Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer
Sed diem nonummy nibh euismod tincidunt
St lacreet dolore magna aliguam
Ut wisis enim ad minim veniam
quis nostrud exerci tution ullam corper suscipit lobortis
nisi ut aliquip ex ea commodo consequat
Español
English
Français
Nederlands
Italiano
Deutsch
Sailing Mama-cocha in 2010
Lorem
Ipsum
Dolor
Sit
Amet
Dit jaar zullen we vanuit het Verre Oosten de sprong maken naar Europa. Weer een vierde deel van onze zeilreis. Via India, het Midden Oosten/ Afrika en de Middellandse Zee varen we richting Nederland. We plannen zo ongeveer in september/oktober weer terug te zijn. Maar eerst zullen we de z.g. pirate alley moeten passeren, iets wat ons en alle zeilers die deze route doen nogal bezig houd. We hebben er enkele maatregelen voor genomen, die we echter pas na de passage zullen vertellen. januari 2010 Maar voorlopig liggen we nog steeds in Phuket en wachten op het bezoek van mijn zus Iris en haar dochter Karin. Ze komen ons veertien dagen gezelschap houden. Ze verblijven in Patong Bay in een hotel, maar ze zullen wel enkele dagen met ons naar de mooie baaitjes meevaren. Ondertussen gaan wij door met onze klussenlijst en de verdere voorbereidingen voor het volgende grote stuk. We huren enkele dagen een taxi die ons naast naar alle toeristische highlights ook naar de diverse nautische bedrijven brengt om wat spullen te kopen en onze gasflessen te gaan vullen, een klus die vaak lastig is. We hebben inmiddels vier verschillende aansluitingen en drie verschillende flessen. Deze zitten nu weer vol en zullen het tot Turkije moeten volhouden. 20-01 07.46.376 O 98.18.157 N Nai Harn Bay We trekken vandaag het anker uit de Thaise bodem. Niet met tegenzin overigens. We hebben wel zin in een flink stuk zeilen. Dat is er eigenlijk al niet meer van gekomen sinds we halverwege Indonesië waren. Onze Nanni heeft daarna het meeste werk moeten verzetten. Een flink stuk oceaan is dan ook zeer welkom 24-01 07.21.356 N 91.58.567 0 op weg naar Cochin India 24835nm We hebben ook de hengel weer uitstaan om eventueel een visje te verschalken. Tot Maria vanmorgen zegt; De lijn staat strak!! Voor ik echter er bij kom knalt echter de hele hengel inclusief molen en lijn van de reling af!! Dat was blijkbaar wel een heel groot visje!! Jammer hoor. 26-01 06.27.378 N 86.04 657 O op weg naar Cochin India 25208nm We hebben weinig wind op dit traject tot op heden. Vijf tot tien knopen wind pal van achteren. Dat geeft geen topsnelheden. De laatste 24 uur slechts 108nm…. Wel hebben we een grote walvis direct achter de Mama-cocha gespot. 20 meter zeker wel. Foto? Natuurlijk weer te laat met de camera! 28-01 05.52.832 N 80.39.982 O op weg naar Cochin India 25538nm We hebben wel weer de beloofde NO passaat. 20 tot 25knp. We suizen door het water, vier uur achter elkaar 10.5knp gemiddeld. Dat levert tenminste een 24 uur afstand op van 198nm. De dolfijnen buitelen met ons mee de hele dag. 30-01 08.31.813 N 76.49.416 O op weg naar Cochin India 25824nm In de Golf van Mannar zijn we klassiek gegeseld door een snoeiharde noorden wind. De grote baai tussen Sri Lanka en India staat er om bekent. Met 60' aan de wind op een noordelijke koers. Dat is iets dat de Mama-cocha al lang niet meer heeft moeten ervaren. Een korte hoge golfslag maakt het totaal echt "leuk". Dus bakken met water aan dek. Gelukkig kunnen we wel een flinke snelheid maken, geholpen door de stroom. 205nm in 24 uur. Nu varen we zeer rustig langs de kust van India omhoog. Halve wind, afwisselend een landwindje en een zeewindje. Vlakke zee. De geur van jasmijn en allerlei andere kruiden komt ons tegemoet. India…….. Nog 120nm tot Cochin. 03-02 09.58.152 N 76.15.407 O Cochin, India 25926nm Op zondagmiddag 31-01 om 15.00u hebben we ons anker uitgegooid voor het Custums en Port Authority gebouw. Direct daarna maken we kennis met de Indiase bureaucratie. Eerst de healthofficer met twee sets formulieren, daarna een custumsofficer in een smetteloos wit uniform met een set van tien formulieren, deels met de hand geschreven, in drievoud en met een speld samengehouden en per formulier moeten de carbonblaadjes omgewisseld worden. Goed voor een uurtje schrijfwerk. Wel gezellig kletsend met de man. Omdat het zondag is kunnen we pas maandagmorgen naar het gebouw van de Port Authority en custums komen. Daar kom je in een wereld die wel van 100 jaar geleden lijkt. Vele kantoortjes met vele bureaus en mensen die allemaal wat doen, zoals een formulier schrijven of oneindig veel stempels zetten. De formulieren, weer 10 stuks voor ons in drievoud, nu zonder carbonpapier, worden dan weer door iemand anders van het ene bureau naar het andere gebracht voor nog meer stempels en komen dan weer terug bij ons waar wij eindelijk ook onze bootstempel mogen gebruiken om ook weer alle formulieren en duplicaten te stempelen. Bijna lachwekkend als het niet zo serieus door al die honderden mensen gedaan werd. Dit alles word opgeborgen in een map en weggelegd. Voor ons liggen stapels van die mappen in stoffige open kasten. Ik kijk er even stiekem op en zie nog mappen met jaargang 1997 liggen. En dan te weten dat Cochin een middelgrote havenstad is, zoals b.v. Amsterdam! Toen we zondagmiddag binnenvoeren kwam de Queen Mary 2 net naar buiten varen- mooi schip trouwens- en ook de formulieren van de 5000 passagiers en crew worden zo met het handje verwerkt. Hier na mogen we de Mama-cocha verleggen naar de ankerplaats. Deze ligt voor de stad Eurakalum, het nieuwe deel van Cochin. Wat een kleuren, geuren en massa's mensen. Cochin met de stad Eurakalum er aanvast is bewoond door ongeveer 1.5 miljoen mensen. Klein voor Indiase begrippen. De stad ligt in een lagunegebied van ongeveer 50 maal 50 kilometer. De Portugezen hebben de stad gesticht omstreeks 1500, waarna het zoals wel vaker gebeurde alles door de Dutch overgenomen is (veroverd) en waarna de Engelsen het weer van ons overnamen. Zo ligt hier het Bulgatti Paleis, het oudste Nederlandse paleis ooit buiten ons land gebouwd. Het is een echte toeristische bestemming. Veel Indiërs in het nieuwe gedeelte, maar ook westerse toeristen in het oude Fort Cochin. In de haven zijn vele rondvaartboten, die na een paar dagen ons ook als bezienswaardigheid het programma hebben opgenomen. Boten vol toeristen zwaaien 's morgens vroeg al naar ons terwijl we nog aan het ontbijt zitten. De Indiërs zijn allemaal zeer enthousiast dat buitenlandse jachten hun land en haven aandoen. Op de wal spreken ze ons vaak aan waar we vandaan komen. Als we zeggen; Dutch, vertellen ze ons over het Dutch Cementery en The Dutch Palace. De eerste week zijn we druk met de weg te vinden en wat reparaties te doen. Zo is er de uitlaatslang van de generator lek. Zomaar een nieuwe halen in een bedrijf is er niet bij. De slang die men hier verkoop voldoet zeker niet aan onze standaard. En ze zijn allemaal maar een meter lang! Iets te kort dus, maar -no problem- ze maken even een verlengstukje. Na drie dagen hebben we een uitlaatslang op z'n Indias. Goed voor twee maanden, gelukkig heb ik er maar gelijk twee laten maken. Zeer charmant is een bevestiging geven van een gesprek door de Indiërs. Men schud heel charmant met het hoofd, waardoor je eerst denkt dat ze nee zeggen! We spelen natuurlijk ook gewoon toeristje en laten ons in een tuktuk naar een olifanten opvangplaats brengen, 140km hobbel de bobbel door het waanzinnig drukke verkeer. Een paar keer denken we dat ons laatste uur geslagen is door de halsbrekende toeren van alle weg gebruikers. Het eten buiten de deur is een ervaring apart. Een paar dagen eten we zelfs helemaal vegetarisch, heel normaal voor de Hindi. En spotgoedkoop, 2-3euro met een drankje (alcoholvrij) met z'n tweeën. Een knipbeurt was voor mij toch wel weer 0.80e. Alles bij elkaar is India een echte verrassing. Een lange vakantie zeker waard. We hebben maar weer een zeer klein stukje van het land gezien maar we vonden het geweldig. De voorbereidingen voor het volgende grote stuk tot Egypte gaan door. Alhoewel er niet echt veel te koop is zoals we dat gewend zijn kunnen we toch voldoende levensmiddelen inslaan. Veel fruit en groente, ook weer spotgoedkoop. De kwaliteitsnorm van de slagerij was wel een beetje laag, maar de 3kg biefstuk voor 5e niet om over te klagen. We hebben nu voor het eerst kannen met 200lit extra diesel op het dek staan om maar voldoende voorraad te hebben. Hierdoor kunnen we een langere tijd op vol vermogen met de motor varen, mocht dit noodzakelijk zijn…….. De Mama-cocha gaat nu richting Oman. We zullen geen positierapporten meer uitzenden tot na de Aden in Jemen. 