxe. Rustig op de boot met het thuisfront bellen , nog even bankieren, en de website bijwerken zoals nu de prietpraat. De komende maanden wordt alles wat onduidelijker. Waarschijnlijk zal het internetten op de eilanden ook goed betaald moeten worden. Doordat we moesten wachten op onderdelen uit Nederland, hebben we vier weken in Panamacity gelegen. Dit was absoluut geen straf. De stad was modern. Mooie moderne splinternieuwe malls. Alles was er te koop. Ook de supermarkten lagen boordenvol met alle producten die we maar wilden hebben. Dus met vooruitziende blik veel ingekocht. We zullen niet sterven van de honger en dorst. Wijn en bier zijn natuurlijk ook goed opgeslagen. Aangezien we al maanden buiten douchen is nu de douche onze drankenkast geworden. Belachelijk deze voorraden. Maar je wordt als zeiler wel een beetje gierig als je weet dat je op de Markiezen wel het drievoud voor alcohol moet betalen. Hier was maar 5 % b.t.w. Betaalde voor Pernod maar 10.00 dollar. In Breskens nog 17.50 euro. Dit verklaart de inkoop woede van alle vertrekkers. Ook hebben we veel buiten de deur gegeten met alle Nederlandse vertrekkers. Erg gezellig. Erg goedkoop. Iedere keer als er weer iemand afscheid nam was een reden om met z'n allen te gaan uit eten. Veel gebakken vis en bergen friet met mayonaise. Er rekening mee houdend dat er voorlopig geen friet meer te krijgen is. Een Belgische boot heeft een frietpan aan boord, het kan ook niet anders. Belgische frietjes. We moeten maar in de buurt van hun blijven. Ook waren er prachtige ijssalons. Na elk etentje moest er ijs gegeten worden. Een schepje was net zo groot als drie thuis. Pieter heeft gesnoept. We waren de laatste Nederlanders op de Drifter na, die blijft nog een seizoen in Zuid Amerika. Dus het laatste etentje buiten de deur was maar een klein gezelschap. Ook het gestress met de reparatie van de lenspomp is gelukkig weer verleden tijd. Pieter's kennis over de electriek aan boord is goed op de proef gesteld. De meterkast boezemt veel ontzag in. Gelukkig met behulp van Arnold van de Drifter heeft hij de klus toch geklaard en weer veel wijzer geworden. Zelfs het solderen van een printplaatje van Mastervolt is gelukt, anders hadden we een andere oplossing moeten bedenken voor het aanzetten van de lenspomp. Die we nooit hopen nodig te hebben. Hebben op de valreep ook nog afscheid kunnen nemen van Captain Punch. Ze kwamen de laatste dag door het Panama kanaal als line handlers op een Belgische boot. Hadden hun sinds Cartagena niet meer gezien. Ze hadden niet zo veel geluk tijden de doortocht in het kanaal. Een andere line-handler, een dame, kreeg op het laatste moment bij de laatste sluis de dikke lijn niet op tijd los, daardoor schroeide de lijn langs haar kuit met als gevolg een diepe brandwond. Moet helaas een paar dagen in het ziekenhuis verblijven. Wat een pech. Een dochtertje van Patrick brak al spelend op de catamaran een arm. Ze zijn met gips toch vertrokken. Zelf brak ik de laatste dag met een pepermuntje na het laatste etentje een stukje van een kroon. Voel er niks van, dus we zijn ook vertrokken. Zal mijn tandarts om raad vragen. Volgens mij is er niks aan te repareren. Zo dit was even het hoofdstuk pech. Groetjes van Maria, tot de volgende Prietpraat Colon 25 januari. Het is vrijdagavond 20.00 uur en niet te geloven, maar voor het eerst sinds ons vertrek uit Nederland ben ik alleen vannacht. Het is zeer stil en onwennig. Pieter is om 17.00 uur vertrokken met een boot uit de USA als line handler door het Panama kanaal. De zeilers onderling helpen elkaar in de sluizen van dit grote enorme complex. Elke boot is verplicht om vier line handlers te hebben en Pieter vond dit een goede generale repetitie voor als we er zelf door moeten. Maandag a.s. ga ik met de Blue Cristal uit België het zelfde doen. Sinds ons vertrek uit Cartagena 05-01 hebben we een tussenstop gehad op de Rosarios. Een eilanden groep 15 mijl van Cartagena verwijderd. Eindelijk durven we weer te zwemmen en onder de boot te duiken. Het water is weer kraakhelder. De boot dat is even schrikken hoe vol gegroeid weer met allerlei beestjes. Niet te geloven dat hij pas 6 weken in het water ligt met een nieuwe antie-fouling. Aan de pikhaak heb ik een schuursponsje vastgebonden. Zo gaat het poetsen lekker snel en hoeft Pieter niet zo diep te snorkelen. Na twee dagen ziet alles er nu weer fris uit. Vandaar dat we 08 -01 het anker lichten en vertrekken richting San- Blaz in Panama. De oversteek gaat voortreffelijk en na een lekker nachtje zeilen komen we net voor het invallen van de avond aan bij Coco bandero Cays. Wat koraal eilandjes voor de kust van het vaste land. Op elk klein eilandje zijn rieten hutjes, toch zijn ze niet bewoond. De volgende ochtend zien we diverse zeilbootjes , lees, een uitgeholde boomstam met een groot optimisten zeil, daar lijkt het een beetje op. Dit zijn dus de Kuna indianen, die dit hele San Blaz gebied bewonen volgens tradities die al eeuwen oud zijn. Men zegt zelfs dat dit de eerste bewoners van Zuid-Amerika zijn geweest. Ooit vertrokken vanuit Azië. Vanuit de grotere dorpjes vlak langs de kust komen ze elke morgen verder naar het rif zeilen voor de visvangst. Diverse keren worden ons dan ook verrukkelijke kreeften aangeboden. De eerste keer hebben we er van gesmuld samen met de Kind of Blue, lekker op de gril. Dick ging die kleine beestjes te lijf met een echte manchete. Doodeng om te zien. Alle vingers zitten er nog aan. Toevallig kreeg ik het zeilblad Nautique van iemand. Daar vertelt niemand minder dan Sergio Hermans van Oud Sluis drie Michelin *** hoe hij de kreeften altijd klaar maakt. Zo gezegd, zo gedaan. Met een beetje schuiven van de ingrediënten is het resultaat verbluffend lekker. Drie minuten koken in een mooie visfound en daarna afkoelen in dit vocht. Met een beetje fantasie is de rest zo gemaakt. Dit hierboven geschreven is zo decadent zeker als je bedenkt dat de indianen nog zo puur leven en zo weinig nodig hebben. De volgende dag bezoeken we het dorpje Cidra. Een piepklein eiland waar tweeduizend mensen op elkaar wonen in rieten hutten. Nog zo primitief. Denk een beetje aan het Pre-historisch dorp in Eindhoven. Toch maken ze een overstoorbare gelukkige indruk. Wat hebben ze nodig? Voor 5 dollar krijgen we een rondleiding door het hele dorp. Voornamelijk worden we rondgeleid naar de commerciële activiteiten die enkel Kuna indianen beoefenen. Een edel smid, de bakker, (10 puntbroodjes 80 cent ) Het enige restaurantje. Het schooltje is stevig gebouwd van cement. Zeker niet vergeten, alle, maar dan ook alle Kuna vrouwen maken Mola,s, en proberen die vervolgens aan iedere toerist te verkopen . Dit is de belangrijkste bron van inkomsten. Wat is een Mola.? Volgens oude traditie beschilderden de Indianen zich vroeger met prachtige motieven op hun blote lijf. Met de komst van de Hugenoten en missionarissen werd dit bloot vervangen door de motieven dan maar op de kleren te borduren. Met name het voor en achterpand van de dames blouse is hier van overgebleven heden ten dagen. Op drie tot vijf lagen rechthoekige lapjes katoen van verschillende kleuren knippen en borduren ze allerlei motieven die betrekking hebben op het dagelijkse leven. Natuurlijk hoe creatiever hoe mooier. Denk een beetje aan de merklap we Nederland hebben. Ze pikken van elkaar de ideeën om maar het beste te kunnen verkopen. De commercie druipt er een beetje van af. Maar wat wil je. Sommige zijn zo enthousiast in het aanbieden van hun mola's. Een kind rende naar de hut terug en kwam met de blouse van haar moeder aangerend en struikelde voor mijn voeten. Je gelooft het niet maar ook de kakkerlakken vielen er uit. O!!! zeg ik tegen Pieter, kijk kakkerlakken…. De dames lagen gelijk in een deuk. Dit woord verstaat iedereen. Heb de blouse uiteindelijk toch gekocht . De motieven waren zo mooi. En het lieve mens had zoveel kinderen om zich heen staan, dus het geld was hard nodig voor de huishoudpot. De Kuna,s zijn allemaal klein van stuk en alleen de dames zijn nog traditioneel gekleed. Kleurige rode hoofddoek, molablouse en wikkelrok. Allemaal kraaltjes om de benen. Neusring en een verticale tatoo streep langs de neus. Ben benieuwd hoe lang het nog stand houd. De jeugd loopt al in gewone strakke rokjes en truitjes. Heeft mobiel en er is stroom, zelfs t.v. zag ik. Het zal zijn tijd wel duren. Doet denken aan Staphorst. Toch zie ik weinig alternatief. Ze leven nog zo puur en relatief schoon. 70 mijl verder is het intens smerige Colon. Daar wil je nog niet voor niks wonen. Vanuit Cidra op naar de volgende paradijsjes. Welk eilandje is vandaag van ons.? Na vijf dagen op East Lemmon Keys vertoefd te hebben, zwemmen, snorkelen, lezen, ect. besluisten we geheel vrijwillig toch weer verder te gaan. Dag paradijs… Op naar Portobelo. Hoe kan dat nou. Daar ben ik al eens geweest.! Ja ja Italië. Ook hier een fantastische baai. Historisch weer heel belangrijk geweest, voor transport van goud en andere grondstoffen. Ruïnes van verdedigingswerken inclusief de kanonnen staan nog op de kade. Helaas ziet het hele dorp er verloederd uit. Het kleine dorp heeft drie supermarkten gedreven door chinezen. Het lijkt wel alsof deze mensen de enigste zijn die handel drijven. De volgende dag heeft nog een leuke verrassing in petto. Er lopen opeens opvallend veel zeilboten binnen. Deze hijsen allemaal een witte vlag. En ja hoor dit blijkt de Blue Water Rally te zijn. Een dertigtal boten die min of meer samen een rondje om de wereld doen. Je betaald toch een fikse som geld voor de luxe dat anderen dingen voor je regelen die wij zelf uit moeten zoeken. Opeens zien we de Marianne binnen lopen die we nog kennen vanuit Curacao. Ook hebben we gezamenlijke vrienden in Venlo. Tijdens het borreluurtje maken we kennis met Roderic de Boer. Bemanningslid op een ander Nederlands schip. Bij Pieter valt het kwartje meteen. Het is nog een jeugdzeilvriendje van onze kinderen uit de optimistentijd. Dit is zeker 20 jaar geleden. Roderic weet hier natuurlijk niks meer van. Toch leuk om te zien hoe het zeilen deze kinderen beïnvloed. De Blue Water Rally hoopt zomer 2009 alweer in Kreta te zijn. Snel….Snel.. De volgende morgen vertrekken we naar Colon. Hebben contact via de S.S.B. met ons andere clubje Nederlanders. Iedereen krijgt de Kanaal koorts te pakken. Je ruikt de Stille Oceaan. Lijkt wel…. We maken meteen een afspraak met een fixer. Onze man heet Tito. Het is niet te doen om de hele papierkraam die nodig voor passage van het kanaal zelf te doen. Ook nog gevaarlijk . Je loopt met credit cards door de stad en dit kan echt niet. Blanken worden altijd geplunderd. Dus we doen dan ook niet eigenwijs maar laten Tito de papieren regelen. Dit wil zeggen. Hij regelt taxi,s. Opent in rad Spaans deuren bij Immigratie, costums, chanel etc. ect. Hij vraagt voor deze dienst 40 dollar. Honderden dollars armer zijn we inmiddels. Waaraan? Passage, immigration, costums, huren van autobanden voor bescherming van de boot.15 stuks heeft Pieter er gehuurd. Alles is n.l. eigen risico. Het wil ook wel eens fout gaan. Vier lijnen van 40 meter voor de bootliners Morgen horen we