Waarom zeilen met de Mama-cocha?
Zoals zovelen van onze leeftijd wordt het tijd om onze droom te gaan realiseren. En deze droom is om een stukje te gaan zeilen. Een stukje verder en voor langer als wij samen, Maria en Pieter 1950, al de laatste jaren doen. De historie, Eerst zeilde Pieter op de Maas bij Venlo, met de zeeverkenners, 14 jaar oud. Alle diploma´s op zak en al gauw met vletten aan het zeilen, de Maas op en af. Met zestien jaar niet zoals zovele vriendjes een brommer gekocht, maar een zeilboot, een F.J., en ook hiermee dagen lang zeilend op de Maas. De rivier had geen geheimen meer en elk vrachtschip werd gebruikt om mee te surfen of om mee te slepen om weer naar huis te komen. Toen verscheen Maria op het toneel, zag en overwon, en hoewel nog nooit gezeild, zeer enthousiast meezeilend. Samen kochten we onze tweede boot, een Clipper, een snelle open boot met alles erop en eraan, spi, trapeze, verstelbare mast, open spiegel, een De Ridder ontwerp. Onze huwelijksreis werd voor een groot deel in de trapeze en hangbanden doorgebracht. Wedstrijden varen, onze horizon verbreden op het water, maar door de gezinsplanning werd het daarna een eenmans Laser. Hoewel ook zeer spectaculair voor die tijd misten we toch het samen zeilen. Daarom kozen we hierna voor de Yngling, een driemans kielboot. Veilig en ook zeer sportief en plaats voor de kinderen. Hier werden ook nog veel wedstrijden mee gevaren maar het toeren werd steeds belangrijker. De kinderen Eveline en Erik gingen altijd mee, eerst liggend in de spinakerzak en later in het kinderstoeltje, en vervolgens zelf zeilend in Optimist en Splash. Met de Yngling werd ook op ´´ open ´´ water gevaren, van IJselmeer tot Noordzee en het grote water trok steeds meer. En uiteindelijk in 1992 namen wij de grote stap, letterlijk en figuurlijk en lieten wij de Quint bouwen, een Q33 cruiser racer, ook een De Ridder ontwerp. Na nog een jaar gedeeltelijk op de plassen in Roermond en in Zeeland gevaren te hebben kozen we al snel voor de heerlijke Zeeuwse wateren. Colijnsplaat werd onze nieuwe thuishaven. Ook hier nog wel een wedstrijdje maar de nadruk kwam toch meer op het toeren te liggen. In onze korte vakanties voeren we even op en neer naar de Kanaal eilanden of St.Malo en de noord Bretonse kust. De afstanden werden steeds groter. En het verlangen naar groter water, steeds een kaap verder. Dus weer nieuwe plannen en in 2000 besloten we dat we nog wel verder wilden varen. We maakten een afspraak met de broer van Maria om in Fremantle, Australie, een kopje koffie te komen drinken, maar dan wel op eigen kiel. Hiervoor werd de Quint verkocht en sinds 2004 zijn we de trotse bezitters van de`` Mama-cocha``, betekent ``Godin van het water`` in Incataal, een Koopmans Concord 47, in aluminium gebouwd door Alumarine in St.Annaland. Deze boot heeft alles om ons over de wereldzeeen te brengen. In 2005 en 2006 hebben we onze bedrijven verkocht en hopen bij leven en gezondheid in medio-eind 2006 vanuit onze thuishaven Breskens te vertrekken.
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer
Sed diem nonummy nibh euismod tincidunt
St lacreet dolore magna aliguam
Ut wisis enim ad minim veniam
quis nostrud exerci tution ullam corper suscipit lobortis
nisi ut aliquip ex ea commodo consequat
Español
English
Français
Nederlands
Italiano
Deutsch
Sailing Mama-Cocha
Lorem
Ipsum
Dolor
Sit
Amet
[Web Creator] [LMSOFT]