16-02 13.02.403 N 67.56.430 O op weg naar Salalah 26477mn Vijf dagen zijn we alweer onderweg. De helft van de afstand hebben we er al opzitten. We vertrokken met twee andere boten uit Cochin op een noordelijke koers langs de kust om de zee en land wind te pakken. Helaas komt er een lage druk gebied dat dit patroon al na 12 uur verstoort, waardoor we besluiten om maar direct noordwest te gaan varen. Hierdoor moeten we een groep eilanden passeren, uitlopers van de Malediven maar Indias grondgebied. De verleiding om hier te ankeren is groot, maar de bureaucratie houd ons tegen. We kunnen een vergunning van twee uur krijgen waarvoor we een uur op de VHF moeten onderhandelen. Dan maar liever door. De wind pakt gelukkig goed op en met een NNW wind van 10knp kunnen we strak aan de wind goede voortgang maken. We zitten inmiddels in de piraten zone en alle schepen, ook de grote jongens, varen zover mogelijk noord. Normaal hebben ze een hele kerstboom met verlichting aan, maar nu zie je alleen hun boordlichten en die zijn echt niet groot. Of zoals vannacht een groot schip wel op AIS te zien was maar helemaal geen boordlichten aan had…Van dit schip zagen we via de radar enkele kleine bootjes afvaren dus de echte schrik sloeg ons wel om het lijf. Ze gingen richting een ander vrachtschip, wel verlicht. Heel vreemd. Dus oppassen geblazen. Elk ander vaartuig word met argwaan bekeken. De Arabische Dows, vissers en handelsboten, komen echter graag naar ons toe, beangstigend in eerste instantie, maar ze willen alleen maar enthousiast zwaaien…..Tegenhouden kunnen we ze niet. 20meter lang en een hoog vrijboord, met een zware diesel, willen ze kwaad dan is het jammer maar helaas. Gelukkig hebben we nu een NO wind 15-18knp waardoor we halve wind met 7-8knp over een redelijke hoge zee snel een grote afstand kunnen zeilen. En de Arabische Zee is 1.3miljoen vierkante nm groot. We geven geen positie rapporten door en via het SSN, safety en sucurity net, worden de posities in code gemeld. Hierdoor zijn we om te vinden een speld in een hooiberg. Blijft alleen het toeval over. 19-02 15.23.691 N 59.23.259 O Arabische Zee, richting Oman 25999nm De zee is verder wel leeg nu. Een enkel groot schip passeert, meestal een grote en zeer snelle container boot. Zelfs vissers zien we de laatste twee dagen niet meer. Terwijl we toch maar 300nm van de kust zitten. Het geeft ons in ieder geval een onheilspellend gevoel. De lol is er bij ons ook een beetje af en het geeft allemaal wel spanning, terwijl we normaal zo genieten van deze lange passages. Mooi zijn de nachten wel, de zee fluoresceert enorm, we trekken een lang lichtgevend spoor door de oceaan. De dolfijnen die op bezoek komen zijn een en al lichtspel. Helaas worden het wel al een stuk kouder, we moeten weer t-shirts en broeken aan in de nacht. Gelukkig blijft de wind redelijk staan 10-15knp met een SOG van 5-7knp maar wel een vlakke zee. Er zijn op dit moment nog een tiental jachtjes onderweg op dit stuk, terwijl gisteren het eerste convoy uit Salalah richting Aden vertrokken is met een twintigtal jachten. 21-02 16.56.985 N 54.00.314 O Salalah, Oman 27323nm Op 300nm voor Salalah horen we in de morgen plots een flinke klap op het voordek. Wat kan dat nu weer zijn? Een blik op de mast levert de oorzaak op. Een gebroken SB onderwant! De zware lage stag ligt op het dek. Afgebroken bij de toggle = bevestiging in de mast. Een 2cm dik RVS stuk is zomaar afgeknapt. Een geluk is dat we maar 5knp wind hebben. Het grootzeil staat er net weer vol op na een nacht motoren. Met de 20knp van een dag eerder was de mast zeker gebroken! We hebben twee Dyneema lijnen aan boord die als noodverstaging kunnen dienen en een ervan staat binnen een kwartier strak gespannen op de plaats van het gebroken onderwant. De resterende 300nm varen we dan maar op de motor. Je mast verliezen en weer laten repareren in dit soort gebieden kan een zeer langdurige en kostbare zaak worden. Dat hebben we liever niet. Op zondagavond 19.00u laten we ons anker vallen in de containerhaven van Salalah. In een afgelegen stukje van de oorspronkelijke haven, tussen de Dhows van de vissers en de veevervoerders. Het nieuwe deel ligt vol met grote containerboten die dag en nacht gelost worden. Plus de warships van de coalitionforces, waar we op grote afstand van moeten blijven van de port control. Maria had onderweg een heerlijke stoofpot gemaakt van de bief uit Cochin en via de marifoon hadden we al de aanwezige Nederlandse (Johanna en Hafskip) boten uitgenodigd om bij ons aan boord te komen dineren. Een hartelijke welkom kwam ons dus ten deel! 24-01 16.56.985 N 54.00.314 O Salalah, Oman 27323nm Het inklaren is ook hier een heel gedoe en gaat in het Arabisch, en dat zijn we helemaal niet machtig, zodat we de hulp van Mohammed als agent graag accepteren. Hij staat in zijn traditionele kleding dracht, een smetteloos witte Mohammed jurk en keppeltje al op ons te wachten. Hij regelt alles, inklaren, telefoonkaart, diesel, huurauto en biertje in de expatclub! Inmiddels kunnen we met Nederland bellen met HallSpar voor het bestellen van de stag die via DHL naar ons toegestuurd word. We rijden voor het eerst door de zandbak van de stad Salalah (160.000 inw.) Een heel andere wereld vergeleken met Cochin. Oman(3miljoen inw.) is een sultanaat, met een totalitaire democratie…., dus alles wordt van boven geregeld. Maar ze hebben hier flink veel olie en geld is geen probleem. Alles is booming. Op de grote vierbaanswegen wordt de tussen afscheiding het gazon en bloemperken continue besproeid en er staan "antieke" lantarenpalen. Tussen de luxe bolides vallen wij met onze toeristen huurautootje wel op. Het lijkt ook alsof elke inwoner een mooi groot huis kan bouwen, het ene paleisje na het andere word opgetrokken. Het is een echt Islam land. Je ziet vrijwel alleen mannen, heel aardig en vriendelijk allemaal, veelal in de traditionele dracht, ja, allemaal smetteloos wit. De enkele vrouwen die je ziet, zijn volledig ingepakt in zwart. De consequentie is dan ook dat in het openbaar al het werk door mannen gedaan wordt, is het niet in te vullen door Arabieren dan zijn er genoeg Indiërs of Bengalezen om dit werk te doen. Iedereen spreekt tenminste wel een beetje Engels, loop je langs de vele kleine eettentjes word je al snel uitgenodigd om een kopje koffie te mee te drinken, mierzoet met veel melk. We rijden een paar keer de stad uit het droge land in. We zien een ruw, kaal, droog erg indrukwekkend landschap. Na de kust loopt er een hoge berg keten met diepe kloven. Met bij de top bewolking die een beetje vocht aan de grond afgeeft. Je ziet daar dan direct groen aan de struiken. Beneden in de kloven, die uitgesleten rivier beddingen zijn, zitten diverse kwekerijen van groentes of fruit. Met wat vocht blijkt de bodem zeer vruchtbaar. Mohammed verteld dat in het regenseizoen, 4 weken in juni/juli, alle droge stukken veranderen in groen en bloemen. Aan de afwaterings kanalen kun je zien dat er dan ook een massa water naar beneden komt. Op de autowegen staan rood/witte palen met de tekst- niet rijden als het water bij rood staat. Er staat dan makkelijk een tot anderhalve meter water op de weg. Een ander opvallend verkeersbord is dat van -Pas op overstekende dromedarissen-, die zie je dus echt regelmatig zo maar langs de weg lopen en ook oversteken. Dromedaris is een kameel met een bult. Naast de dromedarissen steken ook de loslopende koeien en geiten zeer regelmatig de weg over. En stop het hele -nou ja druk is het niet- verkeer. De oude armoedige woningen staan vaak nog wel op het platteland, nu allen verlaten voor luxe woningen en flats in de dorpen of stad. 05-03 15.52.021 N 52.49.265 O Onderweg van Oman naar Aden Yemen 27421nm Donderdag morgen verlaten we met het konvooi de haven van Salalah. Het gevaarslijkste stuk echt 600nm door de Pirate alley. Het konvooi is opgezet door Joost van de Hafskip, met name om ook hemzelf met zijn crew een veilige passage te geven. Hij heeft n.l. de kleinste, dus langzaamste boot! Door het konvooi op te zetten is hij zeker gegarandeerd van een veilige groep om hem heen. Goed bedacht Joost. Het konvooi bestaat uit 20 boten, in alle maten en soorten, willekeurig verdeelt in vier groepen. Er is een konvooileider, Joost en drie groepsleiders, waaronder de Mama-cocha. Bij het verlaten van de haven gaat het al gelijk fout in mijn groep. Een van de boten een lichte cat, heeft al (buitenboor)motorproblemen. Beide motoren vallen stil, net voor HMS Tromp. Ze blijken i.p.v. benzine diesel in de tanks zitten! Het eerste slepen begint al, in dit geval door de Nederlandse Chin Yan. Vijf mijl buiten de kust moeten ze omdraaien om hun hele voorraad 700ltr. diesel om te ruilen voor benzine! In de loop van de nacht halen ze ons alsnog in en voegen ze zich weer bij ons. Konvooi varen, want zeilen is er niet bij, heeft zo zijn problemen. De bedoeling is dat we in een ruitvorm varen, met een onderlinge afstand van 0.25nm. In geval van een attack moeten we dicht na elkaar toekomen om zo een front te vormen. 