wanneer we er door mogen. De opbrengst van leges voor passage van het kanaal is de allerbelangrijkste bron van inkomsten voor Panama. Al dit geld verdween vroeger naar Amerika. Maar die onderhielden ook de sluizen. Toch schijnt het goed te gaan. De hele wereld vreesde het moment dat Panama het kanaal zelf wilde gaan onderhouden. Er wordt nu zelfs gewerkt aan een grote uitbreiding. Laten we hopen dat de stad Colon in de toekomst er ook wat vrolijker van wordt. Het lijkt nu wel totale anarchie. Alsof er geen stadsbestuur is . Geen politiek, geen politie, geen milieu of reinigings beleid. Een halve mijl van ons vandaan walmt al de hele dag de vuilnisstort vuile rook. Ze verbranden openlijk hun afval. Je ziet tussen de huizen schoorstenen met pikzwarte uitstoot. Je ziet meters hoge vuil op de straten. Toch kuieren de Panamezen er gewoon tussen door.. Onze taxi chauffeur heeft een auto die alleen maar start met wat friemelen onder de moterkap.???. Onder het stuur hangt een spaghetti van draden. Het geeft te denken. Onze mobiele telefoons doen het niet. Internet gaat moeizaam. Wifi op de club wordt er regelmatig uitgegooid. Het is allemaal weer even wennen. Hebben de kinderen ouderwets met een telefoonkaart gebeld. Naar een vaste lijn is niet duur. Twee uur 10 dollar. Bel je naar een mobiel nummer, dan is de kaart zo leeg. Het is allemaal alvast voorbereiding op het leven in de stille oceaan. Cartagena 01-01-2008 Buenos Dias y bon Navidad Het is alweer drie uur in de middag van het nieuwe jaar. Jullie zitten alweer op de bank onderuit gezakt naar alle jaar overzichten te kijken. Heel voorzichtig opende ik vanmorgen een oog en bewoog een beetje met mijn hoofd heen en weer. Toen voorzichtig rechtop gaan zitten. Ja het lukte allemaal. In mijn achterhoofd klopte nog wel een stevige hoofdpijn. Maar mijn neus nam een heerlijke lucht van Colombiaanse koffie waar. Er van uit gaande dat een paar slokken een gunstig effect zou hebben op mijn hoofdpijn was dit een goede reden om op te staan. Eigen schuld dikke bult zullen jullie wel zeggen.. Het was het allemaal wel waard. De jaarwisseling in Cartagena zal altijd op ons netvlies blijven en we zullen er met veel plezier aan terug denken. Samen met Captain Punch (Francine en Francois) uit Parijs en Cristal Blue ( Mark en Marleen) uit Antwerpen hebben we de laatste uurtje van 2007 stuk gemaakt. Na het genot van twee flessen champagne op het achterdek van Captain Punch zijn we lopend naar het oude centrum gegaan. Het was inmiddels half negen. De oude stad was veranderd in een groot restaurant. Overal op de straten waren tafels feestelijk gedekt en zelfs de stoelen allemaal versierd met mooie hoezen en strikken. Druk redderend liepen obers heen en weer om alles op tijd klaar te krijgen. Het feest kon beginnen. Uit alle straten kwamen mooie mensen aangelopen. Opa en oma plus kleine kinderen incluis. Prachtige jonge meisjes met mooie jurken en hoge hakken, iedereen was opgewonden. Pleinen waren afgezet helemaal aangekleed met tafels en in het midden een groot podium. Elk plein, elke straat, elk hotel had zijn eigen muziek geregeld. We wisten niet wat we zagen. De entree prijs voor een stoel plus diner varieerde van 90.000 pesos tot 250.000. Dus niet niks. 10.000 pesos is 3.70 euro. Reken maar uit. Wij hadden een restaurant uitgezocht met balkon op de eerste verdieping bij een mooi park. De keuze buiten op balkon of binnen in de steenkoude airco was voor ons gauw beslist. Dit hadden we een dag eerder al gereserveerd. Het koste 119.000 pesos, ex drank. Garnalen salade vooraf en kreeft als hoofdgerecht. Het dessert, chocoladecake. Alles was gladjes eenvoudig en toch smakelijk. De drukte moet je vergelijken zoals bij ons met de boeren broeloft. Toch verliep alles prima. Zelfs muziek en zang tijdens het diner. Voor we er erg in hadden sloeg de klok twaalf uur. Bij de kademuren aan de kust barstte een overweldigend vuurwerk los. Hier zagen we jammer genoeg niet zoveel van. Voorover leunend op het balkon er voor zorgend dat je niet naar beneden viel zagen we toch nog een beetje van het schitterende schouwspel. Na de gebruikelijke nieuwjaarswensen en zoenen kon er ook nog gedanst worden. Pieter en ik hebben nog flink geoefend in de salsa. Goed afgekeken hoe de jeugd draaide met hun heupen en billen en na de nodige drankjes durfde we dit ook wel. Lekker sexy dansen is het wel. Na nog een wandeling door de straten en kijkend hoe iedereen zijn eigen feest beleefde en nog luisterend naar de diverse bands op de podiums werden we toch allemaal wat moe in de benen. Opvallend was de orde en netheid op de straten. Moet er wel bij vertellen dat er allemaal kleine jochies hard aan het werk waren. Elk blikje bier wat op de grond lag werd onmiddellijk opgeraapt en verzameld. Zowel de restaurants als de straatverkopers uit de bario's deden goede zaken. Bizar was in het begin van de avond ook nog dat veel winkels open waren. Iedereen probeerde omzet te maken. Ook straatventers en sierraden verkopers waren actief. Helaas zagen we toch ook mensen bedelen. Doordat het absoluut veilig is in Cartagena durfden we zelfs om half drie terug naar de boot te lopen. Hadden wel een taxi kunnen nemen voor 1.50 euro , maar het lopen deed ons goed. Jullie kunnen de rest wel raden. Om drie uur kwamen we met onze dingy weer bij de boot. Het Nieuwe jaar was alweer drie uur oud, moe maar voldaan kropen we weer in onze captains hut. Cartagena de Indias Colombia , 13 december Querido familia, amigo's y amiga's Deel twee van de reis is begonnen. De onderbreking van vier weken Nederland geeft me het gevoel van een nieuwe start. We zijn nu aan gekomen in Columbia en dit wordt nog tot de Caribic gerekend. Voor ons het einde van van deel een. Natuurlijk kun je hier veel langer verkeren, maar we willen verder. We hebben mensen ontmoet die hier zeker tien jaar rond zeilen en er nog steeds niet genoeg van krijgen. Het was geweldig weer even in Nederland te zijn . Het winterse gevoel, de echte kou en net te vergeten de heerlijke winterkost die er bij hoort. Wat was het toch weer lekker. Zuurkool, spruiten, mosselen, wild, hachee. We komen echt niets tekort hier. De hitte hier gebiedt weer een andere aanpak in de keuken. Dus elk voordeel heb z'n nadeel. Het weer ontmoeten van familie, vrienden en bekenden . Het kris kras door Nederland crossen op snelle drukke wegen. 2500 km. hebben we gereden. Nu zijn we ook weer helemaal bij gekletst . Hebben nog net de herfst gezien. De prachtige kleuren. Maar ook de eerste winterstorm mee gemaakt. De laatste dagen hebben we zelfs ijs op de vijvers gezien. Al deze herinneringen zullen nog lang nasmeulen. Toch was het weer heerlijk om met het vliegtuig te landen op Curacao . Omarmt te worden door de hitte die toch wel aangenamer om je heen valt dan de dikke donsjas van mijn dochter in Nederland. Fijn om ook weer bezig te zijn met de boot. Zij had de hitte goed doorstaan lekker droog op de kant. Geen vuiltje was in de boot gedrongen. Geen beestje te bekennen.. We waren dan ook weer snel op orde. Na nog eens grote inkopen gedaan te hebben bij Albert Heyn. Voor de laatste keer de voor ons bekende artikelen. Drop, speculaas etc. moeten we voor lange tijd tevreden zijn met wat er te koop is. Het is ook goed geweest zo. Na bijna vijf maanden op de A.B.C. eilanden met toch wel erg veel Nederlandse trekjes, kranten , radio, boeken zijn we klaar voor Midden Amerika. Op naar het vaste land. Een nieuw continent . Andere cultuur. Het vertrek op het Spaanse water in gezelschap van Willem en Barbel, uitgezwaaid door vrienden die we nooit meer zien , dat is toch even weer slikken. Wie reist ziet veel nieuws maar moet helaas ook veel afscheid nemen. Je weet dat het erbij hoort. Maar toch. Nog een week op Aruba .Ook een goed toeristisch vakantie eiland. Heb op de valreep nog even een bril moeten kopen. De ontspiegeling van mijn bril begon opeens te schilveren? Kon blijkbaar niet tegen de sterke zon hier. Merkwaardig . Enfin voorlopig zie ik alles weer fris door de nieuwe kijker. Na weer afscheid nemen van Willem en Barbel die terug vliegen naar Curacao zijn we vertrokken naar Cartagena. Lekker weer eens een flink stuk zeilen . Aruba verlaten we tegen de avond. In de ondergaande zon zien we het eiland langzaam aan de horizon verdwijnen. Aan de kade liggen toevallig twee oude Nederlandse cruise schepen . De Volendam en de Maasdam. Nu varen ze onder Amerikaanse vlag. Heb nog maar eens goed gekeken naar alle Nederlandse vlaggen die wapperen in de wind op de boulevard en de officiële gebouwen. Dit beeld zullen we voorlopig niet meer zien. Na een uurtje is het pikke donker. Nieuwe maan. Spoedig schijnen de sterren krachtig op het water en zie ik weer genoeg om me heen. Ik doe de eerste wacht. Stil genieten van de rust en nagenieten van alles wat achter me ligt. We treffen het met de wind. De eerste 24 uur zijn voorbij zonder er erg in te hebben. In de vroege morgen trek de wind opeens flink aan. Met een tweede rif is het allemaal goed te doen 30 knopen. Het loopt als een speer. Het is allemaal voor de wind en af en toe moeten we ook gijpen. Dit is linke soep met harde wind. We varen inmiddels voor de Colombiaanse kust. Net voor we besluiten een mooie beschutte baai in te gaan en wat rustiger wind af te wachten gaat het gijpen net wat te snel en ja hoor. Een flinke knal en de kogellagers van de overloop vliegen ons om de oren. Even flink schrikken. Na de schade overzien te hebben gaat het aanlopen de baai in zonder problemen. Het is zaterdagmorgen . Het is er heerlijk koel. We zijn omgeven door een hoog gebergte. In de verte zien we vaag de contouren van de grootste berg van Zuid Amerika. De Santa Marta. We geloven zelfs 5000 meter. Men zegt dat je met helder weer zelfs de sneeuw ziet liggen. Voorlopig genieten we van de frisse valwinden die van de bergen af donderen. Ook zwemmen we in donker blauw kraakhelder water. Aan de kant zien we de eerste weekend gasten genieten van het strand. Men ligt hier niet in de zon. Iedereen zit onder rieten dakjes van palapa. Of wandelt wat en zwemt of men ligt lui tussen de bomen in een hangmat. We zijn de enigste zeilboot. .De locals zelf genieten met houten bootjes en buitenboord motor van kleine uitstapjes in andere baaien. Men knikt ons vriendelijk toe of er wordt druk gezwaaid. Helaas is contact in het Spaans toch wel moeilijk. De volgende morgen vertrekken we uitgerust na 12 uur slapen richting Barranquilla. We ontvangen geen nieuw weerbericht dus we gokken het er op. Het is stralend blauw. Door een nauwe passage van luttele meters verlaten we tussen twee gevaarlijk uitstekende rotspunten de baai. Buiten gekomen waait het nog harder als de dag ervoor. We maken snelheden die nog niet voorgekomen zijn. 9 is normaal die dag. 10.5 tot zelfs 11 staat er op de meter. Wauw wat spannend. Stiekem knijp ik hem toch. Windsnelheid is 30 tot 40 knopen. Geen hond zou de Noord Zee op gaan en wij gaan hier voor de wind met geknepen billen. Goed aangelijnd met reddingsvest maken we zo de tocht af. Schrikken ons nog even wild. Ter hoogte van de haven stad Baranquilla zien we plotseling midden op zee 