07-03 14.22.021 N 49.25.845 O Onderweg van Oman naar Aden Yemen 27648nm Hè hè, we zijn bezig aan de vierde dag in konvooi naar Aden. Het begon als een gezellig tochtje met een groepje zeilboten wat leek op een zondagmiddag op het IJsselmeer. Toch was die gedachte een vergissing. Eerst wilde men nog wel eens zeilen en de motor uitzetten, dat was geen goed idee, er ontstonden snelheid verschillen. De stemming werd in de loop van de dag steeds serieuzer en in de nacht zelf op het grimmige af. Voor sommige zeilers in het konvooi is het een heel serieus militair project. Wij Hollanders moeten hier altijd een beetje om gniffelen, maar o vergeet niet de Amerikanen. Ook de Engelsen hebben een groot gevoel voor militarisme. De tweede dag escaleerde het zelf bijna. We zeilen in 4 groepen van vijf boten in onderlinge afstand van ongeveer 500 meter in een linie van ruitvorm. De irritatie ontstond doordat er wel eens afgeweken werd van de rumplijn en dat kan niet in een militaire discipline, althans zo denken de Amerikanen en de Engelsen. De Europeanen kijken dan wat bedenkelijk en krabben eens achter hun oren. Nou ja, dit ging zo een etmaal lang dat steggelen door de marifoon, totdat natuurlijk de eerste Amerikaan uit onze groep wilde, want met Pieter als groepsleider viel niet te zeilen. Hij bestookte ons dag en nacht met oproepjes van een kleine afwijking die volgens hem ongeoorloofd waren. Hij is een motorzeiler met een nautisch beroepsverleden in de Amerikaanse duikbootwereld. Op hoge poten verdween hij naar de Amerikaanse achterhoede. Dat was een zucht van verlichting voor ons. Want ondertussen werden we ook zeer serieus. Enkele uren later werd er weer geklaagd over een afwijking door onze groep op de rumplijn. Dus nu waren we echt de boosdoener en men vond al dat we geen groepsleider meer mochten zijn, er klonk bijna een boosaardig gesis door de marifoons. Joost van de Hafskip (konvooileider) is ook serieus en wilde de oorzaak wetenschappelijk met mij uitpraten. Conclusie, de konvooileider had de waypoints beter op een stickie kunnen zetten en ze zo aan alle boten moeten verspreiden, nu waren er te veel verschillen ontstaan, mede door het weglaten van minuten en seconden. Dit had ik nl. wel gedaan Toen volgde er een uurtje een discussie tussen mij en Joost over drift en stroom en correctie op de rumplijn en ook een andere interpretatie en instllingen van het programma MaxSae. Rumplijn, grootcircelroute en bepalen in minuten, en seconden geven uiteindelijk afwijkingen op de te zeilen rumplijn. Prompt kregen we daarna een vreemd schip aan de horizon met kleine bootjes er om heen, dus de de volgen afspraken bij een piratenaanval werd geoefend. Dit ging natuurlijk chaotisch en het duurde elf minuten voor dat alle boten bij elkaar waren, tijd genoeg voor de piraten om hun slag te slaan. Daarna nog een keer geoefend, nu zonder kleine bootjes, maar dit duurde nog langer en een voorstel om dichter in formatie te zeilen werd afgewezen door de Amerikanen, doodsbang voor schade. Maar ik twijfel of ze dit ook wel kunnen. Nooit wedstrijdjes gehad op de plassen denk ik. Uitgeput gingen we de derde nacht in, nacht twee hadden we allebei door veel gedoe uiteindelijk maar 3 uurtjes kunnen slapen. Dit was bij de meeste boten wel zo, want de derde nacht verliep zeer rustig, behalve dat er zeker drie boten waren met in slaap gevallen schippers, die uit de rumplijn liepen. Midden in de nacht voer er een vrachtdow dwars door het veld, de stuurman sliep ook, en in een schrik reactie ging een van ons ging zelfs tegen onze vaarrichting uitwijken. Voor de meesten is het toch zenuwslopend allemaal. Nu is de rust wedergekeerd en heeft men zijn ritme gevonden. Ook horen we op kanaal 16 echt wel oproepen van de grote vaart naar de oorlogsschepen over verdachte scheepjes op de radars. Dus begrijpelijk dat we wel gespannen zijn. Op de plek waar wij op de Arabische zee de verdachte onverlichte vrachtboot gespot hebben is daad werkelijk een pirate actack geweest, we zijn daar blijkbaar door het oog van de naald gezeild! 09-03 13.05.021 N 46.27.265 O Onderweg van Oman naar Aden Yemen 27835nm In mijn groep heeft de tweede boot motorproblemen. De Chin Yan heeft een jaar in Salalah gelegen i.v.m. motorproblemen en heeft ook een vervuilde dieseltank. Door het schommelen op degolven komt het vuil in de leidingen en verstopt de filters. De Engelse Swan(55ft) Astra gaat hen slepen. Het vertraagt behoorlijk mede doordat er eindelijk wind staat en er gezeild kan worden. Maar het motto van een konvooi is -allen uit allen thuis-, dus maar vertragen, we gaan met z'n allen 4knp SOG. Alle Amerikaanse boten liggen nu in een groep en bouwen een verdedigingszone van 400m om zich heen waar niemand ook maar een boeg in mag steken. Komt er een boot in de zone is het al een - near miss- aanvaring! Ze bewaken het met de geavanceerde radarsystemen en kwekken de hele dag over de marifoon over de snelheid en afstand van iedereen, erg vermoeiend allemaal voor de andere boten. 11-03 12.47.612 N 44.58.981 O Aden, Yemen 27927nm De laatste dag ruiken we met alle boten de stal, de tegenstroom van de laatste 5 dagen wordt neutraal tot meelopend en met 6knp SOG verdwijnen ook vele irritaties. De aanloop van Aden is geweldig imposant. De wand van een enorme vulkaankrater is de achtergrond waar de havenstad in gebouwd is. Rechts ligt een scheepswrak ondersteboven in het water en links een doormidden gebroken supertanker. De huizen liggen tegen de hoge bergwand aan geplakt. Een fotogeniek scenario. We gaan met de Hafskip voorop de haven in, de Port Control roept ons een hartelijk welkom toe. De Vasco Da Gama rally met 14 boten die naar India vaart vanuit de Med ligt nog net in de oude haven en het is zoeken naar een plekje. Op 10-03 om 14.00u lokaal gaat het anker de grond in. Yemen (23miljoen inw.) is ook niet zo rijk zoals Oman, dertig jaar burgeroorlog heeft het land zeer strek verarmd. De Engelsen zijn hier in 1967 vertrokken. Helaas hebben ze geen eigen olie zoals al die andere buurlanden. Aden is een grote stad met naar de gids ons verteld 6 miljoen inwoners. We gaan direct maar een stadstour doen, we kunnen helaas alweer niet te lang blijven. Het seizoen staat op draaien en daarmee de winden, over twee dagen willen we alweer door! De oude stad heet Crator en ligt inderdaad in de krater van de enorme vulkaan. Tegen de kraterwand op bezoeken we de duizenden jaar oude waterbassins waar vroeger al her regenwater werd opgevangen, ze zijn pas in 1854 herontdekt en geven sindsdien weer water aan de stad. We ontmoeten daar twee schoolklassen op excursie waarmee heel leuke gesprekken hebben. Eerst mochten we geen foto's maken en met de pubers praten maar ze waren zo enthousiast dat de leerkrachten het niet tegen konden houden. De paar woorden Engels die ze spraken moesten natuurlijk op ons worden uitgeprobeerd. Wat opvalt is dat in tegenstelling van Oman, je hier wel vrouwen in het straatbeeld ziet, zeker wel gesluierd, veelal helemaal in een burka maar wel vrij rondkijkend en ook proberen contact te krijgen om te praten. Stelletjes lopen hand in hand. In de oude stad gaan we de Souk in, veel kleine winkeltjes in nauwe straten. Weer veel mooie reacties, Welcome, were you from, how are you, come look enz enz. Uiteindelijk na veel uitnodigingen gaan we in een winkeltje een zwarte burka passen voor Maria, lachen hoor, foto's volgen! Naast de winkels met alleen maar zwart zijn er vele meer met pikante boven en onderkleding, die wij zelfs ordinair noemen. De dames dragen dit er onder of thuis! We nemen een heerlijk kopje zoete thee in een theehuis, echt lekker! We bezoeken het oude fort, 200 treden nar bovenlopen! Daarna nemen we een lunch in een Yemenitisch eethuis, vol met alleen mannen, de dames moeten in een aparte afgesloten ruimte eten. Maria mag echter er wel bij en we eten een geitenstew, twee gegrilde visjes, dat we met een grote lap brood oplepelen samen met een kom soep en weer hete zoete kaneelthee. Hmmmmm lekker hoor! We bezoeken het oude fort, 200 treden naar bovenlopen! Daarna nemen we een lunch in een Yemenitisch eethuis, vol met alleen mannen, de dames moeten in een aparte afgesloten ruimte eten. Maria mag echter er wel bij en we eten een geitenstew, twee gegrilde visjes, dat we met een grote lap brood oplepelen samen met een kom soep en weer hete zoete kaneelthee. Hmmmmm lekker hoor! 's Avonds is er een BBQ op de wal om even bij te kletsen met de andere deelnemers van het konvooi. En paar Amerikanen verontschuldigen zich voor hun opgefokt gedrag. Joost van de Hafskip word gehuldigd voor zijn mooie initiatief. Met een mooie groepsfoto word alles afgesloten. 12-03 12.47.612 N 44.58.981 O Aden, Yemen 27927nm We willen vrijdag vertrekken, om dat weer allemaal te regelen moet er veel gedaan worden. 06.00u begin ik met motoronderhoud, olie verwisselen en filters vervangen, voor de Rode Zee moet onze Nanni in topconditie zijn voor de te verwachten tegenwinden. 07.30u op pad om eerst diesel tanken, we hebben er tenslotte bijna 400ltr doorheen gedraaid! Dat geeft echter weer heel wat extra werk! Aangekomen bij het bunkerstation zegt men dat er een vrije dag is. Iedereen is echter wel aanwezig! Maar ik krijg overal nul op het rekest! Zwaar teleurgesteld zoek ik onze gids op en vertel hem het verhaal. We moeten nu twee dagen langer wachten ook door de heilige vrijdag. Nu gaat hij echter met me mee en in rap Arabisch worden we tot de hoogste baas toegelaten. Weer veel woorden verder mag ik als hoge uitzondering wel tanken! Ik neem maar gelijk 750ltr.($0.60) om ook een aantal andere zeilers gelukkig te maken! Het bunkerstation is een vette vieze zooi met te grote slangen, waardoor de Mama-cocha erna een en al diesel is. Geweldig! 13.30u op pad om de website uploaden, wat nogal wat voeten in de aarde heeft voordat ik een goed internet café gevonden heb. 16.30u Boodschappen doen, bij LuLu hypermaket in een grote mall, waar alleen maar alles in het Arabisch geschreven staat. 18.30u uitklaren in de kantoren van immigration en customs, plus nu ook de Harbour Master. Alle officials zitten net zoals de meeste andere mannen hier uitgebreid op hun portie kwat te kauwen. Hun wangen zien er uit of ze een zware ontsteking in de kiezen hebben. Door de verdovende uitwerking van de kwat hebben ze niet zoveel zin meer, het is inmiddels al weer 20.30u, ze verlangen bakshihs, geld of sigaretten. Na veel Arabisch en Engels(van mij) over en weer gepraat krijg ik toch nog mijn stempels en uitreis verklaring. De taxichauffeur die me op en neer brengt wil me ook nog eens afzetten voor het dubbele bedrag, maar ik heb inmiddels wel honger en vertel hem dat hij wat mij betrof de pot op kan en geef hem slechts de afgesproken 5$. 21.30u weer terug op de Mama-cocha en kunnen we aan ons avondeten beginnen! Dat was weer een dag in het paradijs van de bemanning van de Mama-cocha! 14-03 15.46.107 N 41.04.035 O Op weg in de Rode Zee 28267nm We varen in de Rode Zee, 1200nm lang, die trouwens niet rood is maar gewoon azuur blauw. Van Aden tot Bab el Mandep, de zuidelijke ingang van de Rode Zee is het 100nm, nog steeds door pirate alley! Om iedereen niet nog ongeruster te maken hebben we dat maar verzwegen. Zelfs tot ruim 100nm noordelijke zijn tegenwoordig attacks, waar we er een van over de marifoon hoorden. Nu is het wel zo dat de dracht (reikwijdte) van de VHF hier ruim tien maal groter is dan b.v. in Nederland. We horen boten tot 200nm van ons af. Helaas heeft dat ook nadelen want in de nacht zenden allerlei idioten over de hele Rode Zee onzin uit, van hun favoriete heilige muziek tot allerlei smerige praatjes. Op vrijdag 12 maart zijn we vertrokken en de fameuze passage Bab el Mandep hebben we om 02.30u gedaan, in het stikdonker met 25knp wind ruim. Daarna maar door varen, de wind nam toe tot ruim 30knp, een anker plek zoeken in de riffen is met deze harde wind ook onzin. We moeten de shipping lane passeren en hebben we onderweg amper grote scheepvaart gezien, net nu komen ze van alle kanten! Leuk als je met 10knp voor de wind vaart, met twee riffen in je zeil en de kotter vast op de boom. De grote containerboten varen met 17-20knp. Uitwijken is lastig! Maar gijpen moet af en toe wel. Door de voorspoedige wind liggen we dwars van Masawa in Eritrea buiten de grote riffen. We varen door naar Suakin in Soudan, op de grens waar de wind zal veranderen van zuid naar noord. 17-03 19.06.518N 37.20.311 O Suakin, Soudan 28588nm De winden beginnen in de laatste nacht al te veranderen van zuid via oost naar noord. Gelukkig voor ons nog maar 10knp. We zijn de nacht pal noord gegaan met de oosten wind Het laatste stuk richting Suakin kunnen we nu met halve wind uit het noorden varen. De aankomst is spectaculair. Door een lange geul in het rif komen we bij het havengebied van het oude Suakin, een eilandstad van 600 jaar oud. De aanblik van de stad is een grote ruïne. Het was het slavencentrum van de oostkust van Afrika waar de handel in mensen tot in de tweede wereldoorlog doorging! De stad was gebouwd met koraalsteen en zoals we weten vervalt dit bouwmateriaal door de weersinvloeden tot een brok puin. De Mama-cocha weet nu ook waarom de Rode Zee zo genoemd word. Eigenlijk zou de naam Gele Zee beter zijn. De Mama-cocha is een en al geel/okerkleurig van de woestijnwinden. Zeil, mast, schoten, dek, kuip, noem maar op overal zit een laagje zand. Heerlijk hoor! Om te spoelen gebruiken we maar wat zout water, dan ziet het er nog enigszins uit. Onze laatste regenbui was tussen Phuket en India. 19-03 19.06.518N 37.20.311 O Suakin, Soudan 28588nm Suakin is een stadje van ruim 40.000 inwoners. Ze verdienen de kost met visvangst, een beetje landbouw, het houden van geiten en dromedarissen en wat handel drijven. Ze zijn arm tot zeer arm, voor de meeste mannen is er geen werk. Het nieuwe Suakin is ook deels een ruïne. Nu is men zo verstandig om cement aan de koraalsteen toe te voegen waar door het niet meer verpulverd tijdens regenbuien. Alhoewel de meeste huizen slechts een "regendichte"ruimte hebben van steen met metalen dakafdekking, de andere ruimtes in hun woning bestaan uit houten palen met gevlochten rieten afscherming, doeken en wat palmbladeren als dak. Stof en zand waait overal doorheen. De stroomvoorziening is zeer primitief. Buiten de verlichting van het veerboot haven terrein en de officiële gebouwen zien we maar een enkel elektrisch licht. Wil men meer stroom dan moet men zelf een generator laten draaien, deze staan overal in het straatbeeld en zijn zeer oud, terwijl ze een enorm lawaai maken. Zelfs in Port Soudan met 2.5miljoen inwoners is het straatbeeld bezaaid met deze roestige stroommakers. Op straat- zandpad- worden we hartelijk begroet, iedereen- de mannen- wil een hand geven, daarna vertellen waar we vandaan komen en moeten we met hun in de vele koffie tentjes koffie gaan drinken. Heerlijke extreem zoete koffie met veel vliegen… Ze spreken vaak drie woorden Engels, "How are you", daarna komen de namen van de bekende Nederlandse voetballers ter tafel, die ik helaas niet ken.. Maar dat mag de pret niet drukken. Aan mij vragen de mannen altijd weer waar mijn andere vrouwen zijn, of ik niet een Nederlandse vrouw weet die met hun wil trouwen, daar hebben ze toch wel een a twee kamelen voor over … In ruïnes Old Suakin treffen we een groep studentes uit Khartoum, de hoofdstad van Soudan, ze studeren landbouwkunde en zijn op studie reis. We gaan bij hun op een rieten mat zitten, snoepen van allerlei zoete nootjes en hebben een lang gesprek over hun leven en denken. In deze grote stad zijn ze duidelijk veel meer geëmancipeerd 24-03 25.27.397 N 35.32.827 O onderweg naar Port Ghalib, Egypte 29030nm Ons tijdschema dwingt ons snel door te zeilen. Een weatherwindow van enkele dagen lichtere noorden wind -10-15knp- geeft de Mama-cocha de kans om weer 500nm omhoog te varen. De Rode Zee staat bekent om zijn harde felle wind tot 30knp uit het noorden. Gecombineerd met een tegenstroom en een korte hoge zeegang maakt het omhoog kruisen zeker geen lolletje! Elke vijfde golf legt de boot stil. Buiten het rif varen betekent dan ook nat en moeizaam omhoog kruipen, iets wat we als wereldzeilers na ons vertrek uit Nederland niet meer mee gemaakt hebben. Binnen het rif varen kan ook een groot deel, maar alleen dagtochten met mooi ankerplekken in de woestijn, ongeveer 40nm per keer, hetgeen betekend dat er tien dagen in gaan zitten als het weer altijd meespeelt. Helaas hebben we die tijd niet, wij moeten 28 april voor een heugelijke gebeurtenis vanuit Kreta naar Nederland vliegen! 31-03 27.13.519 N 33.56.513 O Port Hurghada, Egypte 29261nm We varen al sinds Aden over met de Astra, een 55ft Swan en de O'Flow een snelle cat. Op de kruisende koersen kom je elkaar dan wel eens tegen, waardoor het lijkt of je op het IJsselmeer vaart, een vreemde gewaarwording. Nu moet ik zeggen dat het opkruisen hier ook met behulp van de motor is, anders schiet het helemaal niet op met deze wind en golfslag. Dit motorsailen geeft ook weer andere problemen. Op het Safety and Security net op de SSB zender horen we al enkele dagen de Aqua Magic roepen dat hun diesel op is en ze schade aan hun tuig hebben, waardoor ze een speelbal van wind en golven zijn. De Astra besluit ze te gaan slepen en wij blijven als back-up achter hun varen. We komen gezamenlijk laat in de avond bij Port Ghalib aan maar de sleep mag niet naar binnen van de Port Control waardoor we alsnog een kan met diesel moeten overgeven aan de Aqua Magic. Na veel gedoe lukt dit en krijgen ze motor aan het werken. De crew van de Aqua Magic is echter volledig gedesoriënteerd waardoor ze fouten gaan maken. De aanloop is best wel tricky tussen het koraal en met veel achtergrondverlichting van de haven. Wij gaan voor en komen goed binnen, maar de Aqua Magic neemt de verkeerde kant van de groene boei en komt op het rif! Met behulp van enkele dinghys van de duikscholen weten we de schade te beperken en krijgen we ze weer van het rif. Een Duitse zeilboot had kort geleden minder geluk en ligt hoog, droog en verwoest boven op het rif! Een grote schade zit hier in een klein hoekje! Port Ghalib is even een luxe tussenstop. De haven waar de Mama-cocha en wij in Egypte inklaren. Een efficiënte snelle handeling van alle beambten, iets wat we zeker niet verwacht hadden. Alles voor 100 US$. De vele toeristen uit Europa komen in dit duikresort hun winterwit wegwerken voor lage prijzen. Tien dagen hotel incl. vlucht eten en drank (ook alcohol) voor slechts 610euro. Een biertje voor ons kost al 5euro! We treffen een aantal gezellige Nederlanders en Belgen die veel belangstelling tonen voor onze reis. De trip van Ghalib naar Hurgharda is 120nm en de gribfiles voorspellen weinig tot geen wind, dus vertrekken we samen met de Astra voor een overnachtje. De eerste vijf uren hebben we een mooie zeilwind, 60 graden aan de wind op een vlakke zee. Daarna zakt de wind helemaal in en word het weer