5 mijl uit de kust een grote bruine modderwand. Het is net een fata morgana. Maar dan op het water.. Onheilspellend. Dit is echter de modder en zand uitstroom van een grote rivier. Het azuur blauwe moet wijken voor een gore kleur die we al lang niet meer gezien hebben. Denk aan de Nederlandse kust.. Met een gerust hard gaan we enkele uren later voor anker in de baija de Valero. Weer slapen we die nacht als engeltjes. De volgende dag is de wind gaan liggen en genieten we van een mooie tocht naar Cartagena. In de verte zien we de mooi ommuurde stad al liggen. Daarnaast zien we ook de skyline van het nieuwe Cartagena. Net New-York.. Wat een uitersten. Er wonen 1.000.000. mensen. We liggen nu al ander halve dag in de baai tussen wel honderd andere zeilboten. Zijn eerst begonnen met de klussen. Scheur in zeil maken . Overloop zien te reparen. Tot nu toe gaat het allemaal goed. De mensen komen graag klussen voor de zeilers. Dat is snel verdient. Met handen en voeten is Pieter nu buiten bezig met een klusjesman. En probeert de juiste sleutels en bouten in zijn gebrekkig Spaans aan te reiken. Onze boormachine begeeft het al na 5 min. Te goedkoop voor het harde metaal van de overloop. Tja, er is een spreuk goedkoop is………. Samen verdwijnen ze een uur om de boormachine van de klusjesman te halen en dan is het zo gepiept. Eens te meer blijkt weer dat we nooit genoeg of het juiste in voorraad kunnen hebben. Ook ons gereedschap is vaak te licht. Het geeft ons wel de zekerheid dat ons schip solide en sterk gebouwd is. Ook al hebben we wat averij opgelopen . Na de zondag met die harde wind heb ik weer veel ervaring opgedaan en meer vertrouwen gekregen voor toch dat moment dat het wel erg tegen kan zitten. De andere zeilers hebben dezelfde ervaring opgedaan en noemen het een generale repetitie. Klaar voor de Pacific. Eerst gaan we genieten van deze mooie stad. Naar wat ik al gehoord heb gaan we ons hier de komende twee weken uitstekend vermaken. Als we willen kunnen we 4 januari zelfs naar een echt stierengevecht. Ook heb ik gehoord wat de kaartjes kosten. Dus het is wel zeker van niet. Liever gaan we naar een gratis kerstconcert de volgende week. Cartagena nosotros venimos Curaçao 15 september. De vakantie heeft wel erg lang geduurd. We zijn twee maanden verder. Het is erg druk geweest in de kombuis. Het foerageren en daarna maken van lekkere maaltijden voor zes personen in de tropen op een toch klein oppervlak vraagt de nodige creativiteit. Maar het is gelukt. Lekker gebruind, zeer goed uitgerust, hebben we de kids weer uitgezwaaid op Curaçao airport. Vol van indrukken hoe ons leven er in deze botenwereld er nu uit ziet. Ze hebben gezellig mee gedaan met onze happy-ours met het wel erg pluriforme gezelschap. Alle Nationaliteiten en leeftijden door elkaar . Opvallend veel jonge en zwangere mensen die het toch al aan durven hun loopbanen te onderbreken. Ouders die elke morgen met hun kroost onderwijs programma,s door spitten. Zelfs kinderen die hier voor een paar maanden naar school gaan. Ze hebben er naar gekeken, maar voor zich zelf besloten dat eerst carrière maken in Nederland toch meer in hun verwachting patroon ligt en veel respect hebben voor mensen die al zo jong deze reizen durven ondernemen. Het gezamenlijk leren duiken is een eenmalige belevenis. Reuze spannend. Je zwemt tussen zoveel moois. Inktvisjes links, keizervissen rechts. Prachtig. Heb helaas maar een dag gezamenlijk met ze kunnen duiken. Een oorontsteking en verhoging verpesten voor mij mijn plannen om ook de padie te halen. De instructeur hield me de eerste dag goed in de gaten, was ten slotte weer de oudste van het gezelschap. Maar het klaren en het afzakken naar de diepte ging allemaal uitstekend. Heb afgesproken het alsnog af te maken. Pieter vindt het erg belangrijk want anders mist hij de verplichte buddy en dat kan ook wel eens lastig zijn. Voorlopig doe ik gewoon snorkelen. Iedereen is het er over eens dat dit ook geweldig is. Het kristal heldere water geeft zijn geheimen wel tot twintig meter diep prijs. Zit soms al om zeven uur in de dingy om met anderen te wandelen en daarna te snorkelen bij een klein verlaten strandje (directorsbay van vroeger Shell ) waar prinses Juliana ook graag snorkelde. Ja dit zijn toch wel de eilanden waar bekende Nederlanders graag vertoeven. Het weer aan de wind terug zeilen naar Bonaire en klein Curaçao is voor Eveline en Erik even wennen aan de zeedeining. Het gaat net goed. Maarten en Merijn hebben betere zeebenen. Toch zijn ook deze eilanden voor hun onvergetelijk. Op Bonaire wordt een auto gehuurd en genoten van het prachtige Natuurpark en de zoutmijnen. Natuurlijk ook weer snorkelen op klein Bonaire, naar het schijnt de mooiste duikplaatsen ter wereld. Klein Curacao is bijzonder in zijn indolate verlatenheid. Er staat een vuurtoren met woning die al zeker dertig jaar niet meer in gebruik is, maar zo mooi! Mijn schildersclubje zou er niet weg te slaan zijn. Ook de twee gestrande zeiljachten die op de keien liggen maken me even aan het slikken. Dit zijn beelden die je als zeiler liever niet ziet. In slaap gevallen kapiteins. Het schrikbeeld van elke zeiler of natuurlijk ook van elke autorijder. We zien ook nog hier even de paniek van drie jonge dames die op de verkeerde plaats ( lijkant) gaan zwemmen en bijna in de golven verdrinken. Dagjes mensen die met een motorboot gezellig een dagje oversteken vanuit Curaçao niet wetende dat de stroming altijd gevaarlijk is. Dankzij de oplettendheid van andere mensen op het strand en onze dingy, die uiteindelijk te licht is voor zo'n reddingsactie worden ze op het nippertje gered met de zware dingy van hun partyschip uit de toch twee meter hoge golven. We hebben ze niet meer in het water gezien. Ook wordt ons een prachtig baby geelvin tonijn aangeboden door een plaatselijke visser, (het gaat nog niet zo goed met Pieter zijn visvangst) De man is zo blij met de verkoop, waarschijnlijk toch teveel betaald, dat hij meteen voor mij een kabeljauw en een red snapper gaat vangen.(gratis) Blij dat we een diepvries hebben. Het spreekt vanzelf dat er bij de lunch rauwe tonijn met wasabisaus geserveerd wordt. Van deze visser krijgen we nog een prachtige les in het fileren en schoonmaken van een toch wel erg stevige vis. Goed materiaal is onontbeerlijk. Dan bedoel ik behalve fileermes ook een hamer of honkbalknuppel en bijl. Weer terug op het Spaanse water wordt er genoten van al wat Curaçao te bieden heeft. Op het strand van Mambo is een prachtig optreden van Trijntje Oosterhuis. Natuurlijk is dit een compleet Nederlands onderonsje .Zelfs de burgermeester van Amsterdam is erbij. Lijkt een beetje alsof we op het Parkfeest zijn. Ook haar schoonzus treedt op. Ben haar naam kwijt. Bekent van het songfestival. Wat al die bobo`s hier toch doen. Mark Rutten treedt een week eerder ook al op in het theater met een plaatselijk toneel gezelschap. Naast ons op het terras van het slaven museum, Kala Hollanda. zit Noralie Bijer. Het bezoek aan dit museum is zeer de moeite waard. Inmiddels is het 16 oktober. Waar de laatste vier weken gebleven zijn? Er is ook veel gedaan door mij. Ben in het trotse bezit van mijn zo fel begeerde padie. Een week lang 7 duiken tot wel 18 meter diep. Mijn oren protesteerden wel . Maar het was een niet te missen ervaring. Mijn hersencellen werden ook weer aan het werk gezet. Een heel theorieboek moest doorgespit worden. Maar goed / Geslaagd voor theorie en praktijk Ook lijkt het wel alsof ik alleen maar achter de naaimachine zit. Alle luiken zijn eindelijk voorzien van muggenhorren. Heb een windscoop gemaakt voor de slaapkamer. Aan de bimimi zijn sunscreens genaaid. Heb ook een bescherming voor de regen genaaid. Alles lijkt wel een beetje muggenziften. Maar als je de hele dag op een boot leeft ga je alles perfectioneren. We liggen nu op de kant bij Curacao marine om het onderwater schip te doen. Het is hier vergeven van de muggen. De bekerde no-no's. Verder is het reuze gezellig op de kant. De verbroedering met andere boten is enorm. Iedereen is betrokken met het wel en wee van je onderwaterschip. Ze komen ook allemaal kijken als je op de kant staat. Hoe je boot er nou aan de onderkant uitziet. Het is ons erg meegevallen. Na anderhalf jaar ziet het er nog allemaal prima uit. De hogedruk spuit van de werf haalt bijna alle vuil weg. We hoeven alleen een beetje bij te schuren hier en daar plamuren en van nieuwe antifouling voorzien. Heb vandaag de waterlijn goed gepoetst met corobril . Een gemeen goedje van Franse origine. Maar het resultaat is spic en span. Tussen alle bedrijven door ga ik morgenavond ook nog naar een verkoop van kunst van alle kunstenaars van Curacao. In Landhuis Habaai is een verkoop van kunst aangeboden door kunstenaars . De opbrengst is voor voorlichting en preventie van borstkanker. Hier nog erg actueel en nieuw. Bij ons al jaren een verworven recht. Dus ik neem afscheid van het eiland met een tentoonstelling van kunst. Ga me voorbereiden op het vertrek naar Nederland. Hoop al mijn familie en vrienden weer te ontmoeten Laat weer van me horen. Veel groeten Maria. Vandaag is het 1 febr. 2007 22.00uur. Het is al weer een week geleden dat we vertrokken zijn uit Las Palmas. De Kaap Verden liggen nu eindelijk achter ons. 1000 mijl hebben we al afgelegd. Waarvan de eerste vijf dagen ons zwaar tegen vielen. Er waren alleen maar aan de windse koersen. We kwamen af en toe geen meter vooruit. Nu zijn de omstandigheden eindelijk in ons voordeel gekeerd. Momenteel draai ik wacht en zit in mijn beschutte hoekje van het deckhouse. Pieter slaapt. De nacht is absoluut top. Het is volle maan. De boot loopt 7/8 knopen voor de wind . De windsterkte is 21 knopen. Uitzicht fenomenaal. Bijna net daglicht. Maar dan uitgefilterd zilvergrijs. Imponerend om te zien. Om de 15 min. sta ik op en kijk 360 graden in de rondte om te kijken of er geen tegen of dwarsliggers zijn. De laatste 4 dagen heb ik slechts 2 boten gezien. Waarvan er een ons op slechts een mijl passeerde. Dus toch goed opletten. Snap trouwens niet dat solozeilers dit volhouden. Zaterdag 3 febr. We zitten pas om 10 uur aan ons ontbijt. Plotseling ziet Pieter iets roods in het water drijven. Een bootje ,gilt hij. Eerst denken we nog aan een rescuebootje. Het is knalrood en komt af en toe boven een top van de golven uit. Als we goed kijken zien we op het laatste moment dat het een ROEIBOOT is. Dit zijn van die speciaal ontworpen oceaanroeiboten. We hadden er al een gezien op Gran Canaria. Twee jongelui zwaaien ons toe. Wat is dit????? denk je dan. We varen op dat moment volgetuigd voor de wind. met de fok uitgeboomd. Draaien we bij vraag ik? Dat is wel een hoop werk. Kom op . Stel dat ze werkelijk hulp nodig hebben. Dus zeilen omlaag , motor bij en terug. Ze zijn al bijna helemaal uit ons gezichtsveld. Zo snel ben je blijkbaar al niet meer te traceren voor je hulpverleners. Gelukkig, daar op een topje van een golf zien we ze weer. Even denken we nog te maken te hebben met Nederlanders. We zien nl. een vlag in de kleuren rood,wit, blauw. Vlakbij zien we dat het niet blauw maar groen is. Het blijken Hongaren te zijn. Een