motoren. Gelijk komt echter Murphy bij ons aan boord. Er breekt spontaan een bout in de buitenwaterpomp van de motor! Gaat nooit kapot, zei men bij Nanni!!!! Helaas dus wel. We driften langzaam richting het rif, zonder wind of motor doe je echt niks met ons bootje. Ik roep de Astra op om standby te blijven en ga aan de slag met de pomp. Eerst demonteren, daarna proberen de oude bout er uit te boren. Op een schommelend schip is dat een fijn klusje! Het lukt me echter na een uurtje prutsen en ik kan zowaar een nieuwe bout vinden die er weer in past. Na twee uur klussen kunnen we weer. Om middernacht begint het ineens te poeieren. De wind trekt in 5 minuten van 0 aan tot 30knp! De golfslag laat zich ook weer van zijn gemeenste kant zien en in no time is de Mama-cocha weer onder het zand en zout. Na een uur zien we water binnen in de voorkajuit, veel zout water. Sjit! Na onderzoek blijkt dat we vergeten zijn de voorluchthapper af te sluiten, waardoor het water zo de ankerbak in loopt en vandaar door gaat naar de bilgput. Veel pompen, dweilen met wat gescheld is het gevolg. We motorzeilen verder tegen de wind in als plots om 02.00u de motor er met veel lawaai en rook mee stopt. We gaan op aflandige koers varen en ik ga in de machinekamer op onderzoek. Het blijkt met water vermengde diesel te zijn, de filters zitten vol met water i.p.v. diesel. Daar loopt een dieselmotor nog steeds niet op, helaas. Oorzaak? Vervuilde diesel, waarschijnlijk uit Aden. Er volgt nu een klus die elke zeiler het ergste vind om te doen, op een zwaar stampend schip filters verwisselen en diesel reinigen. De lucht van de diesel is echt misselijk makend daar onder in het schip! Na drie uur klussen heb ik onze Nanni weer aan de praat en zetten we koers naar de wal waar we in de wadi Ras Abu Soma 15nm voor Hurghada, voor anker gaan om 09.30u. We vallen beiden als een blok in slaap in de hoop dat Murphy nu weer van boord is. Een dag later in Port Hurghada is alles weer luxe met massa's duiktoeristen. Je vergeet haast dat dit alles midden in een gortdroge woestijn staat. Samen met de crew van de Astra drinken we een biertje op al hun en onze ellende, ze hebben hun grootzeil doormidden gescheurd in de harde wind. Gevieren stikken we hun zeil, zodat ze ook weer verder kunnen. april 07-04 28.14.119 N 33.36.555 O El Tor, Sinaï, Egypte, 29334nm Na twee nachten Hurgharda zijn we vertrokken in de hoop het kleine weatherwindow te pakken naar Port Suez, het begin van het Suezkanaal. We willen echter diesel tanken, maar moeten eerst 50us dollar betalen om aan het fueldock te mogen! We weigeren dit natuurlijk maar moeten dan wel kannen gaan slepen van het autotankstation voor de prijs van 0.14e, Uiteindelijk dus wel voordelig, want aan het fueldock was de prijs 0.88us dollar. Hierdoor kunnen we echter pas om 12.00u vertrekken naar een ankerplek net voor de Golf van Suez, Bluf Spit. De oversteek de volgende morgen naar de oostkant van de golf is al een heftige, zware wind en golven en natuurlijk kruisen door de drukke shippinglane. Niet leuk, zeker als er wat hoger op we door diverse olieboorplatforms moeten varen. Om 15.30 laten we ons anker vallen in El Tor. We liggen inmiddels weer vier dagen verwaait in deze havenplaats. De wind blaast ons om de oren met 25-30knp. Hier binnen, buiten is het nog een hele slag erger, 30-35knp. Twee keer hebben we een poging gewaagd om naar Suez te zeilen, echter door het tunneleffect in deze golf veroorzaakt door de hoge bergwanden, is de noordelijke wind altijd twee tot drie maal sterker dan lager in de Rode Zee, dus deze is al gauw 20-30knp. Twee keer worden we door de combinatie van de harde wind en korte hoge -tot 2.5m- teruggeslagen. Helaas we zullen moeten wachten op een echt gaatje in de wind, dat a.s. zaterdag/zondag overkomt. Dan snel naar Suez!! Er was een vraag of we aan de wind constant met de hand sturen. Nou gelukkig niet. Net zoals tijdens 99.9% van de reis varen we met onze stuurautomaat, Robbie, van het merk Robertson. Ruime wind meestal op een ingestelde graden koers, aan de wind maken we echter gebruik van de windvaan instelling, zodat de Mama-cocha precies op zijn koers ten opzichte van de wind blijft. Wij zitten dan droog in ons doghouse en laten water en wind over ons heen gaan! 08-04 28.14.119 N 33.36.555 O El Tor, Sinai, Egypte, 29370nm Hier in El Tor(Tur) aan de Mosesbaai waait het nog steeds dat het poeiert. Zelfs de vissers bleven een aantal dagen binnen en ankerden vlak voor ons. Ze gebruiken eenvoudige klauwankers en ja hoor enkele gaan driften. Een drijft tegen de Aqua Magic aan, deze mensen blijven ook pech houden! Samen met de crew van de Bingo proberen we het -te- oude echtpaar weer te helpen. Hun ankerlier is kapot dus met het handje de ketting inhalen en van de vissersboot af halen. Dat met 30knp wind. Het hele spul drift langzaam naar de Mama-cocha, dus ik ga aan hun stuurwiel staan en geef vol gas om de hele kluwen naar hoger wal de varen. Dat lukt net. Daar weer op anker. Gelukkig komen de vissers ook helpen en even later varen ze vrolijk zwaaiend weer weg. Officieel mogen we niet aan de wal, alles is hier nog militair gebied, maar met enkele pakjes sigaretten kopen we de security om en kunnen we toch de stad ingaan voor boodschappen en een hapje kebab te eten. Af en toe zien we door de mistige zand stof de hoge rode! bergen om ons heen. Mount Sinai, waar Moses zijn tafels vond, is indrukwekkend hoog met zijn 2000m. 14-04 29.56.912 N 32.34.451 O Port Suez, Egypte 29501nm Drie dagen liggen we nu voor de PSYC, de yacht and rowingclub, aan enkele mooringboeien. In El Tor na zeven dagen vertrokken om 03.30u toen de wind ging liggen en de deining afnam. Op de motor door de olie-installaties gevaren, langs de hoge bergen die nu goed te zien waren. Al het zand dat van de bergen afliep leek net als sneeuw in de Alpen. De shipping lane was erg rustig. In de middag nam de wind weer toe, nu vanuit het zuiden, waardoor onze snelheid ook opliep. De geplande vroege morgen aankomst hier werd een nachtaankomst. Dat wilden we niet, een aankomst hier is ook weer een unieke gebeurtenis, dat moet je wel zien. Dus wat vertraagd door met de neus in de wind te gaan bijliggen. Zo voeren we samen met het morgen konvooi, aangemeld door de Port Control, tussen een car-carrier en een Marsk Pamamax II containerbak het kanaal in, om bij de haven van de PSYC weer af te buigen. Port Control melde netjes voor alle grote schepen- Mama-cocha has left the lane-. Leuk om te horen. De wind uit het zuiden nam toe tot ruim 30knp, een geluk dat wij al aan de moorings lagen. Door de harde, zeer warme zuidenwind ontstaat er een echte zandstorm. Heerlijk! Niet dus. Lijkt op mist, het zicht neemt zeer strek af, we kunnen het kanaal amper zien. In enkele minuten zit alles vol met zeer fijn stuifzand, de Mama-cocha wordt er helmaal geel van. Later op de dag draait de wind weer naar het noorden met dezelfde kracht en blaast de Bingo van het anker af. Brian, de eigenaar is in de stad. Ik spring in de dinghy en bereik de boot enkele meters voor de basaltblokken en krijg de motor gestart, zodat ik de boot nog net voor stranding weg kan trekken. Geluk gehad! We willen zo snel mogelijk door het kanaal, echter er zijn wat beperkingen. Ten eerste moet de Mama-cocha weer opgemeten worden, om de prijs te bepalen van de passage. De formule is dermate ingewikkeld en onhandig, men wil het vrachttonnage van de boot weten, dat we ook geen idee hebben wat het gaat worden. Men wil o.a. de omvang van de romp weten op het breedste gedeelte. Nu heeft een zeilboot meestal een kiel en is deze breedte niet te meten met een lijn om de boot heen. De leefruimte en machine kamer moet hier weer vanaf getrokken worden. We wachten af. De tweede beperking is de doorvaart van oorlogsschepen. Sinds het incident met de U.S.S. Cole in Aden in de jaren negentig mogen er geen kleine vaartuigen meer samen met een oorlogsschip door het kanaal varen i.v.m. een eventuele aanslag. Dus als zo'n schip passeert mogen wij er niet door. Zo wachten we al de derde dag, eerst op de meter en nu twee keer op enkele oorlogsschepen. Inshala tomorrow! Als god het wil morgen. Zeggen ze hier. Om de tijd te doden zijn we gisteren naar Cairo gegaan met een bus voor een bezoek aan de beroemde Piramides en het Egyptische museum. Twee uur door de woestijn rijden en in de file staan in Cairo. Maar het is zeer de moeite waard om al deze prachtige oudheidkundige schatten te zien. Dat men vroeger hier zo exact kon werken, terwijl het tegenwoordig veelal chaos is! De weg terug in het donker weer een avontuur, men vind het hier blijkbaar niet nodig om de verlichting van de auto aan te hebben, terwijl een vaste rijrichting ook niet altijd bepaald is! Moe maar voldaan komen we op de Mama-cocha, die ondertussen met de moorings is gaan wandelen. Gelukkig was Brian van de Bingo er nu om te helpen en ons weer op een ander plek neer te leggen. Dank hier voor!!! 17-04 32.15.859 N 31.26.225 O Middellandse Zee op weg naar Kreta 29679nm Uiteindelijk kregen we de vierde dag in Port Suez om 22.30u te horen dat we om 4.30u de pilot aan boord kregen om door het kanaal te varen! Netjes op tijd toch? We moeten dan nog alle kosten betalen van de passage, $ 320 voor de Mama-cocha, $ 68 voor de agent en $ 40 voor de uitklaring, $ 84 voor het liggen aan de mooring en nog eens $ 50 aan diverse baksjisj. Niet echt voor niks maar niet zoveel dan we gevreesd hadden. De pilot kwam om 05.30u aan boord, dinghy aan dek en hop met het noord gaande konvooi mee. De pilot, Mohammed alweer, wil het roerwerk doen, nadat ik het de autopilot heb uitgelegd beperkt ook hij zich tot aan het knopje draaien. Naast de lane van de grote schepen van 24 stuks, varen wij met zeven jachtjes onze eigen lane. Het is sinds het Panama kanaal dat we zo dichtbij deze grote schepen varen, imposant. Net als op de Maas merk je de zuiging van de romp in het smalle kanaal, scheelt per boot passage toch al gauw 1nm SOG in snelheid. We passeren het kleine en het grote Bittermeer, waar veel grote schepen voor anker liggen. Om 14.30u leggen we in Ishmalia aan voor de verplichte overnachting. Hier iets meer luxe met een Med-style ligplaats (kont naar de steiger, boeg op een mooring, $21). Mohammed gaat van boord na nogal geklaagd te hebben over zijn baksjisj, van $ 20. Hij wil ook nog geld voor de bus hebben, 20EP. Met de aanwezige waterslang kunnen we de Mama-cocha weer eens heerlijk afspoelen, een beetje zand en zout eraf halen. Daar knapt ze flink van op! De tweede dag komt de pilot (nu is het Ali) om 07.30u aan boord en varen we de laatste 40nm door het noordelijke gedeelte. Dit is wat saaier omdat we door de Nijlvlakte varen en we buiten de dijken niet zoveel zien tot aan Port Said. Daar gaat Ali van boord, hij is tevreden met $10 en een mooie Barbour pet. We varen direct door de Middellandse Zee in, samen met de Bingo, Aqua Magic en de Ratafia. We treffen weinig wind zodat we alweer motorzeilend naar het noorden varen, richting Europa! 20-04 35.19.657 N 26.18.806 O Kreta, Sideros Point, 30.000nm Om 08.00 uur ronden we de noord oost kaap bij Kreta, het eerste land dat we zien na het verlaten van Port Said, Egypte. Tevens ook het eerste stuk van Europa, we klokken onze 30.000nm tijdens onze wereldomzeiling! Het is grauw en somber, een dikke bui trekt over ons heen. Brrrr, koud hier in Europa!!! Maar het is tenslotte pas voorjaar en we verwachten hier in de Med in een mooie zomer te zeilen 27-04 35.11.198 N 25.43.060 O Aghios Nikolaos, Kriti, Griekenland 30028nm Sinds een week liggen we mooi in de marina van dit stadje. Erg lux, met water en stroom aan de boot, de winkeltjes op 2 minuten lopen. Erg gezellig allemaal. Vol smacht wachtend op de eerste toeristen. De marina ligt nog vol met overwinteraars, voornamelijk Engelsen. En enkele Nederlanders. We zijn duidelijk een vreemde eend in de bijt. Op de vraag waar we vandaan komen zeggen we dan ook maar gewoon”Nieuw Zeeland 11 maanden geleden...” en daarmee zijn we dan direct echte avonturiers in hun ogen, terwijl we dat zelf helemaal niet zo voelen. Inderdaad lijkt het gestress van de boten die weggaan om naar het volgende eiland te varen in onze ogen een beetje overdreven, maar als je bedenkt dar de meesten al ruim zes maanden stilliggen dan snappen we het wel. We blijven hier totaal vier weken liggen, om in de tussentijd naar Nederland te vliegen voor het huwelijk van onze dochter Eveline met Maarten. Tot onze terugkomst blijft de website even stil. mei 18-05 35.11.198 N 25.43.060 O Aghios Nikolaos, Kriti, Griekenland 30028nm Een veertien daags retourtje Nederland zit er in de tussenliggende periode. Met Aegean Air heen en terug in een paar uurtjes. Landen in Düsseldorf, erg dichtbij allemaal. We zagen nog net niet ons huis vanuit de Airbus. We hadden er eigenlijk helemaal geen zin in. Maar de reden van terug vliegen was natuurlijk een hele mooie! Op vijf mei is onze dochter Eveline in het huwelijk getreden met haar lief, Maarten. Een fantastisch mooie dag tussen al die koude en natte dagen Nederland. De zon liet zich deze dag wel van zijn goede kant zien, alhoewel de temperatuur daar niet aan mee deed. De plechtigheid in de oude Hortus in hartje stad Utrecht was al hartverwarmend genoeg. De borrel aan de Linge nog warmer. Erg mooi om onze prachtige dochter met haar Maarten zo in het middelpunt te zien. (zie ook fotoboek) Een waarlijk memorabele dag 19-05 35.11.198 N 25.43.060 O Aghios Nikolaos, Kriti, Griekenland 30028nm Na even uitpuffen op de Mama-cocha hebben we twee dagen toeristje gespeeld op Kreta. Met een huurauto over het eiland gereden, door de hoge bergpassen en genoten van de ruige natuur. In Knossos cultuur en historie opgesnoven van de zeer vroege beschaving der Mysonieten, plus een museum in Irakilion. De dagen zijn zo voorbij. De klussenlijst moet ook nog even zover mogelijk bijgewerkt worden en over twee dagen loopt onze marina huurperiode alweer af en willen we ons maar weer al te graag verplaatsen naar nieuwe eilanden in deze Griekse archipel. Als het weer en de wind het toelaat. Het is hier met de wind hollen of stilstaan blijkbaar. 23-05 36.43.362 N 24.27.044 O Milos Bay, Milos, Cycladen, Griekenland 30199nm Van Kreta naar Milos. Een lastig tochtje waarbij de wind zich vanuit alle hoeken liet zien en het bij het kruisen ook nog eens zeer koud was. Het weer zoals we dit in de Med mee gaan maken? Buiten de kou dan neem ik aan. Windvoorspelling die elke drie uur anders is, jammer maar helaas. Eerst plannen we al de Pelopenessis, door de winddraaiingen worden we steeds hoger noord weggezet. Dus maar naar het laatste Cycladen eiland. Weer lastig tegen de wind in maar het moet maar zo. De baai bij Milos maakt veel goed. Een mooi wit stadje en witte dorpjes op de heuvels geplakt. In deze hele grote baai liggen we met nog een boot voor anker, aan de kade enkele charterboten, verder leeg. Het toeristenseizoen moet duidelijk nog gaan beginnen. De terrassen in het stadje worden nu nog bevolkt door vele Grieken die er vanaf 's morgens tot 's avonds hun koffietje drinken. 25-05 36.25.794 N 22.29.159 O Porto Kagio, Pelopenessos, Griekenland 30304nm Voor anker in een goed beschutte en verstopte baai. Een oud roversnest en nu toeristen bestemming. We kwamen gisteren binnen met ruim 30knp wind op de neus, na een 24 uurs tocht vanuit Milos. Hier treffen we weer de Hafskip met Joost en Ilse en hun zoontje Siebe, die we al sinds Aden niet meer gezien hebben. Er moest veel bijgekletst worden, dat begrijpen jullie wel. 30-05 36.55.125 N 21.42.014 O Pilos Pelopenessos Griekenland 30367nm Op 26-05 hier aangekomen. Weer een mooi Grieks plaatsje. Pilos ligt aan een grote baai beschut door een grote rotswand. De marina waar we in liggen is ooit gebouwd met Europees geld, maar zoals veel dingen in Griekenland nooit afgemaakt. Voordeel voor ons, we mogen zomaar aan een steiger liggen en hoeven er niets voor te betalen. We krijgen dan ook geen water of elektra maar voor deze prijs vinden wij dat wel goed zo…. De haven is een doorgangsplaats voor jachten die van de Adriatische Zee naar het oosten willen varen. Er komen dan ook elke dag wel boten binnen, waaronder ook veel Nederlandse. Men is echt aan het kusthoppen. Van haventje naar haventje, heel gezapig. Heel gezellig ook, elke dag een nieuw stadje met een leuke taverna. Zomaar een oversteek van enkele dagen daar kijken de meeste toch wel tegenop. Voor ons is het alweer de laatste Griekse stop. Vandaag steken we over naar Sicilië. 300nm, 2-3 dagen. juni 03-06 37.03.565 N 15.17.169 O Siracusa, Sicilië, Italië 30681nm Alweer eergisteren in deze grote baai het anker uit gegooid. Precies om 24uur. Latertje dus. De wind viel natuurlijk weer eens helemaal weg op vijftig mijl voor ons doel, nadat de marifoon de hele dag gewaarschuwd had voor storm in dit gebied. We zitten natuurlijk weer in Europa en nu meld elk kustwachtstation op de marifoon mooi het weer op regelmatige tijden en in geval van een galewarning elk uur. Nou ja de gale was een 25knp noorden wind die we half in kregen. Niet zo slecht dus voor de snelheid. Met twee rifjes en onze onvermoeibare kotter ging het enkele uren snel richting deze mooie oude stad. Siracusa is een van oorsprong Griekse stad op een eiland gelegen. De oude Griekse ruïnes liggen door het hele oude centrum. Daarnaast natuurlijk de heerlijke Italiaanse sfeer met nauwe steegjes, kerken, restaurantjes, terrasjes, kortom smullen hier van cultuur, historie en leven. La vita es bella! We bezoeken het archeologisch museum dat een overzicht geeft van Sicilië en zijn bewoners vanaf de prehistorie. De oudheidkundige vindplaatsen liggen hier letterlijk op elke hoek. We bezoeken het Griekse amfitheater en de Romeinse arena, de oude bouwplaatsen waar men de kalkzandsteen uit de grond en rotsen haalde. Voor de pilaren van de diverse tempels ging men diep een rotswand in en vormt een enorm grote grot, het oor van Dyonisos genaamd. 05-06 37.03.565 N 15.17.169 O Siracusa, Sicilië, Italië 30681nm Op de ankerplek ontmoeten we enkele Nederlandse zeilers en samen bezoeken we een muziek voorstelling, natuurlijk in een oude kerk en een dag later maken we een bustrip naar de historische stad Noto. Ook weer vele kerken, nauwe steegjes en mooie vergezichten over het landschap. Sicilië is zeer vruchtbaar en groen, de bergen ruig. Een mooi landschap om doorheen te rijden. 