jong stel . Hij roeit. De roeiboot maakt een heel stevige indruk. De boot is erg veilig. Op onze vraag of ze iets nodig hebben zeggen ze allebei nadrukkelijk nee. Alles is voldoende aan boord en zijn blij dat we even goeie dag komen zeggen. We begrijpen niet goed wat ze zeggen. Nog 37 dagen te gaan? Of hebben er al 37 dagen op zitten? Enfin maakt ook niet uit. Ze zitten pas op de helft en ze hebben er nog steeds zin in. Nou als ze dan toch niks willen besluiten we maar weer verder te gaan. Misschien willen ze wel een pilsje , opper ik aan Pieter. Op de vraag of ze een ijskoud pilsje willen, komt dan ook een volmondig YES!!!!. Dus aan een lang touw een plastic zak met wat blikjes gebonden en dit over laten drijven.. Weet zeker dat dit een prachtige bierreclame zou zijn. Na het nemen van wat foto’s gaan we weer verder. Al akelig snel is er niets meer van hun te zien. Moedige onderneming. Vaak doen deze jongelui dat gecombineerd en goed gesponserd voor een goed doel. Vrijdag 9 febr. Al weer 16 dagen onderweg. De zee is erg leeg. We zijn een Franse zeilboot opgelopen met bestemming Martinique. even een babbel via de marifoon en dan is het weer stil. Nog 670 mijl te gaan. De oversteek gaat perfekt. Het bevalt ons uitstekend. Zitten helemaal in ons ritme van wachtlopen, slapen, eten, klussen, lezen, muziek luisteren en veel samen kletsen. Eten en drinken is nog ruim voldoende. Ontbijten met vers fruit en muesli met kwark uit de diepvries. (Een tip van een winkelier). Sinasappelen, appels, kiwi’s. Heb geluk, ze houden zich prima. Ook eten we nog steeds verse groenten . Veel rauwkost. Van witte/rodekool , wortelen ,radijs , prei en bleekselderij. De koelkast is goed gevuld. Met de diepvries moet ik de volgende oversteek beter opletten. Onze generator maakt wel voldoende stroom, maar eerst worden de accu’s bijgeladen en ik heb niet in de gaten gehad dat de navigatieinstrumenten en computers erg veel stroom vragen. Dus de diepvries komt pas als laatste aan de beurt. Kwetsbaar vlees zoals kip en gehakt moet dan wel gauw verwerkt worden. Handig is om zoveel als kan alles vacuum te kopen. Dat lukte nog wel in Las Palmas maar dat zal in de toekomst wel primitiever worden. We zitten nu duidelijk op tropische breedte. Dag en nacht warm. Niet meer gekleed dan in zwemkleding of T-shirt. Douchen doen we nu op het achterdek. Wel makkelijk. Onze billen en heupen zitten vol blauwe plekken, van het stoten. Dit gebeurd meestal op het toilet, in de douche of tijdens het koken in de keuken. Even niet opletten of geen handen vrij en de boot maakt weer een ruk naar de andere kant, dan heb je er weer een blauwe plek bij. Woensdag 14 febr. Nog maar 9.5 mijl te gaan. Het eiland ligt al uren in zicht. We worden wat ongeduldig. Hebben de kinderen al een sms gestuurd dat we veilig aan de overkant zijn gekomen. Direkt kregen we een opgelucht sms terug. We beseffen heel goed dat voor hun drie weken erg lang zijn geweest. Voor ons zijn ze omgevlogen. Daarbij hadden we de pech, dat het mailen per SSB zender om de een of andere reden niet tot stand is gekomen. Voorbij de Kaap Verden was er geen toegang meer. Dus de beloofde mails hebben de kinderen ook niet ontvangen. Het tijdsverschil met jullie is inmiddels opgelopen tot 5 uur. We zijn klaar voor het nieuwe wereld deel. Fris gedouchd, de haren gewassen, Pieter is zelfs geknipt.De generator loopt, de watermaker draait vers water, de boot is gekuisd. We beseffen hoe luxe dit alles is. We hebben na drie weken totaal geen vermoeidheidsverschijnselen. Het is net alsof we een mooi zeildag op de Oosterschelde hebben gehad.We zijn zeer dankbaar dat alles zo voorspoedig is verlopen. geen noemenswaardige schade of pijntjes. Natuurlijk hier en daar wel slijtage aan zeilen of schoten. Ook de w.c. zit een beetje los . Maar alles is weer te herstellen.De Mama-cocha is geweldig op de grote zee. Nog een mijl te gaan...... Zo gauw het anker is gevallen, trakteren we ons zelf op een glas champagne . Dat hebben we wel verdient...... 19 maart. Al weer vier weken vertoeven we in tropische warmte en het bevalt uitstekend! Mijn lichaam voelt goed. Geen winterse pijntjes meer, geen stijve nek of stramme rug. Heerlijk. Terwijl je toch de hele dag en nacht bijna geheel ontkleed rondloopt in een stevige bries, kan het lichaam daar blijkbaar wel tegen. Kou is dan toch de kwade factor. In de baai van Du Marin op Martinique zijn we ook gestart met het goede voornemen elke morgen zo van uit het bed een paar rondjes om de boot te zwemmen. Deze verplichte ochtend gymnastiek is nodig. We lopen tenslotte een stuk minder per dag. Nu we het toch over fysieke dingen praten, we zijn allebei ook de nodige kilo afgevallen. Thuis was ik al gestopt met koolhydraten eten, wat me een aantal kilo's lichter maakte. Daar ben ik niet meer zo consequent mee bezig, toch eten we zeer gezond, wel twee keer per dag warm soms. Pieter raakt ook steeds wat gewicht kwijt. Samen hebben we weer het gewicht wat we hadden toen we 25 jaar waren. Horen van andere zeilers ( ook jongeren) precies hetzelfde. Iedereen is zijn (overtollige) gewicht kwijt. Blijkbaar bewegen we toch veel meer dan we denken. Denk alleen maar aan het verplaatsen met de dingy. Aan wal klauteren, in, uit, soms wel een meter omhoog. Blij dat het allemaal moeiteloos gaat. Zijn vanuit Martinique in een razend tempo naar Sint Maarten gezeild. Hebben dan ook zoals bekend van Pieter's website genoten van de Heineken regatta. De heren natuurlijk op de wedstrijdboten, de dames gezellig aan de kant winkeltjes afstruinen en terrasjes pikken. Heerlijk om weer eens te doen. Onze vrienden logeerden allemaal in het Holland House. De hotelmanager was toevallig een zoon van vrienden. Dit had als voordeel dat we tijdens de race een besloten avond heerlijk bij hun op de terrassen verwend werden. Toch een beetje vip gevoel. Helaas is iedereen weer terug naar huis. Alex uit Venlo ook. De toer per auto over het eiland heeft een goede indruk gegeven over het verschil tussen het Franse en Nederlandse deel. Grappig zo dicht bij elkaar en toch zo verschillend. Dit zijn we trouwens in Venlo ook wel gewend. Met de fiets de grens over, geeft ook meteen een heel ander beeld. Het is een voorrecht om langs een grens te wonen merk ik nu pas op. Genieten van twee culturen. Op de ankerplaats waar we nu liggen, heb ik de keuze om boodschappen te doen in een Franse supermarkt ( denk aan rillette, paté ,kaasjes,wijn,etc) of een grote Amerikaans georiënteerde supermarkt. De keuze ligt aan de wind. Veel wind, dan worden we kletsnat in de dingy dan eten we niet Frans. Op advies van Mark ( een gepensioneerde Canadees) hebben we ons toch een barbecue aangeschaft. Natuurlijk van Canadese makelij. De Sea-B-Que. Op camping gas. Wordt aan de achterkant op de reling geschroefd. De eerste proef was een pond ossen haas, koste slechts 9.50€ per kilo (uit Uruguay Jos C.) Het smaakte verrukkelijk. Pieter heeft meteen zijn taak als chef barbecue op zich genomen. Het voordeel van dit alles is alleen dat je binnen niet in de hitte met de vette hap zit. Buiten moet je de vette boel toch echter ook schoon maken. Wat ik echt heerlijk vind hier in de Caribic, dat is wel het makkelijk omgaan met steeds weer nieuwe vrienden. Zo leuk! Nooit zit je verlegen om een praatje. Iedereen heeft dezelfde behoefte. Dat is wel duidelijk. Met als gevolg heel veel borreluurtjes uit en thuis. Iedereen heeft zijn eigen verhaal en ervaring. Dit laatste is van enorm belang. De kennis die jezelf mist kun je zo weer opdoen bij een ander. Men is ook vanzelfsprekend bereid om elkaar daar in te helpen. Boeken, tijdschriften, dvd, alles wordt uitgeleend of geruild. We hebben weer eens ouderwets voor de tv gehangen. Dit dankzij het lenen van de cassette "Twenty Four" een bekende tv serie. Voorlopig weer genoeg tv gezien. Het was n.l. 18 uur kijkplezier. Mijn naaimachine is onmisbaar gebleken tot nu toe. Blij dat ik hem meegenomen heb. Weer een paar lappen zonnewering aan de bimimi genaaid. Ze verkopen hier doek uit Amerika wat zeer transparant is en toch uitzicht geeft en zon tegen houdt. Zou in Nederland op menig balkon veel handiger zijn dan bv een parasol. Op Grand Canaria was tijdens een andere zware naaiklus mijn machine gestaakt. Zwaar geknars maakte een einde aan mijn creatie. Daar gaat die dan, dacht ik nog. Mijn 31 jaar oude Singer is uitgewerkt. Jammer,jammer. In een groot warenhuis na een nieuwe gekeken. De verkoopster zag in mijn hand het boekje van de Singer en verwees me vervolgens naar de plaatselijke Singerdealer. Hoe bestaat het! Maar goed dat haar baas zoiets niet hoort. Na enig gezoek, deze winkel gevonden. De verkoopster liet me nieuwe machines zien. Wilde geen dure. Toen zag ook zij het boekje in mijn handen van mijn kapotte op de boot. Onverbiddelijk werd me bevolen deze meteen te gaan halen. Die krengen van 35 jaar geleden waren allemaal veel beter dan die nieuwe van nu. Op de vouwfiets, in een rugzak, met dat zware ding (Pieter had 10 hechtingen in de duim) terug naar de winkel. Daar werd de chef werkplaats erbij geroepen. Ja echt. Nog ouderwets in een blauwe stofjas. Ter plekke werd de machine open geschroefd. Ja hoor, tandwiel kapot en dat andere gaat morgen kapot en tandwiel nummer drie de volgende week. Dus, drie nieuwe tandwielen, plus uurloon slechts 75 euro. Binnen 24 uur was de klus geklaard. Hij loopt als nooit tevoren. Wij blij natuurlijk. We gaan ons voorbereiden voor vertrek naar de Virgin Islands. Hebben weer zin in een zeiltocht. Eerst nog bezoek van Cees en Juul. Tot het volgende Prietpraatje . Maandag 26 mrt. 07 Virgin Gorda. Vrij vertaald naar mijn eigen gevoel, klein paradijs op aarde. Liggen de tweede dag alweer voor anker in een grote baai. Vanmorgen werden we om 6.30 uur uit bed getoeterd. We moesten plaats maken voor een tankboot. Dit was een goede reden om meteen te vertrekken naar een volgende anker plaats. Bij de Bath's. Een toeristisch trekpleister blijkt nu enkele uren later. Wij zijn de eersten. Om zeven uur zitten we in de dingy en doen onze snorkels en zwemvliezen aan. In een nog serene ochtendstilte met de zon net aan de horizon plonsen we zachtjes in het water Naar mijn gevoel drijven we in een tropisch aquarium midden tussen de poets, juffertjes, doktor, keizer, papagaai en trekkersvissen. Voor Pieter en mij een heel bekende wereld. Jaren hebben we dit zelf geïmporteerd en verkocht in ons bedrijf. Puur genieten, zeker nu we de kans krijgen deze vissen nu in hun natuurlijke omgeving en vrijheid te kunnen aanschouwen. Voor mij is snorkelen ook helemaal nieuw. Een sensatie. Het geeft zoveel vrijheid. De bril en snorkel geven niet meer dat benauwde gevoel, wat je met gewoon zwemmen wel hebt. Ogen vol zout, water inslikken etc. We hebben inmiddels al heel wat keertjes gesnorkeld en het gaat me goed af. Straks op Bonaire misschien het duikbrevet nog halen? De vroege ochtendstilte is van korte duur. Ineens komen uit alle hoeken tussen allerlei eilandjes allemaal charterboten vol met toeristen. Er spetteren nu zeker twee tot drie honderd mensen met snorkels rond. Leuk om te zien al die gekleurde snorkels boven het