08-06 37.70.790 N 15.17.428 O Tormina, Sicilië, Italië 30734nm Eergisteren zijn we de marina van Riposto in gegaan. Dat hebben we geweten!! Voor het kleine bedrag van 113euro mochten we een nachtje gebruik maken van hun faciliteiten! Werkelijk ongehoord. Verklaring voor de hoge prijs was dat ze een class A marina waren. Nou dan kunnen ze nog wel wat leren van de Nederlandse marina's. We kwamen om 17.00u aan maar moesten er ook weer om 10.30u de volgende morgen uit! Verklaring; net zoals een hotel! Mijn antwoord; je hoeft onze kamer toch niet schoon te maken, werd niet op prijs gesteld. Waarom zijn we dan naar die marina gegaan? We hadden een afspraak met de Simrad dealer ter plaatse voor de vervanging van onze Simrad diepte meter die we in Nieuw zeeland nieuw geïnstalleerd hadden, maar die continue problemen gaf. Het was garantie nog steeds maar er was tot op nu nog geen gelegenheid geweest voor Simrad om het te vervangen. We zijn tenslotte wereld reizigers en tussen Thailand en hier kon er niemand komen…. Zo zie je maar weer. Gelukkig werkte onze oude diepte meter nog wel…. Nu liggen we weer voor anker onder het bergplaatsje Taormina. Veel luxe hotels hangen boven ons tegen de bergwand aan. Uit een tunnel loopt regelmatig een trein onder langs de bergwand. Dit alles wordt overheerst door de vulkaan Etna, met zijn 3300meter hoogte en eeuwige sneeuw. We bezoeken het mooie maar wel zeer toeristische dorpje, eten een over heerlijke pizza op een terras met uitzicht op de Mama-cocha en gaan weer met de bus terug via de slingerweg naar beneden. 11-06 38.25.212N 14.57.253O Isla Vulcano, Aolische eilanden, Sicilië, Italië 30805nm Afgelopen woensdag zijn we vanuit Taormina door de Straat van Messina gevaren. De nauwe doorgang tussen de punt van de laars van Italië en Sicilië staat berucht om zijn harde winden en getijdenstromen, gecombineerd met druk scheepvaartverkeer. Onze planning was goed of we hadden gewoon geluk, maar niets van dat alles hebben wij er ervaren. Vrijwel de gehele tocht stroom mee of doodtij, een mooie zuidenwind 20knp en buiten de ferry's geen scheepvaart. Dus dat ging perfect. Daarna halve wind naar de Aolische eilanden, bekent vanwege zijn vulkanen, o.a. de Strombolie. Het woord vulkaan komt uit het Romeins vulcano en dat was de god van het vuur, die weer genoemd is naar dit eiland waar we nu voor anker liggen. De nog altijd rokende vulkaan ligt pal naast onze Mama-cocha. Het ruikt dan ook de hele dag naar zwavel. Veel toeristen komen hier voor de geneeskrachtige zwavelbaden en het zwemmen in het warme zeewater. Wij liggen weer eens gezellig met een twintigtal boten in deze kleine baai voor anker. Helaas zijn veel boten charteraars en die ankeren niet altijd even gelukkig! Maar met wat adviezen en af en toe boos kijken krijgen we ze wel op een goede plek,ver genoeg van de Mama-cocha. Vanmorgen zijn we de vulkaan op geklommen ruim 400 hoog. Prachtig uitzicht over de andere vulkaan eilanden om ons heen. Daarna op de Mama-cocha een mooi flesje prosecco om te bekomen van deze klim, en alvast op de verjaardag van Maria! Morgen varen we door naar Sardinië. 15-06 39.07.347N 00930.390O Golfo di Carbonara, Sardinië, Italië 31071nm Tweehonderd en vijftig mijl was de afstand van Vucano naar de zuidpunt van Sardinië . Windvoorspelling matige tot krachtige wind. Uitkomst; 200nm met de motor en 50 mijl op zeil. Het lijkt er wel op alsof dat de regelmaat is hier in de Middellandse Zee. Veelal geen of te lichte wind. Als zeilgebied staat het tot op heden niet erg hoog aangeschreven bij de Mama-cocha! We liggen hier op de uiterste zuidoost punt van dit grote eiland in een mooie baai op anker, vlak bij een marina (weer 90e per dag! Ze lijken hier echt wel gestoord! Het ligt dan ook driekwart leeg). Er zijn veel vakantiegangers hier op camping en huisjes. Alleen het weer valt wat tegen, regenachtig en kouder dan Sicilië. 16-06 39.12.350N 009.07.158O Cagliari, Sardinië, Italië 31093nm We besluiten dan ook maar weer gauw om door te varen. We moeten weer wat voorraden kopen, de wijn en het bier is op, dus de belangrijke eerste levensbehoeften moeten aangevuld worden. We gaan relaxt op weg voor de wind met 15knpjes, lekker lui alleen de genua uit, dingy slepend. Fout dus. Mag niet op de Med. Er bouwt zich onderweg naar Cagliari een onweersfront op in vijftien minuten dat resulteert in zware regen, bliksem en windstoten tot 50knp! Niet echt leuk, de dingy trek ik kort achter de Mama-cocha om te voorkomen dat hij in de lucht komt te zweven als een vlieger. Maar na een half uurtje is alles weer voorbij en schijnt de zon weer. Cagliari, de hoofdstad van Sardinië, is een middelgrote stad met 170.000inw. met een erg mooie oude stad, Castello, binnen stadsmuren hoog op de heuvel. Een gerenommeerd archeologisch museum waar de ruim 6000 jaar oude Neolitische beschaving van Sardinië getoond word. In de stadshaven gaan we voor anker om 17.00u, maar we worden om 20.00u door de Port Control verzocht om naar de marina te gaan. Voor het lieve bedrag van 125e per nacht wil ik daar nog niet eens aan denken! Na een pittige discussie met Port Control over hun idiote prijzen in de marina's (die overigens voor driekwart leeg liggen!) en het opgeven van onze maat mogen we aan het megayacht dock gaan liggen. Nu neem ik aan dat hij mij verkeerd verstaan heeft, dus geen 47ft maar 47m. Onze voorburen zijn dan ook een super mega zeilyacht van 210ft=63m! Maar net als deze Mondagno mogen wij hier gratis!!! liggen. Verschil moet er zijn dus. We doen onze inkopen, verkennen de stad, genieten van het bella Italia, gaan weer eens diesel tanken en verlaten tegen de avond weer de haven. Er komt een periode met zware wind aan, de beruchte Mistral die het weer vrij onbestendig maken met veel onweer en harde wind, dus varen we er maar liever omheen, richting west, in plaats van een week in een marina vastgepind te worden met hun hoge prijzen per dag! 20-06 39.52.980N 004.18.054O Puerto de Mahón, Menorca, Balearen, Spanje 31046nm Buenos dias. Ja we zitten alweer in Spanje. We naderen het einde van onze wereldomzeiling, hetgeen betekend dat we weer langs landen gaan komen die we al gehad hebben. Natuurlijk zijn deze Balearische eilanden weer totaal anders dan het NW van Spanje. Wel kunnen we ons Spaans weer eens oppoetsen. Na een tocht van 48uur en ruim 250nm waarin we nota bene zowaar meer dan de helft van de tijd hebben gezeild, zijn we op het noordelijkste van deze eilanden groep aangekomen. Onderweg gingen zowel het lampje van het driekleuren toplicht als het stoomlicht stuk, zodat we alleen met het ankerlicht de nachten gevaren hebben! Met af en toe de lage navigatie lampjes aan als er een groot schip dicht in de buurt zat. Maar onze zichtbaarheid is dan toch wel erg miniem. Het beloofde slechte weer is de laatste twee dagen ook hier nog stevig over ons heen getrokken. Onweer met harde windstoten, waarbij we zelfs een keer van ons anker getrokken werden. De ankergrond in de diepe baai hier is niet zo heel erg goed, maar nadat we ruim vijftig meter ketting uitgelegd hadden op een waterdiepte van acht meter bleef de Mama-cocha wel op haar plaats liggen De fjord waar we voor anker liggen is lang gestrekt met aan het einde de stad Mahon. Hier komen ook de ferry's aan van de andere eilanden en het vaste land. Verder zijn er twee marina's en een lange kade voor de superyachten. Prijzen per nacht vanaf 100-200euro….voor onze maat. Buiten een klein ankergebied met plek voor een twintigtal boten, zijn er verder alleen maar mooringplaatsen te krijgen, voor 50 euro per nacht, ook niet mis. De prijzen hebben ze maar even flink verhoogd, 50% t.o.v. vorig jaar, onder het motto mensen met boten zijn toch rijk dus waarom niet. Het ligt er dus allemaal nogal verlaten bij nu, ondanks dat het hoogseizoen nu volop aan de gang is. De horeca klaagt steen en been, elke euro besteed aan het liggeld kan niet in de kroeg komen. Zelfs de superyachten (deze betalen tussen de 500 en 1500e per nacht!) proberen nu bij ons in het ankergebied te ankeren, wat natuurlijk niet echt past. juli 04-07 39.52.980N 004.18.054O Puerto de Mahón, Menorca, Balearen, Spanje 31046nm Tijd voor een update. We liggen nog steeds in de cala van Mahon Harbour. Zij het dat we iets naar het oosten verplaatst zijn naar de Cala Teulera. Deze verplaatsing was noodzakelijk doordat de port authority hier in samenwerking met de verhuurders van ligplaatsen het vorige ankergebied verboden heeft verklaard. Iedereen werd gemaand naar de marina's te gaan, anders zouden er boetes volgen. Dus zijn alle boten naar de veel kleinere Teulera ankerplek gegaan, die echter alleen als nood of dag ankerplek geld. Men mag drie dagen blijven voor noodreparaties. Alle aanwezige jachten (30stuks) hebben toen een brief opgesteld en in de plaatselijke krant gebracht. Dat gaf natuurlijk een rel, want de plaatselijke bevolking heeft van dit alles geen weet en als de toeristen wegblijven kost het hun geld! Ondertussen liggen wij hier nu al ruim twee weken en wachten af. We rusten uit van onze lange reis hierheen, de laatste vijf maanden hebben we een flink stuk gevaren en nu is het tijd voor wat klussen. Erg leuk was afgelopen week onze ontmoeting met de BiBa, een Concord 55 van Bert en Nelie, de bouwers van onze Mama-cocha. Twee Concords in een baai mag wel uniek genoemd worden, de laatste keer was met de Fly Away en Mama-cocha op St.Maarten. Van de 11 gebouwde Concords varen er zes om de wereld, dus een ontmoeting is vrij zeldzaam. Drie dagen van veel kletsen gegevens uitwisselen en toeristje spelen. Onze kinderen komen ons de komende vier weken bezoeken op de Balearen, iets waar we erg naar uitzien. De laatste nacht in Mahon brengen we door aan de dieselsteiger bij de Club Nautico. Diesel getankt, gratis water en stroom getankt midden aan de kade bij Mahon. Door een conflict met de commerciële uitbaters van de marina en de Club Nautico kun je als laatste klant bij het tankstation die truc uithalen. De buurboten betalen hiervoor 160e. Wij kopen voor dat bedrag de diesel plus een lekker wijntje en tappas bij de horeca! 07-07 39.25.276 N 003.15.907 O Puerto Colom, Majorca, Balearen, Spanje 31409nm Gistermorgen vanuit Mahon naar de oostkust van Majorca over gestoken. 60nm, een stuk waar we weer eens wind hadden. Een mooie NO wind van 10-15knp half inkomend waarmee de Mama-cocha onder vol tuig met 8-9knp door het water joeg. Onderwijl zal de oplettende lezer kunnen zien dat we technisch gesproken onze wereldomzeiling al voltooid hebben!!! We hebben ons vertrekpunt, de lengtegraad van Breskens 003.34.150O om 12.00u reeds gepasseerd met een logstand van 31388nm! Echter zal het kruisen van onze koerslijn bij de haven van Portimaô in Portugal technisch voor ons pas dit doel waarmaken, sterker nog, het pas weer aanleggen in Breskens zal dit project echt bezegelen! Dus nog een paar duizend nm te gaan!! Deze baai is een totaal ander beeld dan de havenstad Mahon. Vakantiesfeer is de beste omschrijving. Strandjes, vakantie huizen, hotels. Veel restaurantjes met een exclusieve uitstraling, maar helaas geen gezellig barretje waar we de wedstrijd Nederland-Uruguay kunnen volgen. Uiteindelijk gaan we met de crew van de ook Nederlandse Ricercare bij een restaurantje tussen allemaal Duitsers zitten om de wedstrijd te volgen. Met goed gevolg zoals we nu allemaal weten. Dat word zondag weer een plekje zoeken! 12-07 39.25.276 N 003.15.907 O Puerto Colom, Majorca, Balearen, Spanje 31409nm Met de bemanning van de Ricercare, Henk en Marian hebben we een auto gehuurd om gezamenlijk het eiland te bekijken en tevens een auto ter beschikking te hebben voor het vervoer naar en van het vliegveld in Palma. Een taxirit kost al gauw meer dan de huur van enkele dagen onze auto, Fiat Panda. We bezoeken zaterdag de stad Palma met zijn echt schitterende kathedraal, diverse musea en lunchen met eigen broodjes en een koel flesje wijn in het park naast de kathedraal. Op de terugweg nog snel naar de verplichte supermarkt. Zondag doen we een echte rondrit over het eiland met diverse dorpen en steden op de heuvels, de drukke toeristenstrook in het noorden en een mooie rit door het gebergte, waarna we ons richting Porto Collom haasten om op een terras een mooie maaltijd te nuttigen terwijl we iegelijk tussen de Spanjaarden naar de wedstrijd Nederland-Spanje keken. Resultaat is bekent, helaas… Mooi was dat de restaurant eigenaar na de overwinning elke tafel op een fles Cava(Spaanse champagne) trakteerde!! Mooi gebaar! Vandaag zijn onze dochter Eveline en Maarten aangekomen, die twee weken aan boord blijven terwijl we om Mallorca zullen zeilen in een rustig tempo, onder het motto; Het is vacantie!!! 25-07 39.54.247N 003.05.595 O Puerto Pollensa, Mallorca, Spanje 31554nm Vandaag de eerste wissel gehad van de vakantie vierders. Maarten vloog van Plama airport terug naar Utrecht en onze zoon Erik kwam aan boord samen met zijn jeugdvriend Martijn. Met Eveline en Maarten hebben we heel rustig aan een gedeelte van het eiland Mallorca omzeild. In diverse baaien voor anker gelegen, meestal alleen want ankeren doet men niet zoveel hier, gezwommen en veel gelezen door E+M. Het water is heerlijk warm en de natuur verassend mooi en ruw. Met name de westkust met zijn hoge rotskust. Puerto(of Porto) Sóller was erg fraai met de hoge bergketen achter de stad Sóller dat met een tram te bezoeken is. Daar is ook veel moderne kunst te zien, o.a. van Miro en Picasso die beiden hier gewoond hebben. Daarna door naar het noordelijkste punt, kaap Formentor, tegen een frisse noord oostelijke wind in, wat weer eens een mooie zeiltocht opleverde. Voor anker in de baai bij P.Pollensa waar we de boot weer even een poetsbeurt geven en voor de wissel een nachtje aan de steiger gaan bij port authority voor 39e. wat een alleszins redelijke prijs is. 31-07 38.50.221N 001.23.784O Baia des Penjals, Eivissa,Balearen, Spanje 31724nm Sinds vorige week zondag met drie gasten aan boord. Eveline, Erik en Martijn. We varen terug via kaap Formentor naar Sóller voor een afspraak met de Windsurf (www.dewindsurf.nl), met Marianne en Peter op hun Contest 50ft. We kennen elkaar vanuit ons Venloos circuit en ze hebben ons in 2006 uitgezwaaid, nog met hun Ovni 38 Avontura in St.Annaland. Ze willen ook een lange zeiltocht ondernemen maar verblijven enkele jaren in de Med als voorbereiding. Het weerzien was bijzonder gezellig! Twee dagen naast elkaar op anker gelegen en zeeeer veel bijgeklest, lekker gegeten en ook ehhhh…. een drankje genuttigd. Het werd beide keren ruim na onze bedtijd natuurlijk. De jeugd bij ons aan boord heeft zich vermaakt met tapas eten aan de wal en een bezoek aan Sóller. De tocht naar Port Sóller was overigens een echte zeedoop voor Erik en Martijn! Vol tegen de wind (15-20knp)in kruisen met de bijbehorende zeegang. Ze hebben dan ook de vissen rijkelijk gevoerd!!! Dagje daarna richting Andratx en daarna de baai van Palma waar we voor de kathedraal geankerd hebben om Erik en Martijn de kans te geven om de lokale horeca te sponsoren. Van deze taak hebben zij zich bijzonder gekweten, de schipper mocht ze om 05.00u op gaan halen met de dingy! Geweldig! Maar goed ze hebben vakantie nietwaar. Aangezien de schipper dus toch al wakker was is de Mama-cocha maar gelijk anker op gegaan voor de tocht naar Eivissa (Ibiza=Engels), ruim 60nm met een redelijke windvoorspelling van 10-15knp oost. Heerlijk gezeild alhoewel E+M er niet veel van meegekregen hebben. Om 17.00u anker uit in een naar later bleek verkeerde baai. Mooi water maar de swell werd in de loop van de avond en nacht vrijwel onhoudbaar. De schipper heeft maar ankerwacht gelopen en om 06.00u anker op naar Eivissa stad voor boodschappen, daarna snel door naar deze prachtige baai voor een rustige ankerplek, zwemmen en E+M an other night out in het nachtelijk leven van Eivissa. augustus 09-08 38.52.003N 001.18.778O Cala Jondal, Eivissa, Balearen, Spanje 31805nm We zitten na vier weken weer alleen op de Mama-cocha. Erik en Martijn zijn afgelopen zaterdag vanuit het vliegveld hier om de hoek terug gevlogen naar Nederland. Eveline was hier al woensdag op het vliegtuig gestapt. Erg gezellig al die kids aan boord. Wel druk, met name voor Maria natuurlijk, die de catering voor als dat spul moest regelen en verzorgen. Zoals Marianne van de Windsurf het al beschreef, je hebt drie volwassen klico's aan boord. Je blijft er maar instoppen. Erik en Martijn hebben het nachtelijk leven hier op het feesteiland Ibiza goed aangedaan. Maar ook hebben we op het heerlijke Formentera enkele dagen op anker gelegen. Voor de Spanjaarden is het vakantieseizoen ook aangebroken zodat het op de ankerplaatsen nogal druk is. Dit gaf in de baai van St. Antonie voor ons het probleem dat we een keer door motorjacht dat ankerop ging van ons anker werden getrokken. Na enkele pogingen voor een nieuwe plek lagen we dan weer goed vast. Echter toen wij ankerop gingen bleek ons anker volkomen vast te zitten aan een oude ankerketting van de grote scheepvaart. Dat werd dus duiken voor de schipper. En dat klusje viel wel even tegen, hard werken onderwater met de fles op je rug in modderig en koud water. Na een half uur had ik het anker geklaard en konden we onderweg gaan. We ontvingen vrijdag een mailtje van een nicht van mij dat ze ook op Ibiza zat met man en kinderen. Na wat over en weer sms'jes sturen bleek dat ze op een uur afstand op het strand van Cala Jondal zaten. Naar later blijkt -the hippest place to be- met de strandtenten Blue Marlin en Tropicana. Het wemelt er van BNers blijkbaar die wij natuurlijk geen van allen kennen, na vier jaar afwezigheid uit Nederland. Nicht Judith, haar man Lucas, kinderen June en Siïri zitten er midden tussen in. We mogen van voetballer P.K. even een auto lenen voor boodschappen te gaan doen, helaas is het een Mini Cooper met open dak waar niet zoveel inpast… Evengoed wel leuk om in te rijden. Terug op het strand moet alles naar de dingy en zetten we een rijtje BNers in om mee te sjouwen. Radio dj RdW zegt; Als ze me fotograferen zo sjouwen met al die blikjes bier denkt iedereen in Nederland dat het me slecht gaat! Wel lachen dus! 18-08 Playa de Las Salinas, Eivissa, Balearen, Spanje 32034nm
[Web Creator] [LMSOFT]