water uitstekend. Of de visjes er nog zijn betwijfel ik. Pieter zegt van wel. Hij denkt dat ze net zo tam zijn als de aapjes in artis. Het koraal is niet zo spectaculair. Dit gebied is eigenlijk meer rotsen dan koraal. Naar men zegt wordt dat straks in Aruba en Bonaire pas echt rif. Virgin Eilanden zijn autonoom Brits. Verplicht inklaren dus. Men is daar erg streng in. Voor de U.S. Virgin zijn de regels nog strenger. Daar is zelfs een visum verplicht. De Virgins zijn een lustoord voor de Amerikanen. Het is ook redelijk dicht bij. Denk aan de Middellandse Zee. We zijn met onze vlag een beetje eenzaam . Alle andere vlaggen zijn van Amerikaanse huurboten. Bomvol met grote groepen vrienden en of families . Het ziet er gezellig uit. Het lijkt wel augustus op het IJselmeer. Een en al drukte en bedrijvigheid. Echt een vakantie aanrader. Wil je ook graag zeilen maar durf je het niet zo goed te ondernemen. Zorg dat je met een paar bevriende echtparen of andere gezinnen een catamaran huurt inclusief schipper en kok. Je wordt verwend en alles wordt geregeld. Groepen van 10 personen is geen enkel probleem. Op internet kun je wel zoeken wat het kost. Zie www. moorings.com. bv. Er zijn er zovele. Het verschil met Nederland, het is hier echt altijd mooi weer. Inmiddels zijn we een week verder en is het vandaag Goede vrijdag. Rare dag. In Venlo is het nu het een drukke Duitse Koop Zondag. Een drukte van jewelste. Voor het eerst in 32 jaar heb ik daar niets mee te maken. Zelfs druk met voorbereidingen voor een gezellig Paasweekend met de familie hoeft niet. Nu liggen we in de baai van Normen Island. Voor de verandering nu eens geen Duitsers om ons heen , maar Puerto Ricanen . Zij benutten dit vrije lange Paasweekend om met hun snelle motorboten hier in de baaien van de Virgin eilanden met vrienden en familie Pasen te vieren. Er klinken allerlei Spaanse geluiden en vrolijke muziek door de baai. Op het terras aan de baai kijken we ons de ogen uit. De badpakken mode is natuurlijk uiterst schaars en wordt zeer pikant gedragen met allerlei netwerk en zo om het spannend te houden. Pieter heeft dan ook geen enkel bezwaar om gezellig aan het strand een biertje te drinken. Er vaart hier een bootje rond, die voor drie doller per zak je vuilnis komt ophalen. Een Nederlandse knul zit achter het roer. Vuilnis voor op de punt en ook kun je nog wat vergeten boodschappen bij hem kopen. IJs,bier,water,eieren, enz .Een soort parlevinker dus. Je moet ook wat doen voor de kost om in het paradijs te kunnen blijven. Zeer inventief toch? Jullie gaan morgen eitjes verven en ze zondag lekker opeten. Wij hoppen naar de eilanden Salt, Cooper, en Ginger (zout, koper en gember) en gaan zien wat daar gebeurd. Fijne Paasdagen. Zondag 15 april We zijn weer terug op Sint Maarten. Het voelt alsof we na drie weken vakantie weer thuis zijn. Dat verklaar ik als volgt . Voor het eerst in 7 maanden zeilen we een stuk terug in plaats van steeds verder naar de horizon. Dit eiland is dus vertrouwd. We hebben hier al 4 weken geankerd. Vandaar dat thuisgevoel . De Virgin eilanden voelden ook als vakantie. Eindeloos mooi. Een sprookje uit de reclamefolders of uit de films zoals SCHATEILAND en DEEP. Maar dat mooie paradijs had ook zijn schaduwkant. Het was er gruwelijk duur. Nu kun je wel zeggen, dat alles ingevlogen moet worden, maar dat vind ik een goede smoes. We eten tegenwoordig, over de hele wereld, dingen die kris, kras de aardbol over vliegen. Die vliegtuigen komen goed gevuld met toeristen en in de buik vol met goederen van waar ook ter wereld. Dat dan een pak zuurkool $.8.00 vier zalmmootjes $24.00 en een pak melk $7.00 moet kosten! Zelfs een ananas nota bene hier uit de buurt gekweekt kost nog $8.50. Waarschijnlijk verdient een importuur grof geld aan het alleenrecht van de import en is er geen concurrentie. Daarbij betaalt de Amerikaanse toerist elke prijs. Op sommige plaatsen vroegen ze voor een flesje wijn 20 tot 30 dollar. Toch hebben we als zuinige Hollanders lekker gegeten en gedronken. Zelfs die dure zalm was erg lekker. We liggen nu weer in de haven van Marigot, de Franse kant dus en heb weer lekker inkopen gedaan met allerlei Franse lekkernijen. Het Lams stoofpotje in de stoompan was verrukkelijk. Ben blij dat ik die grote stoompan toch meegenomen heb. Zo smullen we regelmatig een lekker potje wat thuis toch uren moest pruttelen. Gezien de hitte hier en het gasverbruik van enkele uren is dit een erg handige oplossing. Heb vanmorgen de Telegraaf van 7 april uitgepuzzeld. Drie weken geen fatsoenlijk nieuws gezien of gehoord. Ja iemand wist te vertellen dat Maxima weer een dochtertje heeft gekregen. Hoe het kleintje heet is nog een verassing voor ons. Ook begrijp ik dat het in Nederland een fantastische lente is. Dat frisse nieuwe voorjaarsgevoel ja dat missen we natuurlijk. Toch kijk ik iedere keer weer verbaasd wat er allemaal aan de bomen kan groeien hier. Het hele jaar door oogst men de meest exotische vruchten. De bomen zijn altijd groen. Hier dus geen vier seizoenen. Alleen het natte seizoen en het droge seizoen. Voor ons zeilers is er nog het orkaanseizoen. Wegwezen uit de Carieb van juni tot november. Als aan onze boot de reparaties zijn geklaard gaan we dan ook langzaam naar het zuiden. Langs al die eilandjes die we haastig gepasseerd zijn. Net begonnen aan onze wereldreis, zijn we nu ook al weer afscheid aan het nemen van zeilers die we pas zo kort geleden leerden kennen en zich nu weer op maken voor een reis terug naar Europa. Het rondje Altlantic (een jaar) is blijkbaar voor de meeste erg kort. Het smaakt naar meer. Toch moet men weer gewoon aan de slag. Hun sabbatical zit er op. Spijtig. Terug lezend ben ik eigenlijk verbaasd dat ik niet meer te vertellen heb over de Virgin eilanden. We waren in het aards paradijs . Zonder meer . Toch concludeer ik dat alleen mooi voor mij niet genoeg is. De vergezichten waren oogverblindend. Aan mijn schildersclubje zou ik vertellen, de atmosferische perspectieven zijn overweldigend. Precies volgens de plaatjes. Terwijl de schilderskist onder mijn bed ligt durf ik me niet te wagen om de kwast ter hand te nemen. De weergave van dat hemelse mooi zou alleen maar een kitscherige weergave worden. De pastel paarse avondluchten zijn in werkelijkheid echt zo. Vroeger gruwde ik van die kleurenpracht. De natuur is zo overweldigend dat ik er nog geen antwoord op heb om dit op mijn eigen wijze artistiek te verwoorden. Mijn penselen blijven dan ook mooi onder het bed liggen. Er komt wel een keer een moment dat mijn creatieve kant de overhand krijgt. Voorlopig borrelt het alleen maar. Het gist in mijn buik maar put nog niet voldoende energie om mijn eigen weergave te vinden om dat op doek te verwoorden. Ook meen ik voor mezelf dat meer contact met dagelijkse dingen van het leven me meer boeien dan alleen een vakantie paradijs. Dus de komende maanden zullen meer realiteit worden. Gewoon tussen de mensen met hun besognes over dingen van alle dag. Heb inmiddels zes uur geploeterd om de boot weer spic en span aan het glanzen te krijgen. Het zout, dat vreselijke zeezout maakt alles aan het roesten. Vroeger was het mijn fiets die moest glimmen. Nu is het de boot. Al het r.v.s corrodeert enorm. Na drie weken kun je weer opnieuw beginnen. Doe je dat niet, dan wordt het echt hard poetsen. Dus beter vaker met een lap en smeermiddel langs al dat prachtige chroom en r.v.s. lopen dan uitstellen, want dan wordt het echt hard wrijven. Een ander voorbeeld. Mijn keukenla met bestekbak. Ben altijd een cookie geweest. Dus mijn goede gereedschap, messen, scharen, hakmes etc. zijn ook aan boord. Nu zag ik dat zelfs het mooie harde Duitse staal aan het oxideren is. Maar niet getreurd. Ze hebben hier een select aantal producten om roest tegen te gaan. We zijn niet de enigste met dit probleem. ( Wat doen jullie de hele dag?) Nu schiet me nog iets te binnen. Heb me op de Virgins ook vergaapt aan de onmetelijke rijkdom van medezeilers. Je ziet hier boten van een afmeting en grote dus onlosmakelijk van prijzen, waar je stil van wordt. Zeiljachten van, volgens mijn echtgenoot, en hij weet echt alles, 20, 30, 50, miljoen doller. ……. …Nu lagen we op een dag voor anker tussen twee zo'n dure jachten. Dus ik heb me eens lekker kunnen vergapen hoe dat nu gaat . Dat reilen en zeilen op deze mega jachten. Het vaste personeel, wat kan oplopen van 3 tot 10 personen is heer en meester op zo'n jacht. Maar ojee als er gasten zijn of de eigenaar op bezoek komt, dan zie je weer hoe de hiërarchie is. Dan is het hetzelfde als de Engelse serie " Upstairs-Downstairs". Het personeel moet dan zijn plaats weten en verdwijnt naar kleine ruimtes in de voorpunt van het jacht met als taak onzichtbaar te zijn. Het is een droomwereld. Maar blijf nuchter. Er is zelfs een speciaal blad voor de crew. Crewlife for crew by crew. Een mond vol. Er zijn zelfs arbeidsbureaus voor crew voor jachten. Dit is typisch Engels. In Nederland zie je er nog geen specifieke beroepsaanduiding voor. Toch denk ik dat het een interessante markt is voor mensen van bv. middelbare hotelvakschool of Zeevaartschool . Misschien kan ik nog wel een bureautje beginnen als ik weer in Nederland ben. Ook nog een kanttekening: Je moet er erg goed,knap,slank blond etc. uitzien. Tot de volgende Prietpraat! Pinksterweekend, 2007. Al 37 jaar is dit voor ons een bijzonder weekend geweest. Het betekende vroeger meestal het eerste en echte zeilweekend. Het begin van een nieuw seizoen. In onze jonge Venlose jaren gingen we altijd met iedereen die een zeiltje op kon zetten een lang weekend zeilen de Maas af naar de Grintgaten in Wansum of Bergen. De avonden werden altijd afgesloten met een grandioze barbecue. Zo lekker als toen is……lijkt niet meer te lukken . Het weekend werd afgesloten het liefst met een sleep van een motorboot, waar we dan met zes of zeven zeilbootjes achter hingen terug naar Venlo en lol dat we hadden….. Enfin , vandaag vieren we Pinksteren in Martinique . In Sint Anne. Het strand is gezellig gevuld met allemaal dagjesmensen. Niet zoveel als in Nederland op het strand met een dag mooi weer. Niet vergeten dat het hier het hele jaar mooi weer is. Dus hier geen stress van mensen die allemaal bruin willen worden. ( zijn ze toch al ) Nee, het is een relaxte bedoening van kinderen en jongeren die allemaal in het water spelen. Onder het toezicht van papa's en mama's. Hier en daar tussen de palmen zit een leuke groep mensen met wat trommels en als ze zin hebben maken ze fantastische muziek. Zelfs nu enige uren later nu we weer op onze boot zitten horen we in de verte hun trommels. Maar ook onze naaste buren ( een catamaran) met twee (oudere) Franse echtparen hebben het blijkbaar erg gezellig. Hun gelach overstemd zelfs het trommelgeroffel op het strand. We moeten nog tot woensdag op Martinique blijven om te wachten op een onderdeel van de motor. Het rare is dat we (even afkloppen) alleen maar last hebben met het uitzetten van de motor. Eerst de uitknop op het instrumentenpaneel. (is vervangen in Portugal). Nu is de uitknop op de motor gesmolten. Dit is een elektronische knop. Vijf weken gelden op de BFI stond hij in de fik. Een stank, niet te filmen. Dacht echt dat heel de motor in brand stond. Gelukkig kun je de motor ook handmatig uitzetten. Dit hebben we al die tijd gedaan. Toch is het onhandig om iedere keer in de machinekamer te moeten duiken om de motor uit te zetten. Vandaar dit Pinkster oponthoud in Martinique. Zoals te zien op de website hebben we St. Maarten al weer vier weken geleden verlaten. Zeilend naar het zuiden doen we allerlei mooie eilanden aan die we op de heenreis min of meer links hebben laten liggen. Te beginnen bij Saba. Een onneembaar eiland. De wind staat meestal verkeerd en vroeger was het eiland alleen te bereiken via heel steile trappen . Dus lang onneembaar voor piraten. Nu is er gelukkig een weg gekapt door de bergen heen. We komen er aan op zaterdagmiddag. Zondagmorgen proberen we wat van het eiland te zien. Jullie hebben ergens een foto gezien van Pieter met drie V.V.V Voor vermoeide vreemdelingen. Maar je kunt ook bedenken. K.K.K. Kerk, kroeg en keuken. De rest is allemaal gesloten. De dames zijn allemaal uitgedost met mooie hoeden en prachtige jurken in de kerk. De heren zitten in de kroeg en de toeristen zitten in de keuken.(lees restaurant) Saba is ouderwets mooi. Kan zo mee doen in de film. Heb er zelfs een beetje last van hoogtevrees. De dorpjes liggen heel hoog op het eiland. De wegen hebben geen goede afrasteringen. Vandaar dat ik al lopend af en toe sta te gillen. Stappen daarom maar weer gauw in een taxi. Wel zo veilig. Op St Eustatius wordt Koninginnedag gevierd. Feestdagen op de eilanden is voor de toerist niet leuk. Je ziet niemand. Alles is dicht. Er wapperden wel overal Nederlandse vlaggen , maar de ceremonie is blijkbaar al vroeg in de morgen geweest. Ben nog wel even op het podium tussen de ballonnen gaan zitten. Zonder publiek is het toch niet zo leuk. St. Kitts doen we op de American way. Toevallig ligt er een groot cruise schip. Dan is het hele eiland in rep en roer. Heeft voor ons ook weer een voordeel. Bij de haven staan rijen taxibusjes. Even onderhandelen met de chauffeur en daarna met een busje vol toeristen een tocht rond het eiland. Het hele eiland is prachtig groen. Allemaal sugarcain. Maar de hele rietsuiker industrie ligt plat. Eeuwen lang hebben ze daar hun onderhoud in voorzien en nu is het niet meer lonend. Wij in Nederland doen het nu met suikerbieten en nog even en niemand gebruikt meer suiker. Op al de eilanden die we bezoeken lees je alleen maar waarschuwingen voor overmatig suikergebruik. Diabetes is hier volksziekte nummer een. Het is me alleen nog niet duidelijk hoe de mensen dan hun inkomen moeten verwezenlijken. Een alternatief voor de suikerindustrie is er nog niet. Een dag later doen we ook nog even Nevis aan. Dit eiland ligt tussen St. Kitts en Montserrat. Het eiland Montserrat benaderen we toch met enig respect. In 1995 is de hoofdstad Plymouth helemaal vernietigd door een uitbarsting van de vulkaan Soufriere. Nog steeds is hij actief. Boven hoog in de top zie je nog overal stoom uitkomen. Het informatiecentrum is vanwege het weekend gesloten. Daar krijg je de juiste gegevens over de werking op dit moment. Met een busje, wat we om de prijs te drukken, weer samen delen met Fransen en Amerikanen, maken we een tour naar het verwoeste deel. Indrukwekkend. De hoofdstad Plymouth is verdwenen onder een meters dikke laag as. De toren van de kerk steekt zielig er boven uit. Hier en daar zie je nog een huis. Of het geraamte van een flat. De vernietigende laag lava heeft alles meegesleurd, of anders verbrand door de hitte. Aan de rand van de lavastroom is nog een grote strook van enkele kilometers wat nu verboden gebied is. Absurd om te zien hoe een mooie villawijk er helemaal verlaten bij ligt. De meeste eigenaren hebben allemaal het eiland verlaten. Die gebleven zijn mogen in sommige zones hun huis toch onderhouden. Misschien is het over 20 of 50 jaar wel weer bewoonbaar. Het aantal bewoners was gedaald van 15.000 naar 2000. Nu wonen er weer 5000 . Zoals men vertelt zijn de nieuwe bewoners allemaal Afrikaners die hier een nieuw leven willen opstarten. Oorlogsgebieden zijn blijkbaar erger dan vulkaandreigingen. s,Avonds gaan we nog lekker uiteten met Marieke en Edo van de Klef in een Creools restaurant. Daarna nemen we afscheid van hun. Ze vertrekken weer richting Nederland. De volgende morgen verlaten we haastig onze ankerplek. Een grote zandsleeper is naast ons komen liggen en op de oever zien we heel grote vrachtwagens staan. Ja je snapt het al. Dat wordt de hele zondag een aanvoer van fijn lavazand. Wegwezen dus. Daar hebben we geen zin in. Herrie, zand en stof. De volgende bestemming is Guadalope. Toch hebben we pech met de wind en stroming. Helemaal tegenwind en een lastige zeegang laat ons besluiten af te buigen naar Antigua.. Het is tenslotte zondag en dus niet te hard werken. Maandag proberen we het nog eens richting Guadalope. Lekker strak aan de wind geeft het nu geen probleem. We doen nog een wedstrijdje met een Canadese boot. De Kraft. Vijf mijl voor de haven hebben we hem ingehaald. De schipper heeft er goede zin van gekregen. Net op tijd trouwens. Van 25 knopen wind is het onder het eiland opeens windstil. Guadalope is ook weer Frans bezit. Vanuit de lucht is het eiland net een vlinder. Wat wij zien vanuit de waterkant ziet er geweldig uit. Er valt hier veel regen, daarom is alles fantastisch groen en door de vulkaan erg heuvelachtig Het doet me erg denken aan de Zwitserse alpen. Ook dit lijkt me weer een goede vakantie bestemming. Het is zeker toeristisch ingesteld. De hoofdstad Point a Pietre is een heerlijk Frans/Creools mengsel. De Foodmarket is een lust voor het oog. Volop fruit vis en groeten. De vissers verkopen van uit hun kleurrijk geverfde houten bootjes zelf de vis. Met grote scherp geslepen messen snijden ze grote dorades in mooie moten. Hoeveel wilt U er? Doe er maar vier. ( twee voor de diepvries) Dit is ruim een kilo. Vijf euro Mevr. Stopt hij er nog een moot extra in de zak. Nou ja. Geweldig toch. Een keur van vissen krabben en kreeften. Tussen de twee vleugels van het eiland is het nogal ondiep, vandaar deze verscheidenheid aan vissen en schelpdieren. Op andere eilanden is lang niet zoveel keus. Aan de Atlantische kant van de Carieb is het 8500 mtr diep. Aan de Westkant slechts 4000 mtr. Dan wordt vissen ook wat moeilijker. Kun je nagaan wanneer ik een appelkroos in het water laat vallen is die lang onderweg voordat hij op de bodem valt. Vanuit Guadalope vertrekken we naar Les Saintes. Een eilanden groepje wat samen met Marie Galante een leuke weekend bestemming kan zijn als je er zelf woont. Wat hebben de bewoners hier een zeilgenot. Gelukkig zie je op alle Franse eilanden weer genoeg zeilscholen Het wordt hier vroeg geleerd. Verplichte lagere schoolkost. Waarom men dat in Nederland niet doet. Daar leren ze alleen in de eindexamenklassen met de bruine vloot op het IJsselmeer hoe je voornamelijk veel bier kunt drinken. Vanuit een vrolijk en vakantieachtig Les Saintes vertrekken we naar Dominica. Weer gaan we een wedstrijdje aan met "de Kraft " die toevallig een uurtjes eerder is vertrokken. Ook nu gaat de schipper de uitdaging aan. Sportief wordt er met vol tuig gejaagd. De Canadezen hebben in de gaten dat wij weer achter hun aan zitten en weren zich moedig. Eerlijkheidshalve moet ik vertellen dat onze boot iets groter is, en in ons geval ook sneller. Toch is het leuk om een wedstrijdje te doen met een opzeiler. Dominica. Wat hebben we hier genoten. We zagen een beetje op tegen de verhalen, die de ronde doen. Het eiland is primitief, niet veilig etc. We hebben (misschien geluk) er niets van gemerkt. Natuurlijk het is primitief en zeer arm. Een heerlijke chaotische rommel. Alsof er geen infrastructuur is. Kapotte auto,s staan jaren op de plek waar hij de geest gaf. Aandoenlijk om te zien hoe vrouwen de was op straat bij een kraan doen of buiten ,op gas wel, staan te koken. Rijk en arm woont naast elkaar. Een mooi huis naast een krot. Soms staan 10 krotten op een oppervlak van een gemiddeld rijtjeshuis. Alles kan. Tijdens ons verblijf wordt toevallig de hoofdstraat opnieuw bestraat. Alles met de hand. Is er soms iets niet te tillen, dan blijft er gewoon een groot gat liggen totdat er een keer een grote trekker komt en gaat men gewoon verder met de weg. Zoals al een keer eerder opgemerkt, rollaters en kinderwagens ook al heb je er een, zijn niet te gebruiken. Deze armoede komt doordat het eiland een beetje communistisch is. Ook heeft de president besloten dat het eiland natuurlijk moet blijven. We huren samen met de "Kraft" d,e vier Canadezen ,twee Oostenrijkers en twee Amerikanen een bus en toeren er twee dagen het eiland mee rond. De taxichauffeur is tevens gids. Dit doet hij voortreffelijk. Elke boom, vrucht of plant legt hij uit. Dit eiland is het paradijs. Onvoorstelbaar wat een natuurlijke rijkdom. Nooit geweten dat èèn ananas 12 maanden groeit voordat hij geoogst kan worden. Een tros bananen groeit 9 maanden aan de boom voor oogst. Alles ligt en groeit hier voor het oprapen. Passie,mango,avocado,kokos,citroen,sinasappel,grapefruit,tamarin,meloen,caschuw ananas en niet te vergeten, alle specerijen. Kaneel,vanille,nootmuskaat,folie,koffie,thee, saffraan etc.etc.etc. Ook nog een keur aan groenten en vreemde aardwortelen. Voor vijftien EC doller hebben we aan de weg gegeten en geproefd van al deze lekkere dingen. De taxi chauffeur had dat goed voor ons uitgezocht. De tocht naar de watervallen boven in de bergen en naar de lavapoelen in het regenwoud zijn adembenemend. De natuur ligt er bij zoals het eeuwen geleden is ontstaan. Geen ontwerper is er aan te pas gekomen geen steen is verlegd. We zijn als kinderen zo blij en springen van kei, naar kei richting waterval. Geweldig. De tweede dag bezoeken we een andere pas en een grotere waterval. Alles is hier nog robuuster. Tien meter onder de waterval durf ik niet meer verder. Balen. De rotsen zijn me ineens te groot en te glad. Stel dat ik er af glijd. Of dat ik weer een arm breek, zoals een jaar geleden. Dit doet me besluiten om niet verder te gaan. Hierover ben ik echt chagrijnig. In de verte hoor ik iedereen gillen als kleine kinderen van genot. Pieter gedraagt zich als een echte Tarzan. Duikt van rotsen en springt van keien. Gelukkig is er wel een gids bij die zegt wat wel en niet kan. Ben een paar uur boos op mezelf dat ik niet verder durfde. Toch sta ik achter mijn besluit. Angst is niet goed. (Was trouwens de oudste dame uit het gezelschap. Hum.) Heb wel wat opgestoken van deze tocht. Moet makkelijker een arm of hand accepteren van anderen die me willen helpen. Niet alles zelf willen doen. Survival doe je namelijk in team verband. We verlaten met spijt in het hard Dominica. Alweer afscheid nemend van ontzettend aardige mensen. Op naar nieuw avontuur. Zijn dus nu alweer een week op Martinique. Aangekomen voor de kade van Saint Pierre. Ook deze stad heeft een legendarische betekenis. Hier is alles geschiedenis wat in Montserrat actueel is. Nu zien we ook dat er wel 100 jaar voorbij gaan eer alle sporen zijn uitgewist. Of dat de natuur alles met een zachte groene hand overwoekerd. De mensen durven er weer te wonen. Hebben vertrouwen in de know how van de moderne meetapparatuur en wetenschap over de gedragingen van vulkanen. We zijn bezig met de laatste klussen en hopen dat ons onderdeel vandaag aankomt. Heb zin om verder te reizen. Tot de volgende P.P. Porlomar Isla Margarita Venezuela 10 juli. Opeens is het alweer zeven weken verder. Het is zomervakantie in Nederland. Hier is niets te merken van deze drukte. Het hoogseizoen ligt toch voornamelijk in de wintermaanden. Wat we nu in de baaien zien liggen zijn voornamelijk de blijvers. Jachten die al jaren in de Caribic wonen. De trek naar het veilige hurricane vrije zuiden is in volle gang. Hier in Porlomar blijven de meeste ook maanden liggen. Venezuela is natuurlijk zeer in trek omdat het in Europesche verhoudingen spot goedkoop is. We merken het tijdens het happy hour. Aangezien het bier en de rum punch letterlijk voor niets is, zie je dan ook de bar uitpuilen met lieden die zo te zien al jaren van al het goede te veel nuttigen. Het gehalte paardenstaart, baard en rode neuzen is aanzienlijk vertegenwoordigd. Je moet dan ook in sterke schoenen staan om met al dat verleidelijke goed gedoseerd om te gaan. Houd mezelf dan ook maar aan een goed glas witte wijn. De rum punch is hier zo sterk. ( Rum is goedkoper dan cola ). Op het eiland wonen zeker 200.000 duizend mensen. Velen leven van een bestaansminimum .Toch is er ook erg veel welvaart. Er staan mooie hotels en prachtige flats. Daardoor is er weer alles te koop in de Super Malls. We doen dan ook weer volop boodschappen. Alle wereld producten liggen in de schappen. Genieten dus. Het lijkt wel of ons leven bestaat uit zeilen en boodschappen doen. Af en toe vind ik het wel eens saai. Maar even boodschappen doen beslaat gauw een hele dag. Dingy in dingy uit. Busje in busje uit. Etc. etc. Ben ook toe aan vakantie. Misschien een leuke vakantiebestemming? Gewoon naar Nederland gaan en een maand hard werken. Veel auto rijden en in de file staan en dan weer terug naar het bootleven. Zal er eens een nachtje over slapen. Baal zo wie zo een beetje. Ben nl. snot verkouden. Met alles wat er aan verschijnselen bij hoort. Hoofd, keel, oorpijn. Niezen , loopneus, etc. etc. Dacht eerst een infectie opgelopen te hebben met het rondje zwemmen om de boot. Maar nu denk ik dat de virussen van afgelopen winter nu pas de oceaan overgestoken zijn en mij te grazen genomen hebben. Het is koddig om te zien. Zit hier achter de laptop in mijn badpak met een wollen sjaal om mijn nek. Pieter vindt het niet om aan te zien en lacht me uit. Heb vanmorgen in het gastenboek van onze Duitse buren mogen schrijven. De Nele van Eva en Horst. Een groot dik gastenboek. De eerste gasten hebben al in 1993 in hun boek geschreven. Zo lang zijn ze al onderweg. Met een onderbreken van 3 jaar om hun huidige schip te renoveren. Het lijkt een beetje op de poëziealbums die we vroeger als kind op school rond lieten circuleren. Het is leuk om te zien hoe ieder er een persoonlijk werkje van heeft gemaakt met tekeningen, aquarellen tot gedichtjes toe. Toch is er tussen mijn groet en de vorige, een leegte van zeker twee jaar. Denk zelf dat het komt door het digitale dagboek wat iedereen tegenwoordig op de laptop zelf bij houdt. Heb zelf dan ook wat foto's moeten downloaden, omdat er inderdaad niets meer aan boord ligt en alles digitaal bewaard wordt. Op het eiland Madeira heb ik nog vol goede moed een plakboek gekocht om alle frutsels en eigenaardigheden van de reis, adreskaartjes etc in te plakken. Jullie raden het al, het plakboek is nog steeds maagdelijk leeg. Schande. (geen tijd) Tijdens de oversteek van Grenada naar Isla Margarita hebben we een tussenstop gemaakt op Los Testigos.( De Weduwen) . Een prachtige kleine eilandengroep waar ongeveer 160 mensen wonen die leven van de visvangst. Als zeilers worden we er gedoogd mits we geen rotzooi achter laten. Je moet dan ook geen vuilniszakken op het eiland deponeren. Op zaterdagavond tijdens volle maan zijn we met een tiental zeilers over het eiland heen naar de playa Gozman gewandeld. Deze wandeling is al een geweldige belevenis. Eerst moesten we een steile helling van zeer los sahara zand beklimmen. Tot aan de knieën zakken we weg in het zand. Het is lachen gieren brullen. Dezelfde belevenis als verse tiefsnee in de bergen. Door het licht van de bleke volle maan en het spier witte zand is het een fantastische aanblik. Het doel van deze nachtelijke wandeling is naar schildpadden kijken die eieren komen leggen op het strand. Na anderhalf uur wachten is het raak. Daar komt plotseling z'n oermonster uit de zee gewandeld. Met zijn poten meegeteld een doorsnee van zeker drie meter. Het naar het droge zand toe kruipen een gat maken voor de eieren en weer dicht maken en dan weer terug naar de zee. Dat gaat dus schildpadden snel. Met tien volwassenen hebben we zeker drie uur staan gapen naar dit natuur fenomeen. Zie de foto's. Weer eens een ander tijdverdrijf op zaterdagavond. We zijn dan ook allemaal zeer onder de indruk. We hebben passend op zondag afscheid genomen van de vriendelijke eilandbewoners door bij hun aan tafel te schuiven . Een vismaaltijd voor nog geen 13 euro inclusief een fles rode wijn. Het kan dus ook nog zo. Een geweldige ervaring. Twee weken eerder hebben we op Grenada ook een leuke ontmoeting met de eiland bewoners. Met een vol busje zeilers uit de baai vertrekken we een uur rijden naar een vissersdorpje, waar de bewoners elke vrijdagavond op straat hapjes verkopen. Het lijkt een beetje op een braderie. Het is een prachtige aanblik . De koks en kokkinnen staan in smetteloos wit allemaal vishapjes te bakken en braden. Iedereen proeft dan ook alsof ze geen weken meer wat te eten hebben gehad. Heb dan zelf ook geproefd en gekeurd voornamelijk viskoekjes en kroketjes op Creoolse manier. Iedereen zit gezellig tussen de dorpelingen aan tafel. Opvallend veel oudere dames uit het dorp met of zonder wandelstok hebben er ook een leuke uit gaans avond van gemaakt. Het lijkt er op dat het voor sommige is zoals in Nederland voor senioren Tafeltje dekje. Velen nemen dan ook weer eten in pakjes mee naar huis. Morgen maken we ons op voor vertrek richting Curaçao. Onze kinderen komen daar ook naar toe. Dus voorlopig geen Prietpraat in de Kombuis. Iedereen een fijne vakantie. Vandaag 31 oktober start ik op onze website onder de noemer Prietpraat uit de Kombuis deel 1 een eigen rubriek. Hoe dat er uit gaat zien moet in de praktijk groeien. Het is niet de bedoeling dat ik Pieter in het vaarwater ga zitten. laat hem maar het nautische verhaal doen. dat is ook de reden dat jullie de laatste 5 weken nog niets van mij gehoord hebben. Beiden moesten we nog onze weg vinden in de takenverdeling . Nou ja “takenverdeling”wat heet. het is niet de bedoeling dat we een typische rolverdeling gaan creeren die zo makkelijk in de oude patronen vervalt. Het mannetje achter het roer en het vrouwtje aan het aanrecht. Nee zo is het helemaal niet. Het is bij ons op de Mama-cocha helemaal duidelijk dat Pieter 200% geschikt is voor het nautische. Mijn rol daarnaast is zeker niet mis. Zeilen kan ik als de beste. Voel me dan ook zeker een goede matroos. Waar ik de kapitein absoluut niet in kan missen is het dekwerk . Hiermee bedoel ik het wisselen of reven van zeilen. We hebben in de loop van onze zeiljaren onze eigen talenten tijdens het zeilen uitgekristalliseerd. We nemen als vanzelfsprekend onze taken elke dag weer opnieuw op ons.We verwennen elkaar in onze tekortkomingen. Hoe zo? . Hoe bedoel ik dat? Zoals gezegd is Pieter goed in navigeren en routeplanning, dat laat ik me gemakzuchtig aanleunen. Daarbij ben ik nooit zeeziek, dus ( toch het aanrecht) zorg ik voor het welzijn van de kapitein. Dit houdt in op tijd eten drinken en op lange trajecten afwisselend wacht lopen. Eten en drinken tijdens het zeilen , daar besteden we toch veel aandacht aan. Het moet wel lekker zijn. het ligt natuurlijk aan de zeegang hoeveel werk ervan gemaakt wordt. Langs de kusten van Frankrijk ,Spanje en Portugal is er volop keuze en voldoende variatie om heerlijke maaltijden klaar te maken. Veel vis en veel groenten. De keuken aan boord van de Mama-cocha is gerieflijk genoeg om me in staat te stellen elke dag iets culinairs te toveren. Af en toe vind ik het wel een gehannes om in de koelkast datgene te vinden wat ik nodig heb. Stel je voor, dit is een grote kist,en dat wat je nodig hebt ligt natuurlijk helemaal onderin. Ook hebben we een diepvrieskistje. Dit is zeker geen overbodige luxe. Als hij helemaal volgestopt zou worden met eten, dan hebben we zeker voor weken voldoende voedsel aan boord. We moeten alleen zorgen dat er voldoende stroom is. We hebben een generator aan boord , dus we kunnen altijd voldoende stroom draaien. Het is een kwestie van allertheid, die elke dag gecontroleerd moet worden. Op een schip voorzie je in je eigen gas water en licht. Maar ook het riool heb je in eigen beheer. Je kunt als er iets mis gaat niet zomaar even een monteur bellen. Nee , als er iets kapot gaat, dan krap je eens achter je oren, mouwen opstropen en klussen maar. Nou , daar zijn we al best handig in geworden. Pieter,s linkerhanden zijn al bijna twee handige rechterhanden geworden.Zijn de grote handen van hem te grof, dan word ik er bij geroepen.Liggen we samen ergens in het vooronder of in de machinekamer te worstelen met schroefjes en bouten. Mijn (dunne) vingertjes moeten dan proberen om op een onmogelijke plaats toch dat schroefje vast te krijgen. Apentrots zijn we dan als het weer gelukt is. Denk nou niet dat ons schip zo kwetsbaar is, nee, maar na een zeiltocht met windkracht 5,6,7 en grote golven, dan schut en rammelt alles doorelkaar. Dus dan merk je van zelf wat er kapot gaat. Een lampje zus of een los boutje daar. Of de deur van de wasmaschine niet dicht gedaan waardoor de deur er bijna uit valt. Elke onoplettendheid wordt dan afgestraft. Hoezo pensionada’s? We werken ons te barsten. (Soms). Dan hebben we het nog niet gehad over boodschappen doen. Dit hakt ook behoorlijk in dag. Aangezien je geen auto meer hebt doe je alles te voet of met onze vouwfietsjes. Hoe verder van huis hoe opvallender dit wordt. Toch hebben we veel plezier van onze fietsen. Het is alleen oppassen geblazen dat je gezien wordt door het gemotoriseerd verkeer. Ze zijn hier geen fietsen gewend. Boodschappen doen is leuk. Spanje ,Portugal, het is gelukkig nog anders. Zeker bij de kleine ambachtelijke winkeliers. De supermarkten bieden helaas alles hetzelfde. Alleen de prijzen, die zijn nog niet zoals in Nederland. Verbazend hoe goedkoop. (misschien nog goedkoop). Alleen hier in Portugal is de diesel duur. Net zo duur als in Nederland. Eergisteren uitgaan eten in Porto. Geweldig. De Portugese keuken is overvloedig en zwaar. We waren met zeilvrienden in een restaurant waar ook een groot beeldscherm het voetbal liet zien. Toen Porto uiteindelijk de wedstrijd won, knalde er zo’n oorverdovend geschreeuw los, dat we dachten dat er een gasfles ontplofte. Maar over dat eten gesproken. Rob , had zin in croquetten, stonden ook op de kaart. Hij dacht aan garnalencroquetten, als voorgerecht. Bleek uiteindelijk een groot bord met vis,vlees en kaascroquetten te zijn .In het midden lagen grappige kleine mopjes. voor ons iets onbekends. Toch maar proeven...................... Het smaakte niet lekker... Een beetje naar poep.... We vroegen aan de ober wat het was. Iets van het varken. Ja maar wat? ... We kwamen zelf tot de conclusie dat het varkenstepels waren. Nou ja. Mijn hoofdgerecht was verrassend ,Limburgs zuur varkensvlees met vongole’s. Erg lekker.Voorlopig is de Portugese keuken favoriet. Wordt vervolgd. Prietpraat uit de kombuis zondag 12 november deel 2 Er wordt door de kapitein gevraagd of ik al kopij heb voor de kombuisprietpraat. Nee dus, te druk, te laat, te moe of net een glaasje wijn te veel. Vanmorgen zijn de omstandigheden ideaal. Geen uitstel dus. Het is 9.00 uur in de ochtend. Stralend blauwe hemel, temperatuur nog wat fris.18 tot 20 graden. Windje twee tot drie beaufort. De laptop staat op de eettafel, eronder ligt een gel-pad, dat vangt de schuine stand een beetje op. Hoofd ook nog lekker fris. Op de achtergrond staat de wereldomroep aan en hoor ik lekker Nederlands geklets Ze hebben het over een nieuwe film "Kinderkruistochten" uit de middeleeuwen. Op kruiskoers loopt het Nederlandse vrachtschip de "BOTERDIEP". Dat kan ik lezen op de A.I.S. Het enigste minpunt is een vieze lucht van chemicaliën van industrie op het vaste land. We kunnen de kust niet zien maar ruiken. Blijkbaar hebben ze hier niet z'n strenge wetgeving voor uitlaatgassen dan in ons land. De laatste twee weken waren rustig met prettig weer. Voor de verandering geen storm of regen. Denk nog met veel plezier terug aan de uitstapjes naar Porto en Coimbra. Met de trein naar de universiteitstad Coimbra worden we verrast door het landschap. Bijna een uur lang zien we alleen maar rijstvelden, doorkruist met slootjes water. Afgewisseld met dorpjes waar de tijd nog stil staat. Het lijkt wel of ook de stationnetjes nog handmatig bediend worden. Het ziet er uit zoals in mijn jeugd. De jaren vijftig van de vorige eeuw. (Zo oud ben ik al ) Zag zelfs een heuse scharenslijper. Met zijn werkplaats voor op het stuur van zijn fiets gebouwd. De slijpstenen worden aangedreven met een plankje dat weer op een pedaal gemonteerd is. Jammer dat ik er geen foto van heb gemaakt. Vroeger thuis kwam er regelmatig een aan de deur vragen of er nog wat geslepen moest worden. Mijn moeders schaar was altijd bot omdat wij kinderen er teveel papier mee knipten. Ook verdwenen uit het straatbeeld. 1 November is Allerzielen. Nou dat is te merken aan een overdaad aan chrysanten, dahlia's en lelies. Met name de vrouwen helemaal in het zwart gekleed sjouwen met volle armen in bussen en treinen met bossen bloemen. Hun dierbare doden worden beslist niet vergeten. Tegenover me in de trein zit een bos 'bloemen' zo lijkt het tenminste. Daar achter zit een oude vrouw. Diep in slaap.( Zie foto) Van consternatie vergeet ze bij uitstappen ook nog haar kalebas. Pieter er nog achteraan gerend. Diep dankbaar was ze. In een propvol piepklein fourniturenwinkeltje vraag ik naar elastiek en word geholpen door zeer oud mannetje die 5 mtr. met een duimstok afmeet en dat kost maar 1 euro. Trouwens in deze streek wordt nog veel kant en borduurwerk gemaakt. De mooiste tafelkleden, handdoeken en beddengoed worden voor spotprijzen aangeboden in winkeltjes. Helaas,… doorlopen. Op de boot past het niet. Ook winkels met bruidsjurken , doopjurkjes, communiekleedjes zijn er naar mijn gevoel te veel. Allemaal prachtig. Nu weet ik ook waar onze Maxima haar mooie jurken vandaan haalt. Het kost in verhouding ook nog niets. Ook het stadje Porto is een overdaad aan tegenstellingen. Arm en rijk woont naast elkaar. Veel is al gerestaureerd. Maar even zoveel valt van rottigheid bijna in elkaar. Prachtige huizen (ooit) liggen te vergaan. Blijkbaar is er decennia lang geen geld geweest. Toch te gek dat men liever in een soort Bijlmermeer buitenwijk woont in plaatst van in de mooie oude binnensteden. De Spaans/Portugese yup ziet er blijkbaar nog niets in om te renoveren. Ook moet ik me nog wapenen tegen over een ander gruwelijk straatbeeld. Mensen die bedelen, daar ben ik wel aan gewend. Maar jongelui met afgehakte voeten!!!!!!!!! Die op krukken strompelen en voor geld vragen, daar kan ik met mijn verstand niet bij. Het zijn zo'n arme drommels. Dan te bedenken dat iemand die verminking op zijn geweten moet hebben. Het zal nooit wennen. Cascais hebben we gisteren verlaten. Prachtige buitenwijk van Lissabon. Daar zou ik wel kunnen wonen. Er ligt ook de grootste mall van Europa. Zijn we niet geweest hoor. In het centrum ligt ook al een grote Jumbo dus jullie snappen het al, onze kasten puilen weer uit met lekkers. In de schappen van de super stonden zelfs de augurken van Kuhne ( mijn favoriete merk) . Helaas vroegen ze er 3.75 voor. Nou ja. Heb nu Russische met een knoflook smaak. Op de bovenverdieping van de Jumbo is een etage met allemaal restaurantjes die eten aanbieden uit de hele wereld. Erg leuk. De eetcultuur is hier toch al uithuizig. Er worden dan ook erg overvloedige maaltijden aangeboden voor redelijke prijzen. Niet alleen pasta's en hamburgers, maar lekker gezond. Voor €6.95 hadden we een smakelijk bord wat we zelf langs een buffet konden uitkiezen. Vis,vlees,gril,aardappelen,friet,rijst, groenten,rauwkost,fruit, kortom te veel. Maar erg lekker. Pieters verjaardag hebben we samen gevierd. Bij het ontbijt missen we toch stiekem de kids. Maar ze hebben op de laptop een leuke verrassingsvideo gemaakt. De moderne technieken maken veel goed. Ook sms en mails op de website geven de kapitein een goed gevoel. De middag hebben we op de fietsjes in de omgeving doorgebracht. s'Avonds is er zowaar bezoek. Edo en Marieke van de Klef zijn op bezoek. Dit zijn de eerste vertrekkers van het maandblad "Zeilen" die we in Enkhuizen in maart op de vertrekkers dag hebben ontmoet. Ze zeilen een dag later naar Madeira voor een rondje Atlantic. Beiden zijn pas begin dertig en breken er nu al een jaartje tussenuit. Knap hoor. Ook daar moet je lef voor hebben om zo maar een carrièreonderbreking aan te durven. Na het nuttigen van enkele flessen wijn en veel gezellig kletsen gaat de jarige tevreden naar bed. Toch nog een leuk feestje. (Edo en Marieke weten natuurlijk niet dat Pieter jarig is) Wordt vervolgd. Zondag 17 december, ( Een vreemde ontmoeting?) Het is lang stil geweest in de kombuis. Om onverklaarbare reden borrelde er geen fantasie . Waarschijnlijk een verzadiging van alle indrukken. Het is ook niet mis wat we allemaal zien. Ook heb je iedere keer de veranderingen van de omgeving, weer nieuwe vrienden etc. We hebben genoten in Porti Moa. Een leuke ontmoeting gehad met Jurrien en Christien uit Venlo. Deze mensen zijn onderweg naar de Middellandse zee. Het deed me goed weer veelvuldig Nederlands te praten. De gemiddelde Nederlandse vertrekker ligt ruim een maand op ons voor in het te volgen traject. We ontmoeten wel veel Fransen die nog gauw vanuit de Middellandse Zee even de Caribic doen. De oversteek van Porti Mao naar Madeira was ons eerste lange traject. De eerste 18 uur waren nogal onrustig vanwege slecht weer enkele dagen eerder. Maar het inschommelen ging ons goed af. Had zelf geen last van zeeziekte. Mijn tweede wacht van 4 uur tot 8 uur in de ochtend was dan ook net een half uurtje bezig. Zat heerlijk weggedoken in mijn hoekje onder het dekhouse te overdenken wat er zou gebeuren als je plotseling een walvis zou tegen komen. Het was pikkedonker. De maan was al weg. Er liep een lange deining en tot nu toe hadden we nog nooit een breker langzij gehad. Opeens vanuit het niets een enorm gebruis en een grote golf vloog opzij over de reling. Alles nat. Om de sensatie kompleet te maken loeide de electrische lier als een gek in de rondte. Gelukkig zat er geen lijn om . Het was loefzijde. Blijkbaar heb ik toch een gegild van schrik, want Pieter komt naar buiten gestormd met verwilderde ogen en wat van die groene oordoppen uit zijn oren stekend niet wetende wat er is gebeurd. Hij kordaat de electrische lier uitgezet. Door de enorme plens water is er blijkbaar even ergens kortsluiting geweest. Gelukkig was dit maar van korte duur. Bekomen van de schrik en terug denkend wat dat nu toch allemaal was geweest zijn er maar twee opties. a- Een laatste breker van een wegebbende depressie. b. Een boze walvis mammie, omdat ik midden door een nest babywalvissen vaar. De Kapitein verwijt me dat ik teveel fantasie heb. Nou ja. Een paar uur later. Mijn wacht zit er op en doe nog gauw een dutje. Opeens weer een gebrul uit de kuip. Kom gauw kijken............ en ja hoor. Een hele groep walvissen. Best angstaanjagend. Met ingehouden adem denk je dat ze je niet merken en hoop je maar dat er geen weer van die gekke kuren krijgt , want nu ben ik overtuigd van mijn nachtelijke ervaring. Spannend he? Inmiddels hebben we Madeira al weer verlaten anders zouden we verdronken zijn in de kerstsfeer. Zie het andere deel van de website. Wat ik nooit zal vergeten is het bezoek aan een prachtig klein museum. Vroeger een paleisjevan een rijke meneer. Nu ingericht met een waanzinnig mooie verzameling kunst uit de hele wereld. Een zekere Joao Carlos Abreu heeft 50 jaar op al zijn reizen door alle continenten alles verzameld wat hij mooi vond. Te veel om op te noemen. Elke kunstliefhebber die ooit in Madeira komt moet dit Universo de Memorian maar bezoeken . Ze maken er niet veel reclame mee. Het museum kan nl. een grote massa toeristen niet verwerken.****** Verder een dag rondgeraced met een huurauto. Pieter moest bewijzen dat hij het autorijden nog niet verleerd is. Het was ruig rijden daar. Veel bochten door bergen en dalen. Omhoog en omlaag. Met altijd rondom de oceaan. Spectaculair. Nu weet ik ook weer het volgende; wordt niet zeeziek maar heb wel hoogtevrees. Van het drukke Madeira nu in Ila Graciosa, het andere uiterste. Een woest piepklein vulkaaneiland met drie bulten van kraters. Er wonen 300 vissers en wat verdwaasde oude hippies. Elke dag komt een kleine ferrie met een handvol alternatieve toeristen die komen mountainbiken. Om vier uur is de boot weer vertrokken en de rust weer gekeerd. De havenmeester is tot 3 januari met vakantie en wel zo leuk, we liggen nu gratis in de haven. Dit vinden we niet erg. Morgen gaan we richting Las Palmas. We krijgen met de jaarwisseling onze Eveline en vriend Maarten op bezoek. Een leuk vooruitzicht. Wat doen we met de Kerst? Voor jullie een vraag, voor ons een weet. Voor het eerst in jaren geen gedoe met wild, vis en gebraad. Geen sauzen en veel drank. Wel een beetje wennen. Heb jaren grote kerstdiners gehad met veel mensen om me heen. Waarschijnlijk zijn we maar met ons twee. Hazen en konijnen ree en fazant kennen ze hier niet. Dus wat eten we met de kerst? Toen we klein waren kregen we van mijn moeder Limburgse kip in het zuur. (gemarineerd in wijn,,azijn uien en laurier.) Ze hebben hier van die kippen zo dik. Voor een paar euro kan het leger des heils mee-eten. Een idee. Jullie eten natuurlijk allemaal vis-soep van de Mama-cocha.
[Web Creator] [LMSOFT]